Semua Bab บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Bab 71 - Bab 80

“อึก พลังฮึก ของท่าน อึก ใช้งานไม่ง่ายเลย”หญิงสาวเอ่ยทั้งที่ลมหายใจยังหนักหน่วง‘เจ้าพึ่งจะได้รับพลังจึงยังไม่คุ้นเคย เจ้าต้องพยายามทำความคุ้นเคยกับพลังของข้าให้มาก ภายหลังก็ไม่เหนื่อยเท่านี้แล้ว’‘ข้าถ่ายทอดพลังให้เฟิงซือไม่ได้หรือ ข้าไม่อยากเหนื่อย’‘ไม่ได้ แต่เจ้าสอนเขาให้ดูดซับพลังจากธรรมชาติได้’คนเหนื่อยหอบหยุดชะงัก สมองฉุกคิดไปถึงความรู้สึกสดชื่นที่เคยสัมผัสได้‘ความสดชื่นที่ลอยอยู่บนอากาศนะหรือ ? ข้าไม่เห็นเคยได้ดูดซับเลยสักครั้ง’‘เพราะเจ้ามีข้า ข้าช่วยเจ้าดูดซับพลังเองได้’‘แล้วข้าจะสอนเขาเช่นไร’‘ไม่ต้องกังวล ข้ามีวิธี’ว่าแล้วเจ้าตุ่นน้อยก็สอนวิธีดูดซับพลังงานฟ้าดินให้กับเยว่อิงระหว่างที่หญิงสาวกำลังนั่งพักหลังลงแรงไปมาก ห่างออกไปประมาณหกลี้ กลุ่มล่าสัตว์ที่กำลังกลัดกลุ้มใจพลันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง“กลับมาแล้ว !! สัตวป่ากลับมาแล้ว !!”น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของเฟิงยิงทำนักรบทุกคนฮึกเฮิม นัยน์ตาพวกเขาต่างถูกแต่งแต้มด้วยประกายแห่งความหวัง“เตรียมตัวให้พร้อม วันนี้เราจะล่าเนื้อกลับเผ่าให้ได้ !!”“โอ้ว !!”จากนั้นเหล่านักรบทั้งหลายก็เข้าประจำที่ กระโดดขึ้นบนต้นไม้เพื่อมอ

ระหว่างที่หญิงสาวกำลังง่วนอยู่กับหาของป่า กลุ่มล่าสัตว์ก็ได้เดินทางกลับมาถึงเผ่าแล้วทันทีที่มาถึงสายตาของคนในเผ่าต่างเต็มไปด้วยประกายหิวกระหายระคนยินดี หลายคนถึงกับน้ำลายไหลเมื่อเห็นสัตว์ป่าตัวใหญ่ด้านหลังมีเนื้อแล้ว !! วันนี้พวกเขามีเนื้อให้กินแล้ว !!“ในที่สุดเผ่าเราก็มีเนื้อกินแล้ว เสียงวุ่นวายชวนขนลุกนั่นเป็นเสียงของสัตว์ป่าจริง ๆ พวกมันกลับมาแล้ว !!”คนในเผ่าคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอีกคนจึงเอ่ยตาม“เทพแห่งสรรพสัตว์เลิกโกรธเคืองพวกเราแล้ว ท่านยังเมตตาเผ่าเราอยู่!!”“เทพแห่งสรรพสัตว์สุดยอด นักรบเผ่าสุดยอด !!”มีนักรบหลายคนยืดอกภูมิใจกับเสียงเยินยอเหล่านี้ ทว่าในบรรดานักรบทั้งหลายมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ได้สนใจท่าทีของพวกเขานัยน์ตาดำขลับกวาดมองผู้คนโดยรอบ ใช้เวลามองหาอยู่ชั่วครู่แต่ไม่พบคนที่ต้องการหัวคิ้วเฟิงซือขมวดเข้าหากันเมื่อคิดได้ว่านางไม่อยู่ในเผ่า“เฟิงซือเจ้าเป็นอันใดไปเหตุใดทำหน้าเครียดเช่นนี้”เฟิงหู่เอ่ยถาม“นางไม่อยู่”“ผู้ใด ?”เอ่ยออกไปอีกครั้งก่อนจะนึกได้ว่าสตรีเพียงคนเดียวที่ทำให้สหายตนกระวนกระวายใจเช่นนี้มีอยู่คนเดียว“นางอาจจะออกไปหาของป่ากับกลุ่มหาของป่าก็ได้”“เจ้าเชื่อว่าน

กว่าเขาจะยอมปล่อยนางให้เป็นอิสระเวลาก็ผ่านเลยไปประมาณห้าเฟิน หลังปล่อยหญิงสาวออกแล้วอีกฝ่ายยังเผยยิ้มดีใจส่งมาให้ก่อนจะหันไปเก็บมันเทศต่อคนถูกรอยยิ้มสะกิดความรู้สึกคันยุบยิบในใจทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าปอดเยอะ ๆ ยกมือขึ้นพัด ๆ บริเวณหน้าเพื่อคลายความรู้สึกร้อนดั่งไฟเผาอันตรายมาก !! ท่าทีของอีกฝ่ายอันตรายมาก ทำเอานางใจเต้นไม่หยุด หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปตนจะไม่เสียชีวิตเพราะหัวใจทำงานหนักหรือ‘หัวใจเจ้าเต้นเพราะพึงใจในตัวชายผู้นั้น จะตายได้อย่างไร’เสียงตุ่นน้อยดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมปรากฏตัวออกมา‘ท่านพูดว่าอะไรนะ ข้าพึงใจในตัวชายผู้นี้หรือ ? พึงใจที่หมายความว่าชอบ ?’ตุ้นน้อยกลอกตามองบน กระโดดรอบตัวเยว่อิงพลางเอ่ยออกมาว่า ‘หากเจ้าไม่ชอบเขา เจ้าจะรู้สึกดีกับเขาหรือ ?’‘ข้าจะชอบเขาได้อย่างไร ข้าเพียงรู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยเหลือข้า’‘หากความรู้สึกของเจ้ามีเพียงความรู้สึกขอบคุณเจ้าคงรังเกียจจูบจากเขาไปแล้ว !!’ตุ่นน้อยมั้นใส่ยิ่งนักทั้งที่นางรู้อะไรมากมายแท้ ๆ แต่เหตุใดเรื่องง่ายดายเช่นนี้ถึงไม่รู้‘ข้าชอบเขาจริง ๆ หรือ ? แล้วจะพิสูจน์ได้เช่นไรว่าความรู้สึกนี้คือชื่นชอบไม่ใช่เพียงอยากตอบ

“อืออ...เก็บเสร็จแล้วหรือ ?”เยว่อิงยกมือปิดปากหาวก่อนจะบิดขี้เกียจ“เสร็จแล้วแต่ไม่รู้ว่าเพียงพอหรือไม่”หญิงสาวยกมือขยี้ตาก่อนมองผ่านเขาไปด้านหลัง นัยน์ตางดงามปะทะเข้ากับกองมันเทศขนาดย่อมซึ่งสูงกว่าหนึ่งจั้ง“เพียงพอแล้ว”กล่าวพร้อมหยัดตัวลุกขึ้นมันเทศเยอะขนาดนี้นางคงไม่มีทางกินหมดแน่นอน ทว่าหากดูจากการปริมาณการกินของเฟิงซือจำนวนเท่านี้ถือว่าเพียงพอสำหรับพวกเขาสองคน“ต่อจากนี้จะทำอะไรอีกหรือ ?”คนฟังเผยยิ้ม“สิ่งที่ข้ายังไม่ได้สอนเจ้า”ชายหนุ่มหยุดคิดชั่วครู่ก่อนจะนึกออกว่าคืออะไร"ทำมีดหรือ ?”“ใช่ และข้าก็ยังต้องการต้นไผ่สำหรับทำภาชนะใส่มันเทศด้วย”“กองไว้ในกระโจมไม่ได้หรือ ?”“ได้ แต่ข้าอยากหาของสำหรับจัดเก็บให้เป็นระเบียบมากกว่าจะได้ง่ายต่อการนำออกมาใช้งาน”เฟิงซือมองนางนิ่งไม่เอ่ยอะไรไม่ว่าคู่ครองเขาพูดอะไร เขาก็เลือกจะเชื่อนางทั้งสิ้น เพราะสิ่งที่นางทำย่อมมีประโยชน์เมื่อตัดสินใจเรื่องที่จะทำต่อจากนี้ได้แล้วเยว่อิงจึงขอให้ต้าเกอช่วยหาหินที่พอจะใช้ทำมีดหินและเถาวัลย์น้ำให้ ซึ่งถือว่าทั้งสองคนโชคดีไม่น้อย เพราะของที่ต้องการอยู่ไม่ไกลมานัก ห่างจากจุดที่ยืนอยู่เพียงหนึ่งจั้งก่อนหญ

หลังทั้งสองคนเก็บของทุกอย่างที่ได้มาวันนี้เรียบร้อยแล้วจึงออกจากเผ่าไปอีกครั้ง ครั้งนี้หญิงสาวเลือกทิศทางการเดินตรงกันข้ามกับกลุ่มคนในเผ่า กวาดตามองหาต้นไม้สูงใหญ่ที่มีขนาดใกล้เคียงกันเมื่อพบแล้วจึงขอให้เฟิงซือช่วยตัดต้นไม้ให้ขนาดต้นไม้ที่เยว่อิงต้องการไม่ใหญ่มากนัก ต้นไม้ทุกต้นจะมีขนาดกว้างประมาณห้าชุ่น ส่วนความยาวจะอยูที่หนึ่งจั้งครั้งนี้อาวุธที่ใช้ในการตัดต้นไม้ไม่ใช่มีดหินแต่เป็นกรงเล็บใหญ่โตของสิงโตหนุ่ม หลังเยว่อิงเอ่ยขอและบอกจุดให้เขาฟังคู่ครองของนางก็แปลงกายเป็นสัตว์ตัวใหญ่ ยกมือขึ้นกวาดต้นไม้ตรงหน้าเพียงครั้งเดียว ต้นไม้ทุกคนที่ทำเครื่องหมายไว้ล้วนถูกกรงเล็บใหญ่โตตัดขาดออกจากกันหญิงสาวยืนนิ่งกะพริบตาปริบ ๆ ชั่วครู่ก่อนถอนหายใจออกมา หญิงสาวอดรู้สึกทึ้งในความสามรถพัดประโยชน์ของมือคู่โตนี้ไม่ได้ และหลังจากนั้นไม่นานนัก ไม้ที่คิดว่าคงใช้เวลานานในการตัดกลับใช้เวลาเพียงสองเค่อ ไม้สำหรับสร้างบ้านก็ถูกตัดจนเพียงพอหลังไม้ถูกตัดออกมา เยว่อิงได้ขอให้เฟิงซือขนไม้ทั้งหมดกลับเผ่า จะได้เริ่มสร้างบ้านเสียทีบ้านที่เยว่อิงจะสร้างไม่ยากเลย ขั้นแรกผ่าท่อนไม้ออกเป็นสองส่วนสองท่อน จากนั้นนำไป