All Chapters of นางเอกสู้ชีวิตพร้อมระบบมิติวิเศษ (เจียวชิงอวี่/ฉินซูหลัน): Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 21 โทษตัวเอง (2)“เหยียนหรงหรง!?”กู้สือโจวร้องออกมาด้วยความหัวเสีย ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธจัด ที่ผ่านมา... ไม่ว่าเหยียนหรงหรงจะทำตัวก้าวร้าวขนาดไหน และลงไม้ลงมือกับเขายังไง เขาไม่เคยบ่นเลยแม้แต่ครึ่งคำ ยิ่งไม่เคยคิดถือโทษโกรธเคืองฝังใจกับเหยียนเสี่ยวอวิ๋น แม้เขาจะมีสถานะเป็นแค่ลูกเลี้ยงของตระกูลกู้ แต่กู้สือโจวก็ไม่เคยมองเด็กคนนั้นเป็นคนนอก แล้วเวลาที่เหยียนเสี่ยวอวิ๋นทำผิดพลาด เขาก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับเหยียนเสี่ยวอวิ๋นเลยสักครั้ง อย่างมากก็แค่พูดเสียงดังและพูดสั่งสอนพอเป็นพิธีซึ่งต่างจากเหยียนหรงหรงลิบลับ ที่หล่อนเป็นแม่แท้ ๆ ของเหยียนเสี่ยวอวิ๋น แต่กลับไม่คิดถนอมลูกชาย ทั้งยังเห็นลูกชายเป็นแค่ที่รองรับอารมณ์ของตัวเอง ผู้หญิงแบบนั้นสมควรเป็นแม่คนซะที่ไหน“เธอไม่อยู่หรอกค่ะ เจ็บหนักปางตายขนาดนั้น คงนอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ต่ำกว่าสี่ซ้าห้าวัน” เจียวชิงอวี่พูดเสียงเบาบางแต่แน่วนิ่ง เพราะวันนี้หล่อนรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน“อวี่เอ๋อร์... ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของผม เป็นผมที่ป

บทที่ 22 หมายเรียกจากศาลประชาชน (2) “คดีหมายเลขดำที่ 75/1970 คดีทำร้ายร่างกายผู้เยาว์โดยผู้ปกครองโดยชอบด้วยกฎหมาย” ขณะเอ่ยประโยคนี้ผู้พิพากษาลู่ซินกวาดสายตามองทั้งสองฝ่ายอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะเอ่ยต่อไปอีกว่า“ฝ่ายโจทก์ มีอะไรจะแถลงต่อศาล เชิญพูดได้เลยค่ะ”เจียวชิงอวี่ลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก หล่อนไม่ได้พูดจาฟุ่มเฟือย ไม่ได้พูดจามั่วซั่วหรือพูดจาข้าง ๆ คู ๆ เพื่อเอาดีเข้าฝั่งของตัวเอง แต่หล่อนเลือกที่จะใช้หลักฐานให้พูดแทนทั้งหมด“เรียนท่านผู้พิพากษาที่เคารพ ดิฉันขออนุญาตนำส่งพยานหลักฐานเพื่อประกอบการพิจารณาค่ะ”เธอวางเอกสารในแฟ้มลงบนโต๊ะของเจ้าหน้าที่ศาลทีละชิ้นอย่างเป็นลำดับขั้นตอน พร้อมกับพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงฉะฉานฟังชัดว่า...“หนึ่ง…ใบรับรองแพทย์จากสถานีอนามัยชุมชน ออกโดยแพทย์หญิงเสียนเมิ่งหลัว ซึ่งระบุรายละเอียดว่า บนร่างกายของเด็กน้อยมีรอยฟกช้ำที่กลางแผ่นหลัง มีรอยถลอกที่หัวเข่า และมีรอยหยิกเป็นจ้ำ ๆ ที่ท่อนแขนอย่างชัดเจน”“สอง…หลักฐานจากภาพถ

บทที่ 23 อดีตที่ขมขื่น (2) หลังจากผ่านการแต่งงานมาแล้วถึงสองครั้ง เหยียนหรงหรงก็ไม่คิดจะแต่งงานกับผู้ชายคนไหนอีก กระทั่งหล่อนได้มาเจอกับกู้สือโจวโดยบังเอิญ ในหัวของหล่อนก็เผลอวาดฝันไปถึงการแต่งงานครั้งใหม่ในทันทีสำหรับหล่อนแล้ว... กู้สือโจวคนนี้ไม่มีประวัติด่างพร้อย ไม่เคยคบหากับผู้หญิงคนไหนมาก่อน วัน ๆ เขายุ่งวุ่นวายอยู่แต่กับการทำงานให้กองทัพ เพราะเขาอยากเลื่อนตำแหน่งราชการ หนำซ้ำกู้สือโจวยังเป็นพวกพูดน้อย ใจเย็น และหากจะพูดอะไรออกมาก็มักจะมีเหตุผลรองรับอยู่เสมอเขาไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลามีเสน่ห์ แต่เขายังมีบุคลิกตรงตามความต้องการของเหยียนหรงหรงทุกประการ เหยียนหรงหรงพยายามเข้าหากู้สือโจว พยายามทำให้เขาตกหลุมรักหล่อน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะหลงเสน่ห์หล่อนเหยียนหรงหรงใจร้อน ไม่อยากทนรออีกแล้ว หล่อนจึงเลือกใช้วิธีเข้าหาพ่อแม่ของกู้สือโจวแทน และแล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามที่หล่อนต้องการ พ่อแม่ของกู้สือโจวช่วยกดดันกู้สือโจวช่วยอีกทางหนึ่ง ทำให้หล่อนได้ลงเอยแต่งงานกับเขาอย่างที่ใจหวังหล่อนคิดว่าแต่งงานกั

บทที่ 24 การเปลี่ยนแปลง (2) ที่อีกด้านหนึ่งของห้องพิจารณาคดี เหยียนหรงหรงถูกเจ้าหน้าที่ศาลพาตัวออกไปจากห้อง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น แววตากลมโตของเธออัดแน่นไปด้วยแรงพยาบาท“คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมรามือง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ ว่าตรง ๆ คือคำพิพากษาของศาลแทบไม่มีผลอะไรกับฉันเลยก็ว่าได้ คุณก็น่าจะรู้... ว่าที่ผ่านมาฉันก็แทบไม่ได้ดูแลเลี้ยงดูเด็กนั่นสักเท่าไหร่ ตอนนี้เด็กนั่นถูกย้ายให้ไปอยู่ในความดูแลของคนอื่นแล้ว ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าเหม็น ๆ ของมันอีกต่อไป”เหยียนหรงหรงพูดกับทนายคนสนิทของตนเองด้วยน้ำเสียงร้ายกาจเย็นชาเหมือนนางมารร้ายไม่มีผิด“ผมเข้าใจความคิด และเข้าใจความรู้สึกของคุณเหยียนเป็นอย่างดี” ทนายความคนดังกล่าวไม่อยากพูดออกความเห็นอะไรมากนัก จึงได้แต่ไหลตามน้ำไปทั้งอย่างนั้น“ฉันต้องการยื่นอุทธรณ์ ไม่ใช่เพราะอยากได้สิทธิ์การเลี้ยงดูกลับคืนมา แต่ฉันแค่อยากทำให้ชีวิตของสองคนนั่นปั่นป่วนจนหาความสุขไม่ได้ สุดท้ายทั้งเหยียนเสี่ยวอวิ๋นและทั้งกู้สือโจว ต่า

บทที่ 25 คำสารภาพ (2) “ผมเข้าใจแล้วล่ะ... กับสิ่งที่คุณเล่ามาทั้งหมด แม้มันจะฟังดูน่าเหลือเชื่อไปบ้าง แต่ผมก็พร้อมจะเชื่อคำพูดของคุณ อ้อ... แล้วเรื่องบ้านล่ะ คุณมีแผนว่ายังไงบ้าง?”ครั้งนี้ไม่เพียงแค่พูดเปล่า แต่กู้สือโจวยังอุตส่าห์ยื่นมือมากุมหลังมือของเจียวชิงอวี่เบา ๆ ท่าทางของเขาดูเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ดูขัดเคืองฝืนใจเลยสักนิด นี่ก็ชัดเจนแล้วว่า เขาไม่คิดรังเกียจหล่อน ที่หล่อนเป็นผู้หญิงที่ข้ามเวลามาจากต่างโลกเจียวชิงอวี่ยิ้มออก หล่อนรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก“ฉันมีมิติวิเศษค่ะ ในนั้นเป็นคลังเก็บข้าวของสารพัดอย่าง ของทุกชิ้นที่ฉันมีในโลกก่อนจะถูกเก็บเอาไว้ในนั้น ฉันจะพยายามเอาบ้านหลังเดิมของฉันออกมาให้ได้ค่ะ”“ถ้าคุณจะสร้างบ้าน งั้นผมจะเป็นคนซื้อที่ดินใหม่ให้เอง” กู้สือโจวไม่อยากเป็นฝ่ายเอาเปรียบชิงอวี่ เขาจึงเอ่ยเสนอตัวออกไปอย่างนั้น“คุณมีเงินเหรอคะ?”“ผมไม่มีเงินมากพอสำหรับซื้อที่ดินผืนใหม่หรอก แต่ผมพอมีทรัพย์สินที่เป็นของตัวเองอยู่บ้าง ผมจะเอามันไปขาย แล