All Chapters of In Bed With Mr. Hamilton: Chapter 41 - Chapter 50

Lucy's POVNapuno ng tawanan ang gabi at hindi na namin namalayan no Drake na halos nalalasing na kami. Kanina, ang plano namin ay isang bote lang ng alak, hanggang sa umabot na kami sa lima.Dahil sa paglipas ng oras, pareho naming hindi napansin na hindi na kami nakaupo sa maliit na upuan. Kapwa nakasalampak na kami sa buhangin na animoy batang gumagawa ng sand castle. Hindi namin alintana ang mga buhangi na pumapasok sa bulsa.Ngunit dahil tila pareho na kaming wala sa sarili, mas gumaan ang loob kong makausap siya."Totoo nga! Tapos alam mo ba?" halos maiyak ako sa katatawa dahil sa kuwentuhan namin.Maya-maya lang, ang malalaking ngiti sa labi ni Drake at unti-unting lumiit. Nakatitig na lang siya sa akin na tila nais lang akong pagmasdan."Sana lagi ka na lang tumatawa," aniya, dahilan upang matahimik ako ngunit nakapako pa rin ang ngiti sa labi."Salamat, ha? Ang totoo hindi ko na alam kung kailan ako huling tumawa nang ganito," tugon ko sa kanya.Lumapit siya sa 'kin. Ramdam k

Drake's POVMadilim ang paligid. Nabalot ng itim na ulap ang langit. Naroon ako sa sofa at nakayakap sa aking binti. Wala akong kasama at wala ring ilaw sa paligid. Wala akong ginawa kung hindi ang lumuha, hinihintay ang pagdating ng mga magulang ko.Nakatingin lang ako sa malawak na bintana, pinapanood ang mga marka ng ulan sa babasaging salamin nito.Kasabay ng malakas na ulan, nagsisilbing liwanag ang kidlat mula sa langit. Noong una, hindi iyon nakakatakot. Noong una, kaya ko pa ang tunog niya.Ngunit lumipas ang mga oras, nanatili akong ma-isa sa lugar na ito. Sa isang malawak na mansion na walang katao-tao.Pitong-taong gulang palang ako noon, madalas akong iwan ng aking mga magulang sa kasambahay. Ngunit ang hindi nila alam, sa pagsapit ng alas otso, tapos na sila sa pag-aalaga sa akin.Inaakala nilang tulog na ako, ngunit wala silang ideya na tumatakas ako sa aking kuwarto at umuupo sa sofa na nakaharap sa bintana.Sa araw-araw ng aking buhay, ganito ang aking ginagawa. Sa ora

Maxine's POVTulala ang aking mga mata sa harap ng laptop. Nakalapat ang aking mga daliri sa ibabaw ng keyboard, ngunit hindi ito gumagalaw at tumitipa ng mga letra. Wala ako sa sarili at lumulutang ang isip.Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin ang mga nangyari kagabi. Ayokong maniwala sa sinasabi ng isip ko, ngunit iba sinisigaw ng aking puso.Ayokong masira si Red sa akin dahil lang sa mga bagay na narinig ko. Marahil, nasabi niya ang bagay na 'yon dahil na rin sa nakaraan ko kay Drake. Hindi ko siya maisisisi kung mayroong pagdududa sa kanya, siguro, dala na rin iyon ng selos.'Tama, baka nga nagseselos lang siya kaya nasasabi niya ang ganoong bagay. After office, sasabihin ko kay Red ang lahat para hindi na siya mag-isip ng kung ano-ano. I need to clear everything to him.'"Ms. Miller, nakaayos na po ang mga papeles nyo para sa flight nyo bukas."'But what if hindi siya maniwala sa 'kin? Kailangan kong linisin ang pangalan ko.'"Also, Ms. Miller. May farewell meeting din po kayo wi

Maxine's POVBakit nga ba kung minsan, kahit nakuha na nating magtiwala, muli tayong sisirain at magsisimula na naman sa umpisa? Sa oras na masira ang tiwala, hindi ba mahirap na itong ibalik? Ngunit bakit may mga taong paulit-ulit itong sinisira, ngunit paulit-ulit din namang hihingi ng tawad at muli kang paaasahin?Simula nang makilala ko si Red, kahit kailan ay hindi ko naisip na magbabago ang pakikitungo niya sa akin. Na kahit kailan ay magiging masama siyang tao.Siya ang humila sa akin paahon sa malalim na bangin. Kasama ko siya simula nang sanggol palang si Mac-mac hanggang sa umabot siya ng limang taon. Si Red ang naging sandalan ko nang masaktan akong muli. Siya ang nagpunas sa mga luha ko noong nais ko nang sumuko.Pero bakit ganoon? Bakit kung kailang handa na akong mahalin siya, ngayon pa magbabago ang lahat?***"Maxine, are you okay?"Naputol ang mga bagay na aking iniisip nang marinig ang tinig ni Red. Hinawakan niya ang aking balikat at nababakas sa kanyang mukha ang p

Red's POVMalakas ang kulog at kidlat. Madilim ang paligid at walang tigil ang buhos ng ulan. Nagising ako sa loob ng isang sasakyan na alam kong minamaneho noon ng aking ama.Halos wala akong maalala kung ano ang nangyari, ngunit ramdam ko ang masakit na bagay sa aking ulo. Nang hawakan ko ito, nanlaki ang aking mga mata nang makita ang pulang likido na tumakip sa palad ko."D-Dugo!" sigaw ko habang nanlalaki ang mga mata.Pitong-taong gulang palang ako nang mangyari ang aksidente. Halos lahat ng aking alaala ay malabo na, ngunit ito lang ang nanatiling malinaw.I looked around the car. Bumilis ang tibok ng aking puso nang makita ang pamilya ko. Si nanay, si tatay, wala na sila."Nanay! Tatay!" pilit kong tinatawag ang kanilang pangalan ngunit hindi sila sumasagot.Ang mga dugo ay tuluyang kumalat sa paligid. Nakita ko ang uso na lumabas mula sa makina ng kotse at alam kong ano mang oras, sasabog na ang sinasakyan ko.Ano pang silbe kung mabubuhay ako, hindi ba? Wala na rin naman ako