All Chapters of Mrs. Sterling, I Don't Want a Divorce!: Chapter 81 - Chapter 90

Third PersonPagdating sa Yolo County, agad na nagtungo sina Quinn at Alexis sa isang maliit ngunit malinis at maaliwalas na hotel na matatagpuan sa gitna ng bayan. Hindi man ito kasing-luxurious ng mga hotel na karaniwang tinutuluyan ni Quinn, maayos naman ang lugar, tahimik ang paligid, at higit sa lahat, sapat na ang seguridad para sa maikling pananatili nila.Medyo gabi na rin nang tuluyan silang makapag-check-in, at kapwa ramdam nila ang pagod kahit na nga maikli lang naman kung tutuusin ang naging biyahe nila. Sa totoo lang, ang ginawa nila ni Gavri bago siya umalis ang talagang nakapagpapagod sa kanya. Dahil dito, napagdesisyunan nilang huwag nang piliting puntahan pa ngayong gabi si Direk Benjamin. Mas mabuting makapagpahinga muna sila at harapin ang beteranong direktor kinabukasan nang malinaw ang isip at sapat ang lakas.“Boss, baka mas okay kung bukas na lang talaga tayo pumunta,” suhestiyon ni Alexis habang inaayos ang hawak niyang folder. “Hindi rin naman siguro magandan

GavriHabang patuloy kaming nagbibiyahe sa kahabaan ng kalsada, hindi naging tahimik ang loob ng sasakyan. Sa halip na puro katahimikan at awkward silence, patuloy naming pinag-uusapan ni Quinn ang tungkol sa movie adaptation project na kasalukuyang binubuo at hahawakan ng kumpanya niya.Every now and then, may tinatanong siya tungkol sa isang partikular na bahagi ng project, at kahit hindi ako direktang involved sa production side nito, sinisikap kong makinig nang mabuti.Sumulyap ako sa kanya habang seryoso pa rin siyang nagbabasa ng mga report sa kanyang tablet. Bahagyang nakakunot ang noo niya habang nag-i-scroll, at paminsan-minsan ay humihinto ang kanyang mga daliri sa screen kapag may nababasang kailangan niyang pag-isipan nang mabuti.I could tell she was already thinking ten steps ahead.“If you need anything, sabihin mo lang,” mahinahon kong alok sa kanya.Hindi ko iyon sinabi dahil gusto ko lang maging supportive husband for the sake of appearances. Seryoso ako.Simula kasi

Third PersonMuling nagpatuloy sa paglalakad ang tatlo, sa pagkakataong ito ay wala nang pag-aalinlangan sa kung saan sila pupunta. Sa halip na maghanap ng isang mamahaling restaurant, nagpasya silang subukan ang mga lokal na pagkain na makikita nila sa paligid.Gusto rin naman ni Quinn na matikman ang mga pagkaing hindi niya karaniwang nakikita sa mga lugar na madalas nilang puntahan, kaya para sa kaniya, mas magandang pagkakataon iyon upang makaranas ng bago.Ilang minuto pa ang lumipas bago nila napansin ang isang malawak na parke na tila unti-unting nagiging sentro ng aktibidad habang papalapit ang gabi.Mula sa malayo pa lamang ay maririnig na nila ang magkakahalong tunog ng mga taong nag-uusap, mga batang nagtatawanan, at mga nagtitinda na masiglang tumatawag sa mga dumaraan upang hikayatin ang mga itong subukan ang kanilang paninda.May mga pamilyang nakaupo sa mga bangko, may mga magkakaibigang nagkukuwentuhan habang kumakain, at mayroon ding mga magkasintahang tila mas pinipi

Third PersonPatuloy na umaandar ang sasakyan nina Quinn, Gavri, at Alexis sa malawak na kalsada, ngunit habang tumatagal ay mas lalong nagiging kahina-hinala ang kilos ng mga sasakyang nasa likuran nila. Hindi na lamang iisa ang napapansin ni Alexis.May isa pang itim na SUV na sumulpot mula sa kabilang lane, habang ang isa naman ay nanatiling nakasunod sa kanila sa hindi kalayuang distansya. Sa tuwing babagalan niya ang takbo ng sasakyan, bumabagal din ang mga ito, at kapag bahagya niyang dinadagdagan ang bilis, tila sadyang nakikisabay rin ang mga ito.Hindi na iyon simpleng pagkakataon lamang.Bahagyang humigpit ang pagkakahawak ni Alexis sa manibela. Matalim niyang sinulyapan ang rearview mirror bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada. Sanay siya sa ganitong sitwasyon, lalo na't hindi lamang basta personal assistant ang trabaho niya. Bilang bodyguard ni Quinn, bahagi ng kanyang responsibilidad ang mapansin ang anumang posibleng banta bago pa man ito tuluyang lumala.At sa punt

QuinnMabilis na napalingon ang asawa ko sa pinanggalingan ng ingay, kasabay ng bahagyang pagkakunot ng kaniyang noo. Ilang maiitim na sasakyan ang sunod-sunod na huminto sa paligid namin, halos sabay-sabay na pumuwesto na para bang matagal na nilang pinagplanuhan kung paano kami palilibutan. Hindi nagtagal ay sunod-sunod na ring bumaba ang mga lalaking nakasuot ng itim.Hindi ko na kailangang hulaan kung sino ang mga ito.Pamilyar sa akin ang organisadong pagkilos nila, pati na ang paraan ng kanilang pagkalat sa paligid upang matiyak na walang sinumang makalalapit sa amin nang walang pahintulot. Hindi sila basta mga ordinaryong tauhan lamang. Bawat kilos nila ay may disiplina, at halatang sanay silang sumunod sa mga utos nang walang anumang pag-aalinlangan.Mula sa pintuan ng isa sa mga sasakyan, bumaba ang isang lalaking matagal ko nang kilala. Maayos nitong inayos ang suot na jacket bago isinara ang pinto, saka mabilis na naglibot ng tingin sa paligid. Nang matiyak nitong maayos an