All Chapters of นางเอกสู้ชีวิตพร้อมระบบมิติวิเศษ (เจียวชิงอวี่/ฉินซูหลัน): Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 16 ความสัมพันธ์ที่ถักทอขึ้นมาเงียบ ๆ (2) เจียวชิงอวี่กลับมาถึงบ้านพักด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลอยู่ตลอดเวลา หล่อนเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวอย่างรวดเร็ว แล้วจึงนำกล้องโพลารอยด์ที่เก็บมาได้เอาออกมาเช็ดทำความสะอาดอย่างระมัดระวัง จากนั้นเอาเข้าไปเก็บไว้ในคลังมิติวิเศษเป็นการชั่วคราว ส่วนภาพใบนั้นเธอเอาไปเก็บรักษาไว้อย่างดี และหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้หยิบมันออกมาใช้งาน!“ทำไมวันนี้กลับช้านักล่ะ?”เสียงของกู้สือโจวดังขึ้นจากมุมหนึ่งของตัวบ้าน ทำเจียวชิงอวี่สะดุ้งโหยงจนแทบหยุดหายใจ ก่อนออกไปจากบ้าน หล่อนเห็นว่าเขาเข้านอนไปแล้ว แต่ทำไมตอนนี้... เอ่อ... เขาถึงมายืนอยู่เงียบ ๆ ตรงนั้นได้ล่ะ เขากำลังจ้องจับผิดหล่อนงั้นเหรอ?“ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้ ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่ได้จ้องจับผิดคุณ ถ้าผมจะจับผิดคุณจริง ๆ แล้วล่ะก็ ผมคงสะกดรอยตามคุณไปตั้งแต่แรกแล้วล่ะ แต่ที่ผมมายืนอยู่ตรงนี้ คือผมกำลังเป็นห่วงคุณต่างหาก วันนี้คุณกลับช้ากว่าปกตินะ”กู้สือโจวพูดกับชิงอวี่ด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วย

บทที่ 17 ความรู้สึกที่ชัดเจน (2) กู้สือโจวมองใบหน้าสวย ๆ ของเจียวชิงอวี่อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเขาไม่เคยคิดจะทำกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน สิ่งที่ว่านั่นก็คือ...เขาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างแผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการนอนของชิงอวี่กับเสี่ยวอวิ๋น พิษไข้ของเขาได้ทุเลาเบาบางลงไปมากแล้ว เหลือเพียงแค่ความอ่อนเพลียเล็กน้อยเท่านั้น สือโจวจึงมีเรี่ยวแรงมากพอที่จะช้อนร่างเล็ก ๆ ของเจียวชิงอวี่ขึ้นมาอุ้มไว้กับอก จากนั้นก็พาร่างของหล่อนมาวางไว้บนเตียงนอนอย่างนุ่มนวลที่สุด ต่อด้วยหยิบผ้าห่มผืนใหม่มาคลุมตัวให้หล่อนกับเสี่ยวอวิ๋นอย่างใส่ใจแววตาของเขาที่ทอดมองคนบนเตียง เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง เขาไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาขอบคุณเธอดีถึงจะสาสมและเพียงพอกับสิ่งที่หล่อนทำให้เขาในระยะนี้...2 ชั่วโมงต่อมาในทีแรกเจียวชิงอวี่รู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ตอนที่โดนกู้สือโจวจับปอยผมมาทัดหู แต่เพื่อให้แนบเนียนว่าหล่อนไม่ได้รู้สึกตัวตื่นมาได้ยินตอนที่เขาสารภาพรักกับหล่อน ชิงอวี่จึงแสร้งนอ

บทที่ 18 ฉันจะปกป้องคุณเอง (2)“คำเตือน! ตรวจพบเจตนาที่เป็นอันตรายมุ่งเป้ามาที่สมาชิกในครอบครัวค่ะ” เสียงของระบบต้าฝูดังขึ้นในหัวของเจียวชิงอวี่ เป็นการยืนยันว่าหล่อนไม่ได้คิดมากไปเอง และลางสังหรณ์นั้นจะเกิดขึ้นจริงในอีกไม่ช้าเจียวชิงอวี่ไม่เคยเพิกเฉยต่อสัญชาตญาณของตัวเอง โดยเฉพาะเมื่อมันได้รับการยืนยันจากระบบต้าฝูแล้วด้วย เธอก็ยิ่งต้องกระตือรือร้นให้มากขึ้น เจียวชิงอวี่รีบหันไปบอกให้แม่บ้านชราช่วยดูแลเหยียนเสี่ยวอวิ๋นไว้ให้ชั่วคราว จากนั้นก็รีบคว้าเอาจักรยานคันเก่า ๆ ของบ้านตระกูลกู้ แล้วปั่นตามเส้นทางที่รถของกู้สือโจวเพิ่งจากไปอย่างสุดแรงเกิดเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังสนามฝึกแห่งใหม่อยู่ห่างไกลจากหมู่บ้านไห่ตง และพื้นที่โดยรอบก็ค่อนข้างเปลี่ยวอยู่พอประมาณ สองข้างทางเป็นป่ารกทึบ เมื่อมาถึงจุดที่เป็นทางลาดชันลงสู่สะพานไม้เล็ก ๆ ที่ใช้ข้ามลำธารสายหนึ่ง สือโจวก็จำเป็นต้องชะลอความเร็วลงเพราะมีขอนไม้ขนาดใหญ่วางขวางทางอยู่ ทำให้ขับรถข้ามไปยังอีกฝั่งไม่ได้นี่ทำให้เจียวชิงอวี่ที่พยายามปั่นจักรยานอย่างสุดแรงเก

บทที่ 19 อย่าคิดว่าจะรังแกกันได้ง่าย ๆ (2) “คุณอาเจียวเป็นคนดี ดีกับผมและดีกับพ่อมาก ๆ ทำไมแม่ต้องเกลียดคุณอาเจียวด้วยล่ะครับ” เหยียนเสี่ยวอวิ๋นอ่านสีหน้าของแม่ออก เขารู้ว่าแม่ของเขารู้สึกโกรธเกลียดคุณอาเจียว แต่เสี่ยวอวิ๋นรู้สึกว่า นี่ไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ เพราะช่วงที่แม่หายไป ก็เป็นคุณอาเจียวที่ดูแลเสี่ยวอวิ๋นแทนคนเป็นแม่ ดังนั้นคุณแม่ควรพูดขอบคุณคุณอาเจียวถึงจะถูก ไม่ใช่มาทำท่าเกลียดชังคุณอาเจียวแบบนี้เพราะเสี่ยวอวิ๋นรู้สึกว่านี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย และรู้สึกว่าแม่ของตัวเองอาจจะกำลังเข้าใจอะไรผิดไป เสี่ยวอวิ๋นจึงพยายามจะอธิบายให้คนเป็นแม่ฟัง ว่าคุณอาเจียวดีกับเขาขนาดไหนแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากมายนัก เหยียนเสี่ยวอวิ๋นวัยห้าขวบก็มิวายถูกฝ่ามือฟาดเข้าอย่างจังที่แผ่นหลังเล็ก ๆเพี๊ยะ!!!“เด็กอย่างแกจะไปเข้าใจอะไร แล้วก็จำไว้ให้ดี คราวหน้าคราวหลังอย่ามาพูดชมนังแพศยานั่นต่อหน้าฉันอีก” เหยียนหรงหรงตวาดลั่น โดยไม่สนใจว่าเขาก็เป็นแค่เด็กเล็กวัยห้าขวบ“อื่อ... อึก... หงึก... แง้งงงง

บทที่ 20 สู้ไม่ไหวก็อย่าฝืน (2) “แก! แกเข้าหาลูกชายของฉัน และทำดีกับลูกชายของฉัน ก็เพราะว่าแกต้องการจะเข้ามาแทนที่ของฉันใช่หรือเปล่า” เหยียนหรงหรงที่อยู่ในสภาพไม่สู้ดีนัก ฝืนพูดต่อว่าเจียวชิงอวี่อย่างไม่ยอมลดละ เจียวชิงอวี่เบื่อหน่ายที่ต้องมีเรื่องกับหล่อนแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุด และควรให้ค่ามากที่สุดก็คือความรู้สึกของเสี่ยวอวิ๋นแค่นี้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเสี่ยวอวิ๋นก็บอบช้ำมากพออยู่แล้ว ชิงอวี่จะไม่ทำอะไรให้มันกระทบกระเทือนใจเด็กน้อยอีกแล้ว ทางที่ดีหล่อนควรพาเขาออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดด้วยคิดได้อย่างนี้ชิงอวี่จึงไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรกลับไป หล่อนเพียงอุ้มร่างของเหยียนเสี่ยวอวิ๋นไว้ แล้วพาเดินจากไปเงียบ ๆ ปล่อยให้เหยียนหรงหรงกลายเป็นหมาบ้าอยู่คนเดียวแต่ทว่า! ก่อนที่เจียวชิงอวี่จะเดินลับออกไปจากจุดเกิดเหตุ หล่อนไม่ลืมหยิบกล้องโพลารอยด์ออกมาจากช่องมิติวิเศษ แล้วทำการถ่ายภาพเพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐาน ในอนาคตหากภาพนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ผู้หญิงเย่อหยิ่งที่ค่อนข้างมีหน้ามีตาในสังคมอย่างเหยียนหรงหรงคงจะอับอายจนแทบต้องแทรกแผ่นดินหนีก็ว่