جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทนำ ไม่ยุติธรรม (1)เสียงตะโกนเชียร์ดังกระหึ่มราวกับแผ่นดินจะถล่มทลาย แสงไฟสปอตไลต์สีขาวสว่างสาดส่องลงมายังใจกลางเวทีมวยทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ซึ่งหญิงสาวสองคนกำลังเผชิญหน้ากัน การแข่งขันชิงแชมป์โลกนักมวยหญิงรุ่นเฟเธอร์เวทที่ถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ ตอนนี้กำลังดำเนินมาถึงจุดไคลแมกซ์‘เจียวชิงอวี่’ ยืนอยู่ในมุมแดง เหงื่อเม็ดเป้งเกาะพราวบนขมับและปลายคางจนเปียกชุ่มไปทั้งใบหน้า แต่นั่นก็ไม่อาจเป็นอุปสรรคและลดทอนความแน่วแน่ของเธอลงได้ ดวงตาของเจียวชิงอวี่คมดั่งเหยี่ยว เธอมองคู่ต่อสู้ฝ่ายตรงข้ามแทบจะไม่ละสายตา ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดูคล่องแคล่วปราดเปรียวแต่หนักแน่นทุกย่างก้าว กล้ามเนื้อเป็นมัดบนร่างกายบ่งบอกว่าเธอเป็นนักมวยหญิงที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักเธอบอกกับตัวเองว่า! ไฟท์นี้เธอจะต้องเป็นผู้ชนะ และจะคว้าแชมป์โลกมาไว้ในมือให้ได้คู่ต่อสู้ฝ่ายตรงข้ามของเจียวชิงอวี่ คือนักมวยหญิงจากรัสเซีย ฝ่ายนั้นก็หน่วยก้านดีไม่เบา หนำซ้ำยังสูงใหญ่กว่าเจียวชิงอวี่เกือบหนึ่งช่วงหัว แต่ทว่านั่นก็ไม่ทำให้เจียวชิงอวี่หวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อยเกร๊ง!!เสียงระฆังยกที่สี่เริ่มขึ้นเจียวชิงอวี่ไม่รอช้า รีบพุ่งทะยานอ

บทที่ 1 ไม่ใช่ความฝันความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุดค่อย ๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างจ้าที่แยงตาอย่างรุนแรง เจียวชิงอวี่พยายามจะยกมือขึ้นมาบังแสงนั้นช้า ๆ พร้อมกับพยายามจะลืมตาขึ้น เพื่อปรับม่านตาให้รับแสงได้ตามปกติ แต่ชิงอวี่กลับพบว่าเปลือกตาของเธอหนักอึ้งยิ่งกว่ามีของหนัก ๆ มาถ่วงไว้ซะอีกสัมผัสแรกที่เจียวชิงอวี่รู้สึกได้หลังจากรู้สึกตัวตื่น ไม่ใช่ความเจ็บปวดตามกรอบหน้าและตามร่างกายเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น แต่ดันเป็นลมหนาวสายหนึ่งที่พัดหวิวมาไล้เลียผิวกายของเธอปลายจมูกของเจียวชิงอวี่ได้กลิ่นดินจาง ๆ ใบหูของเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของใครหลายคนที่เดินสวนกันไปมาอย่างขวักไขว่ อีกทั้งยังมีเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กเล็กที่วิ่งไล่กวดกันไปมาอย่างสนุกสนาน นี่เป็นบรรยากาศที่เจียวชิงอวี่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด“เอ้าเร็วเข้า! รีบไปส่งถ่านที่โรงเหล็ก เดี๋ยวสายแล้วจะโดนหักแต้มนะสหาย!” เสียงตะโกนของใครบางคนดังลั่น ซึ่งน้ำเสียงของเขาฟังดูไม่คุ้นหูเลยสักนิด อีกทั้งสำเนียงภาษาที่ใช้สื่อสารกันก็ฟังดูแปลกประหลาดชอบกลทันทีที่ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเจียวชิงอวี่เริ่มกลับมาใช้งานได้เป็นปกติอีกครั้ง กลิ่นขยะเหม็น ๆ

บทที่ 3 ตัวช่วยสุดล้ำ (1)หลังจากถูกเลือกให้เข้าร่วมโครงการทดลองเป็นภรรยาชั่วคราว เจียวชิงอวี่ก็ถูกทหารหญิงร่างกำยำสองคนหิ้วปีกพาไปยังโรงอาบน้ำรวมของค่ายทหาร พวกเธอจัดการราดน้ำเย็นเฉียบลงบนร่างผอมโซของเจียวชิงอวี่อย่างไม่มีความนุ่มนวลใด ๆ ต่อด้วยขัดถูคราบดินและสิ่งสกปรกที่เกาะกรังอยู่บนตัวชิงอวี่ออกจนหมดหลังอาบน้ำและถูตัวให้ชิงอวี่เสร็จแล้ว ทหารหญิงสองคนก็หันมาจัดการกับเสื้อผ้าเก่า ๆ โทรม ๆ ที่เหมือนผ้าขี้ริ้ว พวกเธอโยนเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบทิ้งทั้งหมด และหาเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ดีกว่าเดิมมาให้ชิงอวี่สวมใส่ ก่อนจะลากตัวเธอไปยังอาคารที่พักสำหรับสตรี แล้วผลักชิงอวี่เข้าไปในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง ประตูไม้ถูกปิดลงเสียงดัง ‘ปั่ง’ ทิ้งให้อดีตนักมวยหญิงนั่งอยู่บนขอบเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ ท่ามกลางความเงียบงันเพียงลำพังโชคดีอย่างหนึ่งที่ทหารหญิงอีกคนเตรียมอาหารไว้ให้หนึ่งชุด เจียวชิงอวี่จึงมีทั้งอาหาร และมีทั้งที่ให้ซุกหัวนอน อย่างน้อย ๆ คืนนี้เธอก็ไม่ต้องนอนหนาวข้างถนน‘เห้อ!! ให้ตายสิ ได้ย้อนเวลากลับมามีชีวิตใหม่ทั้งที ดันได้มาเป็นขอทานเนี่ยนะ เหอะ... เหลือจะเชื่อเลยจริง ๆ’ เจียวชิงอวี่บ่นพึมพำขณะห

บทที่ 4 ถูกนินทา“พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อม ผมจะพาคุณไปเปิดตัวกับคนที่บ้าน ไปครั้งนี้ไปในฐานะผู้หญิงที่ผมหลงรักจนหมดหัวใจ ฉะนั้นอย่าทำให้ผมต้องขายหน้า” สีหน้าแววตาของเขานั้นจัดว่าเย็นชามากแล้ว แต่น้ำเสียงของเขานั้นเย็นชายิ่งกว่าเจียวชิงอวี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่งนาน แววตาของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่ดังเดิม นี่เป็นเครื่องตอกย้ำให้กู้สือโจวบอกกับตัวเองว่า เขาเลือกคนไม่ผิดอย่างแน่นอน ผู้หญิงคนนี้นี่แหละที่จะทำให้เขาสามารถหย่าขาดกับภรรยาเพียงในนามคนนั้นได้สำเร็จ“นี่! เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ” กู้สือโจวเอ่ยเรียกสติอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าเธอคนนั้นเอาแต่จ้องเขานิ่ง ๆ แทบไม่ละสายตาไปไหน ผู้หญิงคนนี้ดูเป็นคนที่คาดเดาได้ยากจริง ๆ“ฉันไม่ได้เป็นใบ้ แล้วฉันก็ไม่ได้หูหนวกด้วย แต่ฉันแค่กำลังคิดประมวลผลอยู่ว่า พรุ่งนี้ฉันจะวางตัวยังไงในฐานะหญิงคนรักของคุณ เพราะฉันเองก็ไม่ได้อยากทำให้คุณต้องขายขี้หน้าค่ะ” น้ำเสียงของเจียวชิงอวี่ไม่มีความสั่นประหม่าปะปนอยู่ในนั้น เธอดูเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง เก็บสีหน้าเก่ง และจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้ดี ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกของเธอที

บทที่ 6 เข้าบ้านตระกูลกู้หลังเจรจาตกลงกันได้แล้ว กู้สือโจวก็เป็นฝ่ายร่างข้อตกลงลับขึ้นมาสองฉบับ ฉบับที่หนึ่งให้เก็บไว้ที่เจียวชิงอวี่ ฉบับที่สองเขาจะเก็บเอาไว้เองเมื่อทุกอย่างลงตัวแล้ว บ่ายวันนี้กู้สือโจวก็พาเจียวชิงอวี่เดินทางไปยังบ้านตระกูลกู้ที่อยู่ในตัวเมือง โดยไม่แจ้งข่าวกับใครล่วงหน้า พวกเขาเดินทางด้วยรถจักรยานยนต์ของกองทัพ กู้สือโจวขับ เจียวชิงอวี่ซ้อนท้าย และกอดเอวของเขาเอาไว้หลวม ๆที่เจียวชิงอวี่ต้องกอดเอวของเขาไว้ตลอด ไม่ใช่เพราะเธอนึกพิศวาสเขา แต่เขาน่ะขับรถเร็วเกินไป ไม่รู้จะรีบไปตายที่ไหนนักหนา เธอบอกให้ลดความเร็วลง เขาก็ไม่ฟังคำเตือนของเธอเลยสักนิดใช้เวลาเดินทางไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็เดินทางมาถึงบ้านตระกูลกู้บ้านของตระกูลกู้ใหญ่กว่าบ้านพักในค่ายทหารหลายเท่าตัว เป็นบ้านอิฐสองชั้นที่แม้จะดูเก่าแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งร่องรอยของความมั่งคั่งในอดีต ทันทีที่ทั้งสองก้าวเท้าผ่านประตูรั้วเข้าไป สายตาดูแคลนและเสียงกระซิบกระซาบจากเหล่าญาติและคนงานภายในบ้านก็พุ่งตรงมาที่เจียวชิงอวี่ทันทีกู้สือโจวพาเจียวชิงอวี่ตรงไปยังห้องโถงใหญ่ ซึ่งมีพ่อและแม่ของเขานั่งดื่มชาอยู่ในนั้น ‘กู้เผยห