All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 221 - Chapter 230

RAFAEL'S POV Gabi na nang tuluyan kaming makalabas ng Red Tower. Pagod na pagod ang kambal. Halos hindi na makapagsalita si Bea habang nakasandal sa akin, habang si Brix naman ay mahigpit na hawak ang kamay ko. Hindi ko muna sila dinala sa ospital. Kailangan nila ng pahinga, at isa pa, gutom at pagod na sila. Kailangan nila ng lugar kung saan mararamdaman nilang ligtas sila. Kaya sa Villarreal Mansion ko sila dinala. Alam na ng mga magulang ko ang nangyari. Alam nilang paparating kami. Pagkabukas pa lang ng malaking pintuan ng mansion, agad na kaming sinalubong ng buong pamilya. “Rafael!” Mabilis na lumapit si Mommy ngunit nang makita niya sina Brix at Bea. Napahawak siya sa bibig. Namasa agad ang mga mata niya dahil sa luha. “Oh, my God…” Agad niyang nilapitan ang kambal. “Thank God, you're safe!” Maingat niya silang niyakap. Nagkatinginan sina Brix at Bea. Halatang nalilito. Hindi nila maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang reaksyon ng aking ina. “My babie

RAFAEL'S POV Tahimik ang buong ICU. Tanging tunog ng mga medical monitors ang maririnig sa loob. Nakaupo ako sa tabi ng kama ni Winona habang nakatingin sa mukha niya. Dalawang araw na. Dalawang araw na siyang nakahiga roon. Dalawang araw na hindi niya binubuksan ang mga mata niya. At sa bawat paglipas ng oras, mas lalo akong kinakabahan. Nasa magkabilang gilid ko sina Brix at Bea. Pareho silang tahimik. Hindi na sila tulad ng dati na puno ng kwento at tanong. Ngayon, pareho silang nakatingin sa kanilang ina. Sa kanilang Mommy. Ang taong naging mundo nila sa loob ng maraming taon. “Daddy…” Mahina ang boses ni Brix. Napalingon ako sa kanya. Tumutulo na ang luha sa pisngi niya. “Is Mommy gonna wake up?” Parang may humigpit sa dibdib ko. Gusto kong sabihin agad na oo. Gusto kong maging sigurado. Pero ang totoo, hindi ko alam. Hindi ko alam kung kailan magigising si Winona. Hindi ko alam kung gaano katagal siyang mananatiling ganoon. At ang pinakakinatatakutan ko. Hindi ko a

JONATHAN'S POVUnti-unting bumukas ang mga mata ko. Puting kisame ang unang bumungad sa akin. Malamig ang kuwarto, at may kakaibang amoy ng gamot na agad kong naamoy. Ramdam ko rin ang matinding sakit na kumakalat sa buong katawan ko.Sinubukan kong kumilos.“Ah…”Napangiwi ako nang biglang kumirot ang tagiliran ko. Dahan-dahan akong lumingon. At doon ko nakita ang dalawang pulis na nakabantay sa labas ng hospital room.Mga pulis?Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Isa sa kanila ang napansin na gising na ako at agad na pumasok sa kuwarto.“Mr. Reyes.”Tinitigan ko siya.“Nasaan ako?”“Nasa ospital ka.”“Kailan pa ako rito?”“Noong nakaraang araw na.”Napapikit ako. Unti-unting bumalik sa isip ko ang lahat. Ang sasakyan, ang mabilis kong pagmamaneho, ang kalsada, ang barrier at ang malakas na impact bago tuluyang nagdilim ang paningin ko.Napahawak ako sa noo. Then I remembered everything. Ang kambal, si Rafael at si Winona.Biglang nanlamig ang katawan ko.“What happened?”Tahimik

RAFAEL'S POV“Doctor! Please!”Mabilis na bumukas ang pinto ng ICU. Sunod-sunod na pumasok ang mga medical staff habang kami ay napaatras mula sa glass window.“Everyone, please stay outside!”Tumango ako, pero hindi ko maalis ang mga mata ko kay Winona.Her fingers had moved. I saw it. I knew I did. At kahit isang maliit na galaw lang iyon, para sa akin, parang buong mundo ko ang muling nabuhay.“Rafael.”Napalingon ako kay Felip.“Calm down.”“How can I calm down?”Muli akong tumingin sa loob.“She moved, Felip.”“I know.”“She heard us.”Hindi siya agad sumagot. But I knew he wanted to believe it too. Lumipas ang ilang minuto na parang ilang oras. Tahimik kaming naghihintay. Walang nagbibiro. Walang nagsasalita nang malakas. Everyone was watching the ICU door. Hanggang sa tuluyang lumabas ang doktor. Agad akong lumapit.“Doctor?”He removed his mask.“She responded to stimulation.”Napahigpit ang dibdib ko.“What does that mean?”“It means her brain is beginning to show signs of a

WINONA'S POVKinabukasan, mas magaan na ang pakiramdam ko. Hindi pa rin ako tuluyang nakakarekober. Masakit pa rin ang katawan ko, at mabilis pa rin akong mapagod pero ngayon… I was smiling because my babies were finally here.“Mommy!”Pagbukas pa lang ng pinto, agad kong narinig ang pamilyar na boses ni Bea.Nagliwanag ang mga mata ko. “Bea!”Tumakbo siya papunta sa kama ko, pero bago pa siya tuluyang makalapit, mabilis siyang pinigilan ni Rafael.“Careful. Mommy is still recovering.”Napahinto si Bea.“But I want to hug Mommy.”“Gentle hug lang.”Tumango siya nang mabilis. Lumapit siya sa akin at marahang yumakap.“I missed you, Mommy.”“I missed you too, baby.”Sumunod naman si Brix. Hindi siya tumakbo. He walked toward me with a serious expression. Hindi nawawala ang mga ngiti ko. “What happened to my brave boy?”He climbed carefully onto the side of the bed.“We were worried about you.”Napahawak ako sa pisngi niya.“I'm okay now.”“Promise?”“Promise.”Agad siyang ngumiti pagk