LOGINYSABELLE POV Sinalubong ako ng agos ng tubig mula sa gripo habang mabilis kong sinasabunan ang mga baso sa lababo. Grabe, feeling ko sasabog ang dibdib ko sa tindi ng kaba. Bakit ba tuwing magkakausap kami nang kaming dalawa lang, laging nauuwi sa ganoong posisyon? 'Yung titig niya, 'yung hawak niya sa baba ko—parang may gustong sabihin na hindi ko maintindihan. "At kung paano mo ako haharapin kapag naging opisyal na ang lahat." Ano ba talaga ang ibig niyang sabihin doon? Ang malinaw lang sa akin ngayon, unti-unti nang natutupad ang mga plano niya. Bukas na bukas din ay pipirmahan na ang mga papel para sa custody at paternity ni Neo. Matatawag na De Castro ang anak ko. Pero habang nagiging totoo ang lahat, mas lalo kong nararamdaman na hindi na lang ako basta chef o nanay na nakatira sa mansyon niya. May kung anong koneksyon na naman ang nabubuo sa amin, at 'yun ang pilit kong iniiwasan dahil natatakot akong maulit ang nangyari noon. Nang matapos kong hugasan ang huling platito, p
YSABELLE POVNapatitig ako sa pinto ng library pagkasara nito. Legal custody. Dalawang salita lang 'yun pero sapat na para mangatog ang mga tuhod ko. Ibig sabihin, seryoso talaga si Lucian na irehistro si Neo sa ilalim ng pangalan niya. At ang mas nakakatakot, may darating na bisita para pag-usapan 'to. Sino? Abogado niya? O may iba pang taong kailangang makaalam?"Ysa, ayos ka lang?" hinawakan ni Mang Nestor ang braso ko, bakas ang pag-aalala sa mukha ng matanda. "Huwag kang mabalisa. Kung tungkol sa custody ang pag-uusapan, para sa kinabukasan din ni Neo 'yan. Para maging opisyal na De Castro ang bata.""Alam ko po, Mang Nestor. Pero paano kung... paano kung bawiin niya sa akin si Neo kapag legal na ang lahat?" Nanginginig ang boses ko. 'Yun ang pinakamalaking takot ko simula nung dinala niya kami rito. Si Neo lang ang meron ako sa loob ng limang taon. Siya ang buhay ko."Hindi gagawin ni Sir Lucian 'yan. Nakikita ko kung paano ka niya tingnan, at kung paano niya protektahan ang bat
YSABELLE POVNapanood ko ang pag-alis ng sasakyan ni Lucian mula sa bintana ng kwarto namin. Nang tuluyan nang mawala ang tunog ng makina sa labas ng gate, doon ko lang dahan-dahang binitiwan ang kurtina. Napatingin ako sa sarili kong kamay. Naroon pa rin ang pakiramdam ng mainit at matatag na pisil niya bago siya umalis."Hindi ko na hahayaang mawala muli ang anak ko. At hindi ko na rin hahayaang mawala ka."Gusto kong magalit sa kaniya. Gusto kong isipin na pananakot lang ang lahat ng ginagawa niya para mapilitan kaming sumunod sa mga gusto niya. Pero pagkatapos ng nangyari kanina—noong biglang nag-red alert ang tablet ni Neo dahil sa drone sa labas—natanto ko na hindi nagbibiro si Lucian. May totoong panganib sa labas ng mansyong ito. At kahit gaano ko kagustong bumalik sa simple at tahimik naming buhay sa Sampaloc o sa Batangas, alam kong hindi na ganoon kadali 'yun. Hindi na lang ako ang Ysabelle na nagdedeliver ng mga order; ako na ang ina ng tagapagmana ng isang De Castro."Mom
YSABELLE POVHalos takbuhin ko na ang hagdan paakyat sa kwarto namin ni Neo. Pagkasara ko ng pinto, sumandal ako roon at hinawakan ang dibdib ko. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko, at ramdam ko pa rin ang init sa braso ko kung saan ako hinawakan ni Lucian kanina."Tapos na ang usapan namin ng pamilya nila bago ko pa man kayo dalhin dito."Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya. Kung totoo 'yun, ibig sabihin ba ay wala na silang relasyon ni Monica? Pero bakit parang pagmamay-ari pa rin siya kung ituring ng babaeng 'yun kanina sa hapunan? At bakit kailangang sa akin niya sabihin ang mga bagay na 'to? Hindi ko alam kung dapat ba akong maniwala o diskarte niya lang 'to para mapanatili kami ni Neo sa ilalim ng kontrol niya. Ang hirap basahin ng lalaking 'yun. Isang sandali, napakatigas at napakalamig ng trato niya, pero sa susunod na sandali naman ay biglang lalambot ang boses na parang may pakialam talaga.Lumapit ako sa kama at naupo sa tabi ni Neo. Tinitigan ko ang maam
YSABELLE POV Nang sumara ang pinto ng boutique pagkaalis ni Lucian, nanatili akong nakatayo sa harap ng malaking salamin. Naramdaman ko ang marahang paghila ni Neo sa dulo ng aking emerald green na gown, kaya napayuko ako para tingnan ang kaniyang maliit na mukha. "Mommy, are you going to cry?" tanong ni Neo, medyo nakataas ang kaniyang maliit na kilay habang mahigpit ang hawak sa tablet niya. "Hindi, anak. Bakit naman iiyak si Mommy?" Pilit akong ngumiti, kahit ang totoo ay halo-halong inis, kaba, at pagod ang nararamdaman ko ngayon. Gusto kong isipin na para lang talaga sa kaligtasan ni Neo ang lahat ng ito. Pero habang naririnig ko ang pangalan ni Monica Cruz na binabanggit ni Lucian sa telepono bago siya lumabas, mas lalong nagiging malinaw sa akin ang magulong mundong pinasukan ko. Gagamitin niya kami para maging panangga sa mga Cruz. Para patunayan na wala nang hawak sa kaniya ang pamilyang 'yun. Pero paano naman kami? Paano kapag natapos na ang charity gala na 'to at nakuha
YSABELLE POVMabilis kong tinabig ang kamay niyang nakahawak sa baywang ko habang umaatras ako papalayo sa kaniya. Parang napaso ang balat ko sa haplos niya. Nagmamadali akong lumakad patungo sa pinto, hindi na lumilingon kung ano man ang naging ekspresyon ng mukha niya sa ginawa ko.Paglabas ko sa pasilyo, sinalubong ako ng lamig ng aircon ng mansyon, pero pakiramdam ko ay nag-ooverheat ang buong mukha ko sa tindi ng kaba at inis. Ano ba 'yung pinalalabas niya? Pagkatapos kaming pilitin na tumira rito, akala ba niya ay ganoon-ganoon na lang kadaling ibalik ang nangyari limang taon na ang nakakalipas? Isang gabi lang 'yun. Isang aksidente na pareho naming hindi ginusto.Pagpasok ko sa kwarto namin ni Neo, isinarado ko ang pinto nang marahan at humilig doon ng ilang segundo. Tiningnan ko si Neo. Mahimbing na ulit ang tulog niya, nakayakap sa robot niya na tila walang kamalay-malay sa tensyong iniwan namin sa kabilang kwarto. Lumapit ako sa kama, nahiga sa tabi niya, at hinila ang kumot
YSABELLE POVGabi na pero malagkit pa rin ang hangin sa labas ng subdivision. Naka-park ang lumang motorsiklo ko sa tapat ng guard house habang tinatali ko nang maayos ang insulated bag sa likod. Pangatlong raket ko na ito ngayong araw. Pagkatapos sa talyer kaninong umaga at pag-aasikaso sa mga pan
YSABELLE POV Mabango ang kusina dahil sa pinakukuluan kong sabaw ng baka. Pangatlong araw ko na ito sa mansion, at unti-unti ko nang nakukuha ang saktong timpla na hindi magpapasumpong ng acid reflux ni Lucian. Ayon kay Mang Nestor, nasa study room si Lucian ngayon dahil may mahalagang online conf
YSABELLE POVNaka-uniporme ng kulay abong polo ang mayordomo. Mang Nestor daw ang pangalan niya. Naglakad siya nang dahan-dahan papunta sa dulo ng silid kung saan may isang malaking lamesa. Nakatalikod ang upuan doon, nakaharap sa malawak na bintana na kita ang buong skyline ng lungsod."Sir, nandi
YSABELLE POVLimang taon. Mabilis na matagal. Lumaki si Neo na walang kalarong iba kundi ang mga lumang de-bateryang laruan na napupulot ko sa ukay-ukay at 'yung sirang tablet na nireguhan ng tita ko. Pero nitong nakaraang buwan, nagbago ang lahat nang makatanggap kami ng sulat mula sa St. Jude Int







