All Chapters of นางเอกสู้ชีวิตพร้อมระบบมิติวิเศษ (เจียวชิงอวี่/ฉินซูหลัน): Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 26 ระบบหลอกถาม (3)“เอาล่ะ... เริ่มสร้างบ้านหลังใหม่เดี๋ยวนี้” เจียวชิงอวี่จิ้มนิ้วมือเล็กกดลงบนภาพโมเดลบ้านไม้ชั้นเดียวบนหน้าจอโฮโลแกรม เสร็จแล้วเสียงของระบบต้าฝูก็ดังขึ้นมายืนยันคำสั่งในทันที“ยืนยันการสร้างบ้านเรียบร้อยค่ะ”เมื่อสิ้นเสียงนี้ แท่งไม้ เสาไม้ และหลังคาบ้านจำนวนมากก็ลอยไหลออกมาจากช่องมิติวิเศษที่ซึ่งตอนนี้ขยายใหญ่ราว ๆ หนึ่งเมตรก็ว่าได้ระหว่างที่รอระบบต้าฝูสร้างบ้านให้ เจียวชิงอวี่ก็เดินออกมาหากู้สือโจวที่ยืนอยู่กับเหยียนเสี่ยวอวิ๋นที่ใต้ร่มไม้ สีหน้าของเขาไม่ได้ดูตื่นเต้นกับการได้เห็นการก่อสร้างด้วยระบบวิเศษเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น แต่ทว่าสีหน้าของเขากลับขึ้นสีแดงฉ่าเมื่อเห็นเจียวชิงอวี่กำลังเดินตรงเข้ามาหา“คุณเป็นอะไรไปคะ ไม่สบายเหรอ?” แม้เป็นเพียงคำถามเรียบง่าย แต่ทว่าแววตาของเจียวชิงอวี่กลับสื่อให้เห็นว่าหล่อนกำลังเป็นห่วงกู้สือโจวมากจริง ๆ“ปะ... เปล่าครับ ผมไม่ได้ไม่สบาย” เสียงพูดของสือโจวดูตะกุกตะกักมีพิรุธ หนำซ้ำที่บริเวณกรอบหน้าข้างขมับของเขาก็ปร

บทที่ 27 ตามมารังควาน (2) พี่ชายฝาแฝดของเขาบอกกับเขาว่า โตขึ้นอยากเป็นทหาร จะได้สร้างหน้าตาให้กับตระกูลกู้ และที่สำคัญตำแหน่งทางทหารของเขา จะทำให้พวกคนนอกรู้สึกเกรงใจ และไม่มีใครกล้ารังแกหรือคิดเอาเปรียบน้องชายของเขาอีกสือโจวน่ะเป็นคนอ่อนไหว ภายนอกมักทำตัวเย็นชาเหมือนคนไร้ความรู้สึก แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นคนที่ละเอียดอ่อนและใส่ใจคนรอบข้างมากจนเกินไป กระทั่งบางครั้งก็ทำให้ตัวเองต้องเป็นทุกข์โดยไม่รู้ตัวแต่แล้วเมื่อกู้สือโจวกับพี่ชายคนเก่งย่างอายุเข้าสิบขวบ พี่ชายของเขาก็ป่วยหนัก ตรวจพบว่าเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่ว รักษาตัวอยู่ไม่เท่าไหร่พี่ชายของเขาก็จากไปอย่างสงบ เรื่องนี้สร้างความสะเทือนใจให้กับสือโจวเป็นอย่างมาก หลายครั้งเขาก็มักจะเอ่ยปากถามฟ้าดินและทวยเทพ ว่าทำไมถึงต้องเอาพี่ชายของเขาไป ทำไมถึงไม่เอาชีวิตของเขาไปแทนเพราะแบบนี้แหละ พอพี่ชายของเขาตายไป กู้สือโจวจึงตั้งใจว่าจะสานต่อความฝันของพี่ชายให้สำเร็จ โดยการสมัครเข้าไปเป็นทหาร และสอบเลื่อนตำแหน่งมาเรื่อย ๆ กระทั่งได้เป็นผู้บังคับหมู่สิบเอกกู้ของค่ายทหารเจี้ยนคังเหม

บทที่ 28 มิตรภาพใหม่ (2) มู่หลินตันไม่ได้มีท่าทีถือตัวแม้แต่น้อย นำจักรยานไปพิงไว้ที่ต้นไม้แล้วเดินตามเข้ามาในบ้านอย่างเป็นกันเอง เมื่อเห็นว่าเจียวชิงอวี่กำลังเตรียมจะทำอาหารกลางวัน ก็ไม่รอช้าที่จะพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเสนอตัวเข้าช่วยทันที“ให้ฉันช่วยนะจ๊ะ ฉันถนัดเรื่องทำอาหารที่สุดเลย”การมาถึงของมู่หลินตันได้นำพาความสดใสเข้ามาในบ้านหลังเล็กอย่างแท้จริง กลายเป็นเพื่อนเล่นคนใหม่ของเหยียนเสี่ยวอวิ๋นอย่างรวดเร็ว หลังจากช่วยเจียวชิงอวี่เตรียมอาหารเสร็จ ก็นั่งลงสอนเด็กชายให้รู้จักการพับกระดาษเป็นรูปนกและกบ สอนให้ร้อยลูกปัดไม้สีสวยเป็นสร้อยข้อมือ และที่สำคัญที่สุดคือการสอนให้เขาทำสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายง่าย ๆ ด้วยตัวเอง“ดูนะเสี่ยวอวิ๋น” เธอบอกพลางขีดเส้นตารางลงบนกระดาษ “ช่องนี้สำหรับเงินที่เราได้มา ส่วนช่องนี้สำหรับเงินที่เราใช้จ่ายไป ถ้าเราจดบันทึกทุกวัน เราก็จะรู้ว่าเราใช้เงินไปกับอะไรบ้าง แล้วเราก็จะเก็บเงินเก่งขึ้นยังไงล่ะ”เจียวชิงอวี่มองภาพนั้นแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นใจ มู่

บทที่ 30 สนับสนุนอนาคตของกู้สือโจว (1)ความพ่ายแพ้ในชั้นศาลและเรื่องที่เหยียนหรงหรงถูกชกต่อยทำร้ายร่างกาย เปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดรดลงบนกองไฟแห่งความแค้นของตระกูลเหยียน พวกเขาไม่เคยต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง และพ่ายแพ้อย่างน่าอัปยศแบบนี้มาก่อน การจะใช้กำลังเข้าห้ำหั่นโดยตรงก็ดูจะโง่เขลาเกินไปดังนั้นแผนการทำลายล้างระลอกใหม่จึงถูกวางขึ้นอย่างแยบยลแผนการที่ว่านั่นก็คือ การปั่นข่าว เพื่อใส่ร้ายและหวังทำลายชื่อเสียง รวมถึงทำลายอนาคตที่กำลังจะไปได้สวยของกู้สือโจวในห้องรับแขกที่หรูหราของคฤหาสน์ตระกูลเหยียน ชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้มีท่าทางภูมิฐานแต่แววตากลับฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิดกำลังนั่งจิบชาอยู่ตรงข้ามกับเหยียนหรงหรง เขาคือซ่งจื่อชิว เป็นนายทหารยศร้อยโท ที่มีผู้หลักผู้ใหญ่หลายคนคอยหนุนหลัง และอีกอาชีพหนึ่งที่ทำให้เขาดูร่ำรวยมั่งคั่งก็คือ เขาเป็นนายหน้าค้าของเถื่อนในตลาดมืดและสถานะของเขาในตอนนี้ก็คือ ‘ชู้รัก’ ของเหยียนหรงหรง เขาน่ะมีตำแห

บทที่ 30 สนับสนุนอนาคตของกู้สือโจว (3) บทเรียนชีวิตบนชายหาดในวันนั้น ได้จุดประกายไฟแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ให้กับกู้สือโจว เมื่อเขากลับเข้าสู่สนามฝึกในค่ายทหารอีกครั้ง ข่าวลือที่เคยเป็นเหมือนเมฆดำปกคลุมจิตใจก็ได้จางหายไปจนเกือบหมดสิ้น เขากลับมาพร้อมกับพลังใจใหม่และมุมมองใหม่ต่อการดำเนินชีวิต กู้สือโจวเริ่มนำสิ่งที่เจียวชิงอวี่สอน เอามาปรับใช้กับรูปแบบการฝึกทหารของเขา สือโจวไม่ได้เน้นแค่การฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งอย่างบ้าคลั่งเหมือนอย่างที่แล้วมา แต่เขาเริ่มสอดแทรกการฝึกแบบใหม่ ๆ และเน้นไปที่ความสมดุลของร่างกายและลมหายใจ นี่ทำให้การฝึกทหารภายในบัญชาของเขาดูไม่ตึงเครียดจนเกินไป“ทหารน้อยทุกนายจงจำเอาไว้ ความแข็งแกร่งที่แท้จริงไม่ได้มาจากกล้ามเนื้อที่ใหญ่โตเพียงอย่างเดียว แต่มันมาจากแกนกลางลำตัวที่มั่นคงและลมหายใจที่สม่ำเสมอ! ลองฝึกยืนให้มั่นคงเหมือนภูเขา หายใจให้ลึกเหมือนท้องทะเล แล้วพวกนายจะพบว่าพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวเองมีมากกว่าที่คิด!” เขาตะโกนบอกเหล่าทหารลูกน้องในสนามฝึกด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวาน