Todos os capítulos de Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Capítulo 81 - Capítulo 90

Aella's POV Dahil alam kong hindi ko kayang iakyat ang lalaking ito sa kwarto ko sa boarding house nang walang nakakakita, nagbago ang isip ko habang hila-hila ko siya sa eskinita. Naalala ko ang maliit at medyo lumang lunsod na clinic sa dulo ng kalsada na pagmamay-ari ng isang retiradong nurse na kakilala ng pamilya ko. Doon ko siya dinala, pilit na nagtatago sa dilim ng gabi habang binabagtas ang baha. Swerte ko dahil bukas pa ang back door ng maliit na rural clinic na iyon at tulog na ang matandang bantay. Maingat ko siyang inihiga sa isang bakanteng cot sa pinakasulok na cubicle, kung saan natatakpan kami ng makapal na kulay-berdeng kurtina. Nananatili siyang unconscious. Ang kaniyang paghinga ay mababaw pa rin, at tuwing may maririnig akong kakaibang tunog mula sa dibdib niya, mas lalo akong kinakabahan. Kumuha ako ng kaunting malinis na tela at mainit na tubig mula sa lababo sa gilid para simulan ang pagpunas sa kaniyang mukha. Punong-puno pa rin siya ng dugo, at habang unt

Aella's POV Dahil sa tindi ng pinsala ng bagyo noong gabing 'yon, nawalan ng linya ng kuryente at signal ang buong area malapit sa university. Maraming kalsada ang lubog sa baha, kaya naman kahit gustong-gusto na ng estrangherong ito na umalis, wala siyang magagawa kundi ang manatili muna sa maliit na rural clinic sa dulo ng eskinita habang nagpapalakas. Naka-leave muna ako sa trabaho ko sa fast-food chain dahil sinususpinde rin naman ang mga klase at operations dahil sa damage ng bagyo. Kaya naman halos buong araw, pabalik-balik ako sa clinic para dalhan siya ng makakain at tignan ang lagay ng mga sugat niya. "You don't really have to do this, Aella," sabi niya isang hapon habang inilalapag ko ang isang mangkok ng mainit na sopas sa bedside table niya. Medyo maayos na ang boses niya ngayon kumpara nung unang araw, pero bakas pa rin ang hirap tuwing gumagalaw siya. "Ano ka ba, andito ka na nga kaya tatapusin ko na ang pagtulong sa'yo," sagot ko habang naghihila ng plastik na upuan

Aella's POV Habang lumilipas ang mga araw at unt-unting natutuyo ang mga sugat ng estrangherong ito, mas lalo kong nakikita ang totoong ugali niya. At malayo ito sa seryoso, pormal, at kung minsan ay malamig na Zion Monteverde na kilala ng buong mundo ngayon sa kasalukuyan. Ang lalaking kasama ko sa loob ng maliit na clinic na iyon ay mabilis tumawa, madalas ngumiti, at walang ginawa kundi asarin ako buong magdamag. Nandito ako sa tabi ng higaan niya habang binabalatan siya ng mansanas gamit ang maliit na kutsilyo na hiniram ko kay Tita Viring. "You know, Aella, you look like a very serious chef kapag nagbabalat ng prutas," pang-aasar niya habang nakasandal ang kaniyang ulunan sa pader, nakataas pa ang kaniyang kaliwang kilay na may kasamang nakakalokong ngiti. "Pati 'yung dila mo, lumalabas nang konti sa focus." "Huy, grabe ka naman magsalita!" reklamo ko sabay turo sa kaniya gamit ang hawak kong mansanas. "Pinagbabalat na nga kita rito, andami mo pang napapansin. Pasalamat ka ma

Aella's POV Hindi ako mapakali sa loob ng kwarto ko. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mukha ng estrangherong inalagaan ko noon at ang mukha ni Zion Monteverde na nakikita ko ngayon. Ang mga mata, ang tono ng boses, at ang paraan ng pagtingin nila sa akin na parang nababasa ang buong pagkatao ko. Was that man really Zion? Kung siya nga 'yun, bakit kailangan niyang magpanggap na hindi niya ako kilala nung unang beses kaming magkita sa kumpanya niya? Bakit kailangan niyang bumuo ng isang buong karakter para lang makuha ang tiwala ko at ni Luna? Napakaraming tanong na pilit sumasabog sa utak ko. Lumabas ako ng kwarto at naglakad patungo sa sala. Uminom ako ng tubig pero parang hindi nito nababawasan ang init na nararamdaman ko sa aking dibdib. Pinagmamasdan ko ang mga gamit namin ni Luna sa maliit na condo unit na ito. Lahat ng ito ay galing sa kaniya. Ang school ni Luna, ang trabaho ko, ang proteksyon namin laban kay Jacob. "Everything was a part of his plan," bulong ko haban

Aella's POV Pagkatapos kumain ng breakfast, dumeretso si Luna sa kaniyang maliit na lamesa sa sulok ng sala. Kinuha niya ang kaniyang paboritong sketch pad at mga krayola habang si Zion naman ay seryosong nakikipag-usap sa phone tungkol sa kumpanya sa may terrace. Ako naman, nakaupo lang sa dining table, nakatitig sa kawalan habang hawak ang lumalamig kong kape. "Mommy, look o!" masayang sigaw ni Luna habang tumatakbo papalapit sa akin. Hawak niya ang isang papel na punong-puno ng makukulay na guhit. "I made a family portrait po!" Inabot ko ang papel, at sa isang sulyap ko pa lang, parang may kung anong mabigat na bato na biglang dumiin sa dibdib ko. Nanigas ako sa kinauupuan ko. Sa drawing ni Luna, may tatlong taong magkakahawak-kamay sa ilalim ng isang malaking puno. Sa gitna ang isang maliit na batang babae na may ribbon sa buhok—si Luna. Sa kabilang gilid ay isang babaeng may kulot na buhok na may hawak na drawing board, na malinaw na ako. At sa kabilang bahagi, igunuhit niya