Todos os capítulos de Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Capítulo 71 - Capítulo 80

Aella's POV Matapos ang masayang araw sa amusement park, dinala kami ni Zion sa isang sikat na burger joint para mag-dinner bago tuluyang umuwi sa compound. Gutom na gutom si Luna kaya naman abala siya sa pagsubo ng kaniyang French fries habang nakikipag-asaran kay Zion. Naupo ako sa tapat nilang dalawa, at habang umiinom ako ng iced tea, doon ko nagsimulang mapansin ang ilang mga bagay na unt-unting nagpapakaba sa puso ko. Isang kakaibang pakiramdam na matagal ko nang pinalalampas pero ngayon ay masyadong malinaw para balewalain. "Boss Daddy, look! I can make a tower using my fries!" proud na sabi ni Luna habang pinagpapatong-patong ang pagkain sa plato niya. "Princess, your tower is going to fall in three, two, one," pananakot naman ni Zion habang nakasandal sa kaniyang upuan, pinapanood ang bata nang may nakalolokong ngiti. Saktong natumba nga ang binuong tower ni Luna, kaya naman sabay silang humalakhak ng tawa. Napatigil ako sa pagsubo. Nakatitig lang ako sa kanilang dalawa

Aella's POV Bago pa man tuluyang mailayo ni Zion ang frame, mabilis ko itong inagaw mula sa kaniyang mga kamay. Hindi ako papayag na itago na naman niya ito na parang walang nangyari. Pero sa pag-agaw ko niyon, lumuwag ang hawak ko sa likod ng estante at biglang natanggal ang manipis na karton na nagsisilbing takip sa likod ng mismong picture frame. May isa pang piraso ng papel ang nalaglag mula sa loob. Dahan-dahan kong pinulot ang papel na iyon mula sa sahig, at doon tuluyang tumigil ang mundo ko. Pakiramdam ko ay nawalan ng kuryente ang buong katawan ko at unt-unting naging yelo ang dugo ko sa aking mga ugat. Hindi iyon litrato ni Jacob. Hindi rin iyon litrato ng basketball team. Isang lumang litrato ko ang hawak ko ngayon. Kuha ito limang taon na ang nakaraan, noong mga panahon na nag-aaral pa ako sa unibersidad. Nakaupo ako sa ilalim ng isang malaking puno sa field, may hawak na sketchpad, at nakapusod ang buhok ko habang seryosong nagdo-drawing. Ang liwanag ng araw sa litr

Aella's POV Nakatayo lang ako sa harap niya, hinihintay na magbago ang ekspresyon ng mukha niya, na sabihin niya sa akin na nagbibiro lang siya. Pero nanatiling matigas ang panga ni Zion habang nakatitig sa frame na parang may kung anong multo siyang nakikita doon. "Zion, I am demanding an explanation right now," panimula ko, pilit kong pinatitigil ang panginginig ng boses ko. "Bakit nasa'yo ang photograph ko? Bakit mukhang luma na 'yan at halatang tinago mo talaga? Ano 'to, Zion? Is this some kind of a joke?" "Aella, please. Sabi ko sa'yo, it’s not the right time to talk about this," sagot niya, napakalamig ng tono ng boses niya. Iba ito sa Zion na nakasanayan ko. Walang bahid ng lambing, walang pag-aalala. "Not the right time? Kailan ang right time, Zion? Kapag nalaman ko na lang na buong buhay ko pala ay parang scripted dahil may alam ka na hindi ko alam?" tuluyan nang pumatak ang mga luha ko. "Look at the photo! It looks so old. Limang taon na ang nakakalipas nung taon na 'yan

Aella's POV Matapos pumasok ni Elsa sa kwarto niya, muli kong binuksan ang laptop ko. Hindi ko na binalikan 'yung mga artikulo sa internet, sa halip ay binuksan ko ang notes app sa phone ko at nagsimulang mag-layout ng mga petsa. Gusto kong makita kung praning lang ba ako o may sense talaga ang mga iniisip ko. Tinitigan ko ang screen habang nagsusulat ng timeline. Una, ang taon kung kailan misteryosong nawala si Zion sa public eye pagkatapos ng aksidente niya ay eksaktong limang taon na ang nakararaan. Pangalawa, iyon din ang taon kung kailan nabuo si Luna sa sinapupunan ko, ang pinakamagulong yugto ng buhay ko kung kailan gumuho ang mundo ko dahil kay Jacob. At pangatlo, ang pinakamalaking detalye na biglang nagpabilis ng tibok ng puso ko, iyon din ang taon kung kailan may nakilala akong isang sugatang lalaki sa lumang boarding house ko malapit sa university. "No way, impossible," bulong ko sa sarili ko habang napapahawak sa noo ko. "Sobrang layo naman ata ng iniisip ko. That's

Aella's POV Limang taon na ang nakararaan. Naalala ko ang gabing 'yon na parang kahapon lang nangyari. Umulan nang napakalakas noon sa Maynila, 'yung tipong kulog at kidlat na nakakabingi, at halos walang makita sa daan dahil sa tindi ng buos ng tubig. Katatapos lang ng shift ko sa isang fast-food chain malapit sa university. Pagod na pagod ako, basang-basa ang sapatos dahil sa mga maputik na kalsada, at higit sa lahat, sirang-sira ang puso ko. Iyon ang mismong gabi kung kailan tuluyan akong pinagtabuyan ni Jacob pagkatapos kong sabihin sa kaniyang delayed ang period ko. "Bakit ba kasi ngayon pa nasira 'tong payong ko," bulong ko sa sarili ko habang yakap-yakap ang bag ko, pilit na naglalakad sa madilim at maputik na eskinita patungo sa lumang boarding house ko. Umiiyak ako habang naglalakad, pero hindi halata dahil sumasabay ang mga luha ko sa agos ng aircon ng mga sasakyang dumadaan at sa patak ng ulan. Pakiramdam ko noon, ako na ang pinakamalas na tao sa mundo. Buntis ako sa ed