MY TINY MATCHMAKERS

Winona's POV Muli kong pinagmasdan ang lalaki. Nakatayo siya ilang hakbang mula sa akin habang nakasandal sa railing ng rooftop, nakatingala sa madilim na langit ng Maynila. May hawak siyang wine glass sa isang kamay habang ang isa naman ay nasa bulsa ng slacks niya. Parang kanina pa siya dito sa rooftop. And he looked tired. Hindi iyong simpleng pagod lang dahil sa trabaho kundi iyong tipo ng pagod na parang matagal nang pasan ang mundo pero nakakainis pa rin dahil kahit mukhang emotionally unavailable siya, gwapo pa rin talaga siya. At overwhelming ang aura niya. Kung nakasuot siya ng mask, malamang isa siya sa mga bisita sa masquerade ball na inorganize ko sa baba. Kaya nga pati ako ay nakasuot pa rin ng silver mask ko. Sayang. Hindi ko man lang makita nang maayos ang mukha niya pero sigurado akong gwapo siya. Iyong tipong red flag pero mukhang mabango. Napangiwi ako sa sariling isip. Great. Naloko na nga ako ng boyfriend ko, attracted pa ako sa stranger. “Why are you st

Winona’s POV Limang taon ang lumipas.... “Brix, Bea, hold your suitcase. We’re going home now,” nakangiting sabi ko habang inaayos ang sunglasses ko. Sabay namang tumango ang dalawang bata, parang mga mini adults na sanay na sa airport chaos kahit apat na taong gulang pa lang sila. “Mommy, mabilis po ba yung ride?” tanong ni Bea, bitbit ang maliit niyang pink na maleta na halos mas malaki pa sa kanya. “Depende sa traffic, baby,” sagot ko, sabay pisil sa mamula-mula niyang pisngi. “Meaning… matagal,” bulong ni Brix na parang expert na sa buhay. Napailing na lang ako. “Sino ba ang nagturo sa inyo ng ganyan?” “Si Mommy po,” sabay nilang sagot. Whatever... umikot ang eyeballs niya at nagpatuloy sa paglalakad. Paglabas namin ng arrival area, agad kong nakita ang kumakaway kong matalik na kaibigan. “Nona! Nona! Welcome home!” “Jane!” masiglang tawag ko pabalik. Parang walang limang taong lumipas sa kanya, ganun pa rin ito kaingay, ka-energetic, at mukhang laging r

Winona's POVIlang beses kong ipinaliwanag sa kambal na nagbibiro lang ako kanina kaya huwag nilang seryosohin ang tungkol sa magazine.“Hindi talaga siya ang daddy ninyo,” sabi ko habang nakapameywang sa harapan nila.Parehong nakatingin sa akin sina Brix at Bea habang seryoso ang mga mukha na para bang may board meeting kaming tatlo.“Promise?” hinalang tanong ni Bea.“Yes, promise.”“Pero kamukha niya si Brix,” giit niya.“Maraming gwapo sa mundo na magkakamukha,” mabilis kong depensa kahit ako mismo ay hindi kumbinsido sa sariling sinabi.Lalo lang naningkit ang mga mata ni Brix. Pakiramdam ko ini-scan na naman ako ng batang ito gamit ang invisible lie detector niya.Napabuntong-hininga ako bago lumuhod sa harapan nila.“Listen, babies,” mas malumanay kong sabi habang inaayos ang buhok ni Bea. “Kapag nakahanap na ulit si Mommy ng work, hahanapin natin ang daddy ninyo. Okay?”Biglang lumiwanag ang mga mata nilang dalawa.“Really?!” sabay nilang tanong.Napangiti ako nang mahina kah

Winona’s POV “Sit.” Muntik ko pang maitulak ang sarili kong paa sa sobrang kaba habang dahan-dahan akong naupo sa harapan niya. My God. Bakit parang mas lumalamig ang temperatura ng opisina habang nakatitig si Rafael Villarreal sa akin? Tahimik niyang binuklat ang resume ko habang ako naman ay pilit na pinapakalma ang sarili ko. Professional ka, Winona. Hindi ka teenager na kinikilig sa gwapong CEO pero jusko naman kasi... Dapat bawal maging ganiyang kagwapo ang isang taong tahimik. Tumuwid ako ng upo nang magsimula itong magsalita. “You worked in Singapore for five years,” malamig niyang sabi habang binabasa ang resume ko. “Yes, sir.” “What kind of events did you handle there?” tanong niya. “Luxury events mostly. Corporate launches, private galas, exclusive resort functions, and international business events.” “International corporate launches?” “Yes.” “Celebrity galas?” “Yes.” “How about political fundraisers?” patuloy niya. “Yes, unfortunately.”

Winona's POV Masaya pa rin ang kambal kahit ilang minuto na ang nakalipas matapos kong sabihin na natanggap ako sa trabaho. Habang abala sina Bea at Brix sa pagpapakita ng kanilang mga drawing, tahimik naman akong nakaupo sa sofa at pinagmamasdan sila. Pakiramdam ko ay saka pa lamang nagsi-sink in ang lahat. May trabaho na ulit ako, makakapagsimula na ulit ako matapos ang limang taon na nawala ako sa bansa. Hindi ko na kailangang mag-alala kung paano ko bubuuin muli ang buhay namin dito sa Pilipinas. Bahagya akong napakislot ng biglang tumunog ang cellphone ko. Napalingon ako sa screen. Unknown number. Bahagya akong napakunot-noo bago sinagot ang tawag. "Hello?" "Good afternoon, Ms. Sanchez." Agad kong nakilala ang pormal na boses sa kabilang linya. "This is Human Resources from Villarreal Holdings." Napatuwid ako ng upo. "Yes?" "We're pleased to inform you that your employment requirements have been approved. Your onboarding documents will be sent to your em