All Chapters of The Unexpected Heir: The Billionaire's Chef: Chapter 11 - Chapter 20

LUCIAN POVNang talikuran ako ni Ysabelle para pumunta sa kusina, naiwan akong nakatayo sa gitna ng library. Tiningnan ko ang baso ng alak sa mesa ko pero hindi ko na hinawakan.​"Anak natin."​Ganoon pala ang pakiramdam kapag binanggit mo ang mga salitang 'yun nang malapitan. May kakaibang bigat, pero hindi pala nakakairita tulad ng iniisip ko noon kapag pinag-uusapan ang kasal o pamilya. Noong dumaan siya sa tabi ko para umalis, naamoy ko muli ang sabon niya—simpleng amoy-probinsya, walang halong mamahaling pabango na madalas kong maamoy sa mga babae sa mga business gala.Umupo ako muli sa harap ng laptop ko at hinarap ang network registry na iniwan ni Neo. Ang limang taong gulang kong anak ay nag-iwan ng isang malinis na encryption script para harangan ang natitirang spyware ng Apex Holdings. Apex Holdings ay isa sa mga dummy companies ng mga Cruz. Sila ang may gawa ng sabotahe limang taon na ang nakararaan sa penthouse ko. Sila ang naglagay ng kung ano sa inumin ko na muntik nang

YSABELLE POV Napatigil ako sa pag-aayos ng mga libro sa salansan. Si Monica Cruz. Hindi ko man siya nakilala nang personal noon, pamilyar ang pangalan niya sa akin. Limang taon na ang nakararaan, bago mangyari ang gabi sa penthouse, madalas kong makita ang mukha niya sa mga news site at showbiz blog—ang magandang tagapagmana ng Cruz Group na sinasabing nakatadhana para sa nag-iisang Lucian De Castro. At ngayon, darating siya rito para maghapunan. "Si Monica?" ulit ko, pilit na pinapanatiling patag ang boses ko habang humaharap kay Lucian. "Akala ko ba... umiiwas ka sa mga Cruz dahil sa nangyari sa penthouse?" "Business dinner ito, Ysabelle. May mga shares kaming kailangang plantsahin pagkatapos ng nangyaring gulo sa system ko kahapon," malamig na paliwanag ni Lucian. Inayos niya ang kaniyang kurbata, ang kaniyang mga mata ay walang kahit anong emosyon. "Gusto ko lang na walang maging problema sa pagkain. At gusto kong manatili si Neo sa kwarto niya habang narito si Monica. Hindi n

YSABELLE POVMabilis kong tinabig ang kamay niyang nakahawak sa baywang ko habang umaatras ako papalayo sa kaniya. Parang napaso ang balat ko sa haplos niya. Nagmamadali akong lumakad patungo sa pinto, hindi na lumilingon kung ano man ang naging ekspresyon ng mukha niya sa ginawa ko.Paglabas ko sa pasilyo, sinalubong ako ng lamig ng aircon ng mansyon, pero pakiramdam ko ay nag-ooverheat ang buong mukha ko sa tindi ng kaba at inis. Ano ba 'yung pinalalabas niya? Pagkatapos kaming pilitin na tumira rito, akala ba niya ay ganoon-ganoon na lang kadaling ibalik ang nangyari limang taon na ang nakakalipas? Isang gabi lang 'yun. Isang aksidente na pareho naming hindi ginusto.Pagpasok ko sa kwarto namin ni Neo, isinarado ko ang pinto nang marahan at humilig doon ng ilang segundo. Tiningnan ko si Neo. Mahimbing na ulit ang tulog niya, nakayakap sa robot niya na tila walang kamalay-malay sa tensyong iniwan namin sa kabilang kwarto. Lumapit ako sa kama, nahiga sa tabi niya, at hinila ang kumot

YSABELLE POVHalos takbuhin ko na ang hagdan paakyat sa kwarto namin ni Neo. Pagkasara ko ng pinto, sumandal ako roon at hinawakan ang dibdib ko. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko, at ramdam ko pa rin ang init sa braso ko kung saan ako hinawakan ni Lucian kanina."Tapos na ang usapan namin ng pamilya nila bago ko pa man kayo dalhin dito."Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya. Kung totoo 'yun, ibig sabihin ba ay wala na silang relasyon ni Monica? Pero bakit parang pagmamay-ari pa rin siya kung ituring ng babaeng 'yun kanina sa hapunan? At bakit kailangang sa akin niya sabihin ang mga bagay na 'to? Hindi ko alam kung dapat ba akong maniwala o diskarte niya lang 'to para mapanatili kami ni Neo sa ilalim ng kontrol niya. Ang hirap basahin ng lalaking 'yun. Isang sandali, napakatigas at napakalamig ng trato niya, pero sa susunod na sandali naman ay biglang lalambot ang boses na parang may pakialam talaga.Lumapit ako sa kama at naupo sa tabi ni Neo. Tinitigan ko ang maam

YSABELLE POVNapatitig ako sa pinto ng library pagkasara nito. Legal custody. Dalawang salita lang 'yun pero sapat na para mangatog ang mga tuhod ko. Ibig sabihin, seryoso talaga si Lucian na irehistro si Neo sa ilalim ng pangalan niya. At ang mas nakakatakot, may darating na bisita para pag-usapan 'to. Sino? Abogado niya? O may iba pang taong kailangang makaalam?"Ysa, ayos ka lang?" hinawakan ni Mang Nestor ang braso ko, bakas ang pag-aalala sa mukha ng matanda. "Huwag kang mabalisa. Kung tungkol sa custody ang pag-uusapan, para sa kinabukasan din ni Neo 'yan. Para maging opisyal na De Castro ang bata.""Alam ko po, Mang Nestor. Pero paano kung... paano kung bawiin niya sa akin si Neo kapag legal na ang lahat?" Nanginginig ang boses ko. 'Yun ang pinakamalaking takot ko simula nung dinala niya kami rito. Si Neo lang ang meron ako sa loob ng limang taon. Siya ang buhay ko."Hindi gagawin ni Sir Lucian 'yan. Nakikita ko kung paano ka niya tingnan, at kung paano niya protektahan ang bat