All Chapters of Mr. Pogi is my Boss Daddy: Chapter 1 - Chapter 10

Aella's POV Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Walang sumasagot. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat na paghinga ng malaking aso. Dahan-dahan, itinaas ko ang aking tingin. At doon, literal na napatitig ako. Ang description ng ahente, at ng mga kapitbahay at pakiwari ko'y kulang para ilarawan ang lalaking ito. He wasn’t just a good-looking man. He was dangerously handsome. May matangos siyang ilong, makakapal na kilay, at mga matang kulay tsokolate na tila ba nakakabasa ng iniisip ng ibang tao. Ang kaniyang panga ay may kaunting balbas na lalong nagpatikas sa kaniyang mukha. Bagamat nakakunot ang kaniyang noo, hindi mo maitatangi na para siyang modelong lumabas sa isang luxury magazine. Mr. Pogi nga, sa-isip ko. Kaya naman pala ito ang itinawag ng anak ko. “Is this your child?” Mababa, baritono, at malamig ang boses niya. Parang boses ng hari na nag-uutos sa kaniyang mga alipin. “O-Opo, Sir. Anak ko po. Ako po si Aella, ’yung bagong nangungupahan sa Unit B,” na

Aella's POV Kinabukasan, maagang nabulabog ang umaga ko dahil sa sikat ng araw na pumasok sa bintana at sa walang tigil na pangungulit ng aking anak. “Mommy, gising na po! May mission tayo ngayon!” yugyog ni Luna sa balikat ko habang nakaluhod sa gilid ng kama ko. Alas-siyete pa lang ng umaga. Kulubot pa ang noo ko habang dahan-dahang idinedilat ang aking mga mata. “Anong misyon ang sinasabi mo dyan, baby? Sabado ngayon, walang pasok si Mommy sa trabaho pero may mga labada ako.” “Basta po, sabi ni… ah, sabi sa TV, kailangan maagang gising para maging healthy!” mabilis na bawi ni Luna, sabay ngiti nang napakalawak na halos sumara na ang kaniyang mga mata. Puno ng hinala ko siyang tinitigan. Bihira itong mag-ayang bumangon nang maaga maliban na lang kung may itatagong kalokohan. Pero dahil kailangan ko na ring mag-asikaso, bumangon na ako. Nagluto ako ng sinangag at itlog para sa almusal, na mabilis namang inubos ni Luna na tila ba nagmamadali sa isang napakahalagang appointment.

Aella's POV “Luna Elise, stop licking the silver lid! Para kang pusa, sige ka, itatapon ko ang natitirang cookies!” Napatigil ang anak ko sa pagdila sa takip ng food cart, ang kaniyang pisngi ay may bakas pa ng natutunaw na strawberry ice cream. Imbes na matakot, tinawanan lang niya ako ng may kasamang singkit na mata. “But Mommy, sayang ang pink juice! Sabi ni Mr. Pogi Delivery Kuya, bad ang mag-waste ng food sa compound ni Boss Daddy!” pangangatwiran niya gamit ang kaniyang matinis at gumaralgal na boses. Napabuntong-hininga ako habang tinitingnan ang marangyang breakfast cart sa gitna ng sala namin. Puno pa rin ito ng ilang piraso ng imported pancakes at mga mamahaling chocolate chip cookies. Mas lalo akong nakaramdam ng bigat sa dibdib. *Bilyonaryo si Zion Monteverde, oo, at kami ay mga ordinaryong tenant lang.* Pero ang padalhan kami ng ganito karangyang almusal pagkatapos niya kaming pagbantaang palayasin kahapon? It felt like charity. It felt like he was pitying us. Pakira

Aella's POV “Sir Zion, seryoso po ba kayo? Alas-siyete pa lang ng umaga, andyan na agad ang mga manggagawa?” Gusot pa ang buhok ko at literal na nakasuot pa ako ng pambahay na t-shirt na may butas sa balikat habang nakadungaw sa pinto. Sa labas, may tatlong lalakeng may bitbit na mga pala, martilyo, at bagong set ng mga kahoy na bakod. At siyempre, sa gitna ng driveway, nakatayo ang bilyonaryo naming landlord mukha siyang fresh na fresh, amoy mamahaling shower gel, at naka-puting linen polo shirt na mukhang bawal madumihan kahit isang tuldok ng alikabok. “I don’t like delaying projects, Ms. Vergara,” malamig at seryoso niyang sagot, habang nakalagay ang mga kamay sa bulsa ng kaniyang slacks. “The sooner the fence is fixed, the sooner your child stops trespassing.” Napairap na lang ako sa isip ko. Dahil nahiya naman akong panuorin lang silang magtrabaho sa ilalim ng tumitinding sikat ng araw, napilitan akong pumasok sa kusina para maghanda ng simpleng almusal. Ang nakayanan ng

Aella's POV Hawak niya ang kamay ko habang hinihila ako sa gitna ng dilim, hindi ko alam kung paano kami napadpad sa sitwasyong ito. Dahil sa biglaang blackout at sa matinding pilit ni Zion, heto kami ngayon at pumapasok sa naglalakihang pinto ng kaniyang mansiyon. Pagkabukas na pagkabukas ng pinto, kahit tanging liwanag lang mula sa flashlight ng phone niya ang nagbibigay-buhay sa paligid, literal na napanganga ako. Grabe. Sobrang laki ng espasyo. Ang kisame ay napakataas na may nakasabit na dambuhalang crystal chandelier na kahit walang ilaw ay nagniningning pa rin. Ang sahig ay gawa sa mamahaling makinis na marmol na halos mahihiya kang apakan ng simpleng tsinelas mo. Pero habang iginagala ko ang paningin ko sa malawak na sala, may kung anong bigat na dumapo sa dibdib ko. Napakagarbo, oo, pero napakalungkot. Walang kahit anong kalat. Walang mga litratong nakasabit sa dingding na nagpapakita ng masasayang alaala o ngiti ng isang pamilya. Walang kaide-ideya ng init ng isang tahana