All Chapters of Mrs. Sterling, I Don't Want a Divorce!: Chapter 91 - Chapter 100

QuinnSa kabilang banda, tila lalong natuwa si Oliver sa ginawa ng asawa ko. Inayos niya ang kaniyang jacket at bahagyang itinagilid ang ulo, saka muling tumingin sa akin bago ibinalik ang pansin kay Gavri.“Mr. Sterling,” panimula niya, may halong pang-aasar ang tono. “Kahit na anong hila mo sa kaniya ngayon, when the time comes na kailangan niyang mamili sa ating dalawa, Laree will surely choose me.”For a moment, the entire world seemed to go quiet.Hindi dahil sa sinabi ni Oliver, kundi dahil sa ekspresyong unti-unting nabuo sa mukha ni Gavri.Mula sa malamig na tingin, tila lalo pang dumilim ang mga mata ng asawa ko. Bahagyang umangat ang kaniyang baba, at ang mga daliri niyang nakahawak sa braso ko ay bahagyang humigpit bago niya marahang niluwagan ang pagkakahawak, na para bang pinipigilan niya ang sarili niyang mag-react nang padalos-dalos.Napatitig ako kay Oliver.You really chose violence today, didn't you?Napailing na lamang ako. Sadyang alam na alam ng lalaking ito kung

Third PersonPagdating na pagdating nila sa kanilang malaking bahay sa L.A., tila wala pa ring balak magpaawat o magpigil si Gavri. Para bang hindi sapat ang lahat ng nangyari sa Yolo County para maubos ang kaba, takot, at adrenaline na kanina pa kumukulo sa sistema nito.Sa halip na magpahinga gaya ng isang normal na taong kakagaling lamang sa isang magulong insidente, tila lalo pang naging determinado ang lalaki na manatili si Quinn sa kaniyang mga bisig.Hindi man lang siya nakuntento sa isang round na ginawa nila ni Quinn sa loob ng hotel room sa Yolo County.Pagkapasok na pagkapasok pa lamang nila sa pinto ng kanilang silid-tulugan, muli na naman nitong kinabig ang asawa palapit sa kaniya, na para bang ilang segundo lamang na hindi ito nahahawakan ay sapat nang magbalik ang lahat ng takot na pilit niyang ibinaon kanina.Halos mapasinghap si Quinn sa biglaang paghila nito sa kaniya. “Gavri—wait!” protesta niya, ngunit nauwi rin iyon sa mahinang pagtawa nang makita ang seryosong ek

Third Person“Dad, may problema tayo!”Halos mabitawan ni Daphne ang hawak niyang cellphone sa tindi ng panginginig ng kaniyang mga kamay. Namumutla ang kaniyang mukha, at kahit pilit niyang pinananatiling buo ang sarili, halata pa rin sa kaniyang namumutlang mga labi at pautal-utal na pananalita ang matinding pagkataranta.Ilang beses siyang napalunok habang mabilis na ipinapaling ang tingin sa paligid ng silid, para bang may kung sino na maaaring biglang sumulpot mula sa kung saan at makarinig sa kanilang pag-uusap.“A-Ano na ang gagawin natin, Dad?” halos maiyak na tanong niya habang mariing napapahawak sa kaniyang noo. “Paano kung bigla na lang niyang isambulat ang lahat at sabihin sa mag-asawang Saunders ang buong katotohanan? What if they expose me in front of everyone? Paano na ako kapag nangyari 'yon?!”“Daphne, huminahon ka nga muna!” mariing utos ng lalaking nasa kabilang linya na walang iba kundi si Lucas Montfort.Bahagyang tumaas ang boses nito, sapat upang maramdaman ni

Gavri“Pero paano ko naman magagawang maging kalmado kung wala man lang akong ideya sa tunay na kalagayan at kinaroroonan ng tunay naming anak? Paano kung may masamang nangyari sa kaniya? Paano kung matagal na siyang nangangailangan ng tulong, pero wala kaming kaalam-alam dahil hindi namin alam kung saan siya hahanapin?”Nanginig nang bahagya ang kaniyang boses sa huling pangungusap. Agad siyang napalunok at tumingin sa ibang direksiyon, marahil upang itago ang emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ngunit hindi niya naitago sa amin ang sakit na nasa kaniyang mukha.“She's our daughter, Quinn. Kahit hindi ko pa siya nakikita o nakikilala, she's still our child. And the thought na baka kung ano na ang nangyayari sa kaniya habang kami, nandito lang at walang magawa...” Napailing siya at napabuntong-hininga. “It's killing me.”Napahigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ni Quinn. Sa kabila ng bigat ng sitwasyon, hindi ko maiwasang maawa kay Stanley. Hindi ko man lubos na maisip ang eksaktong n

Gavri“Really?” malamig kong tanong.Parang may kung anong biglang pumutok sa utak ni Ranier nang marinig ang tono ng boses ko. Mabilis siyang napatingin sa akin, at nang tuluyang mapansin ang ekspresyon ko, unti-unting nawala ang malawak niyang ngiti.“Y-Yes, Sir?”Bahagya kong ikiniling ang ulo ko habang patuloy siyang tinitigan. “You seem very impressed.”“Of course, Sir! I mean, professionally speaking!” mabilis niyang sagot.Napakurap ako.“Professionally speaking?” ulit ko, mas mababa na ang boses.“Yes, Sir!” Halos mapatayo nang tuwid si Ranier habang mariing tumatango. “I only admire Ma’am Quinn’s professional ability, Sir! Walang halong anupaman!”Mabilis niyang ibinaba ang cellphone at halos nagmamadaling isinuksok iyon sa bulsa ng kaniyang pantalon. Pagkatapos ay pilit siyang ngumiti, ngunit kitang-kita ko ang alanganing pagkilos niya.Maging ang mga daliri niyang abala sa pag-aayos ng mga dokumento ay tila hindi mapakali.Napailing ako nang bahagya.I hadn't even accused h