บทที่ 34 คำพิพากษาครั้งสุดท้าย (3) ส่วนสมุดบันทึกเล่มที่ 2 เป็นสมุดบันทึกความสุข เหยียนเสี่ยวอวิ๋นเขียนบันทึกอย่างละเอียดว่าเขาชอบทำอะไรบ้าง และมีความสุขกับอะไรบ้าง ซึ่งในนั้นก็เขียนไว้อย่างชัดเจน ว่าเขามีความสุขที่จะได้อยู่กับพ่อกู้และแม่เจียว ในทุก ๆ คืนแม่เจียวนอนกอดเขา ทำให้เขาหลับสนิทและไม่ฝันร้าย ทุก ๆ เช้าเขาจะตื่นมาเจอหน้าพ่อกู้ และพูดอรุณสวัสดิ์ด้วยกันนอกจากนี้เสี่ยวอวิ๋นยังบันทึกไว้ว่า บ้านหลังใหญ่ไม่ได้แปลว่าจะอบอุ่นและสามารถทำให้เขามีความสุขได้เสมอไป ต่างจากบ้านหลังเล็กที่ถูกสร้างขึ้นที่ชายป่าอย่างลิบลับ ที่ทั้งอบอุ่นและมอบความสุขให้เสี่ยวอวิ๋นได้ในทุก ๆ วัน“ผู้พิพากษาคนสวยครับ ผมอยากอยู่ในความดูแลของแม่เจียว และอยากอยู่บ้านหลังเดิมกับพ่อกู้กับแม่เจียวครับ” จู่ ๆ เด็กชายก็ลุกขึ้นยืนและพูดจาฉะฉานต่อหน้าผู้พิพากษาสาวแม้ร่างกายเล็ก ๆ นั่นจะยังคงสั่นเทา แต่แววตาของเขากลับแน่วแน่และชัดเจนกว่าครั้งก่อน เขาไม่ได้มองหน้าทนายหนุ่มฝั่งของแม่แท้ ๆ เลยด้วยซ้ำ แต่กลับจ้องตรงไปยังผู้พิพากษาสาวที่ยืนสง่า
Read more
LOGIN
