All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 211 - Chapter 220

WINONA'S POV Nasa harap ako ng laptop nang biglang tumunog ang cellphone ko. Agad ko iyong sinagot. “Hello?” “Ms. Sanchez?” Boses iyon ng isang staff mula sa daycare ng kambal. Napansin kong nanginginig ang boses nito. “Yes?” “Ma’am…” Huminto siya sandali. Parang nahihirapang sabihin ang susunod na salita. “There's been an incident.” Biglang kumabog ang dibdib ko. “What happened?” “Ma’am, please stay calm.” Napahigpit ang hawak ko sa telepono. “Where are Brix and Bea?” Tumahimik ang kabilang linya. "Hello? Where are my twins?" bahagya nang nagpanic ang tinig ko. “The twins are missing.” Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko. “What?!" Napatayo ako nang hindi ko namamalayan. “I'm sorry, Ma’am. We believe… We believe they were kidnapped.” Nanlamig ang buong katawan ko. Kidnapped? Hindi, hindi maaari. Hindi ang mga anak ko. Hindi sina Brix at Bea. “What did you say?” “Ma’am, the children were in the school garden. There were guar

RAFAEL'S POVPagdating namin sa hospital, halos hindi pa tuluyang humihinto ang sasakyan ay bumaba na ako, tumakbo na ako papasok. Hindi ko na pinansin ang mga nurse at staff na napalingon sa akin.“Winona Sanchez! Where is she?” “Sir, please calm down-”“Where is she?”Isang nurse ang mabilis na lumapit.“Emergency room, Sir.”Tumakbo ako roon.“Is she okay?”Natigilan ang nurse.“She was brought in unconscious.”Parang may humigpit sa dibdib ko.“Can I see her?”“Sir, the doctors are still-”“I need to see her.”Bago pa niya matapos ang sasabihin, biglang bumukas ang emergency room doors. Isang doktor ang lumabas. May dugo sa kanyang gloves. Agad akong lumapit.“Doctor.”Tumingin siya sa akin.“Are you the patient's family?”“Yes, she's my fiancèe, I'm Rafael Villarreal.”Saglit siyang natahimik, then his expression turned serious.“Mr. Villarreal…” Huminto siya. “We're doing everything we can.”Parang biglang bumagsak ang mundo ko.“Is she going to be okay?”Hindi agad sumagot ang

TWIN BRIX'S POVHindi ko alam kung nasaan kami pero alam kong hindi ito ordinaryong bahay. Mula sa maliit na bintana ng kuwarto, tanaw ko ang makapal na kagubatan at mataas na bundok na natatakpan ng hamog. Sa likod ng gusali ay may isang malaking metal tower. May mga wires na nakakabit dito. At ilang malalaking satellite dishes.Tahimik ang paligid, sobrang tahimik. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Bea.“Brix…” Mahina ang boses niya. “I want Mommy.”Napatingin ako sa kanya. Namumula ang mga mata niya dahil sa kakaiyak.“I know.”“I want Daddy CEO too.” patuloy niya. Huminga ako nang malalim. Ako rin naman, gusto ko nang makita si Mommy at Daddy CEO pero ayokong makita ni Bea na natatakot ako. Kaya pinilit kong ngumiti.“Don't worry. Mommy and Daddy CEO will find us.”“How?”Hindi ako agad nakasagot. Hindi ko rin alam pero sigurado ako. Because Daddy CEO always found a way.Maya-maya, may narinig kaming yabag sa labas. Tumahimik agad kami. Bumukas ang pinto. Isang lalaking nakasu

BRIX'S POVHindi na ako makapaghintay. Ilang oras na kaming nakakulong ni Bea sa maliit na silid.At kahit paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na darating si Daddy CEO. Hindi ko alam kung kailan.Kaya kailangan naming gumawa ng paraan.Napatingin ako sa pinto. May dalawang bantay sa labas. Naririnig namin ang kanilang mga boses.“Stay here,” bulong ko kay Bea.“Where are you going?”“I'll think of something.”Lumapit ako sa maliit na mesa, may baso, isang bote ng tubig at isang lumang flashlight. Tumingala ako sa ventilation opening, then I looked at Bea.“Can you reach that?”Tumingin siya sa taas.“Me?”Tumango ako.“You're smaller.”Napanguso siya.“I'm not small.”“You are.”“No!”“Okay, okay.”Napangiti ako.“You're perfectly sized for a secret mission.”Biglang lumiwanag ang mukha niya.“Secret mission?”“Yes.”Agad siyang tumayo. Tinulungan ko siyang umakyat sa upuan pero hindi pa rin niya maabot ang opening.“Too high.”Napaisip ako. Kinuha ko ang maliit na mesa at itinulak

JONATHAN'S POV Mabilis kong pinaandar ang sasakyan. Hindi ko na halos napapansin ang mga ilaw sa magkabilang gilid ng kalsada. All I could think about was getting away. “Sir…” Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang boses ng lalaking binayaran ko. “Nadakip na po sila. Nahuli na ng mga pulis ang ilan sa mga kasamahan ko." Napahigpit ang hawak ko sa manibela. Damn it. Hindi ko inakala na ganoon kabilis makakarating si Rafael. Akala ko magiging sapat ang plano. Akala ko magiging matagumpay ang lahat. Kung hindi dahil sa unknown message na iyon, hindi matutunton ang facility. Ang abandonadong gusaling iyon. Pero ngayon, may mga nahuli na. At kung magsasalita sila laban sa akin. I'm finished. Kahit isang pangalan lang ang mabanggit nila. Kahit isang detalye. Malalaman ni Rafael ang lahat. At may kutob akong hindi na siya magdadalawang-isip na hanapin ako. Kaya kailangan kong mawala. For now, kailangan kong magtago. Mabilis kong tinahak ang highway. Hindi ko alam