Semua Bab บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Bab 61 - Bab 70

‘ที่ท่านพูดหมายความเช่นไร’‘เรื่องตัวตนนะหรือ?’‘ไม่ใช่ เรื่องใช้พลังที่เจ้ามอบให้ให้เป็นประโยชน์’‘เรื่องนั้น...’ อีกฝ่ายพูดลากเสียงยาว ก่อนใบหน้าเจ้าตุ่นในความคิดจะหยักยิ้มขึ้นมา‘ไว้คืนนี้เจ้าจะรู้เอง’ กล่าวจบตัวตุ่นให้ห้วงความคิดพลันหายไป เยว่อิงพยายามส่งเสียงเรียกแต่อีกฝ่ายก็ไม่ตอบกลับมาหนูตะเภาน้อยหมดปัญญา ทำได้เพียงถอนหายใจระบายความรู้สึกอึดอัดใจออกมาการกระทำของนางสร้างความสงสัยให้เฟิงซือ ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามขึ้น“เจ้ารู้วิธีหรือ?” คนถูกถามเงยหน้ามองหญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเข้าใจคำถามเยว่อิงไม่รู้ว่าคำพูดของคนที่เรียกตนว่าเทพแห่งสรรพสัตว์นั้นเชื่อได้มากน้อยแค่ไหน แต่จากการที่อีกฝ่ายสามารถช่วยเพิ่มระดับความสามารถของพวกเขาได้ คงพูดได้ว่ามีความสามารถมากจริง ๆนัยน์ตากลมโตเงยขึ้นสบเข้ากับนัยน์ตาอีกคนก่อนจะผงกหัวขึ้นลงเป็นคำตอบ ดวงตาเฟิงซือวูบไหว รีบเอ่ยถามออกไปทันที“ข้าต้องทำเช่นไร เจ้าสามารถช่วยเหลือได้จริง ๆ ใช่ไหม”เยว่อิงผงกศีรษะ“แล้วต้องทำเช่นไร?”คราวนี้หญิงสาวส่ายหัว“หมายความเช่นไร?” ชายหนุ่มไม่เข้าใจ หัวใจที่เต้นระรัวเมื่อสักครู่พลันเต้นช้าลงหนึ่งจังหวะ “ข้าไม่เข้า

ค่ำคืนแห่งความวุ่นวายผ่านพ้นไปแล้ว ยามนี้ดวงอาทิตย์กำลังเคลื่อนตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าทำหน้าที่ของตน เหล่านักรบและผู้คนในเผ่าต่างทยอยกันตื่นขึ้นมานักรบหลายคนออกมารอสหายร่วมเผ่ากันตั้งแต่เช้าอย่างขยันขันแข็ง ก่อนสายตาทุกคู่จะเหลือบไปทางกระโจมหลังหนึ่งซึ่งชายผู้หนึ่งกำลังก้าวออกจากกระโจมเดินมาทางพวกเขาเฟิงซือสัมผัสได้ถึงสายตาอยากรู้อยากเห็นมากมายถึงกระนั้นก็ไม่ได้สนใจมากนัก ส่วนเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไว้หลังกลับจากล่าสัตว์เขาจะพูดคุยกับคนในกระโจมอีกที“ไปกันเถิด” เฟิงยงเอ่ยขัดบรรยากาศแปลก ๆ จากนั้นหันหลังเดินออกจากเผ่าพร้อมความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม พวกเขายังคงคาดหวังว่าวันนี้จะได้เนื้อกลับมาแต่แล้วความหวังของพวกเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ อีกครั้ง เพราะไม่ว่าจะพยายามมากน้อยแค่ไหน สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถนำเนื้อกลับมาได้เช่นเดิม“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปเผ่าเราแย่แน่ อีกไม่นานความหนาวจะมาแล้วถึงตอนนั้นพวกเราคง...”“กล่าววาจาไร้สาระ พวกเราไม่มีทางเป็นเช่นนั้น มนุษย์สัตว์เช่นเราต่างถูกเทพแห่งสรรพสัตว์ปกป้องทั้งสิ้น ตอนนี้พวกเราอาจจะกำลังถูกเทพแห่งสรรพสัตว์ทดสอบอยู่ก็เป็นได้”“ทดสอบ? เจ้าแน่ใจได้

“เฟิงซือเจ้ารู้อยู่แล้วหรือ?”“ข้าไม่รู้เรื่องชื่อของนาง แต่ข้ารู้เรื่องที่นางได้รับสารจากเทพแห่งสรรพสัตว์”“เช่นนั้นทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้า!” คราวนี้เป็นเฟิงซือถูกหัวหน้าเผ่าขึ้นเสียงชายหนุ่มไม่โกรธ เขาเข้าใจการแสดงออกของอีกฝ่าย“ตอนนั้นข้ายังไม่มั่นใจมากนักถึงได้เก็บงำเอาไว้ ทั้งยังเป็นกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของนาง กลัวว่าคนในเผ่าจะทำร้ายนาง”พูดมาถึงตรงนี้ เฟิงสงพลันคิดว่าการกระทำของเขานั้นถูกต้อง แต่ก่อนที่ชายสูงวัยจะเชื่อคำพูดของนางเต็มสิบส่วน เขายังต้องการให้นางพิสูนจ์อะไรบางอย่างเสียก่อน“แต่ก่อนที่ข้าจะเชื่อว่าเจ้าเป็นคนส่งสารของเทพแห่งสรรพสัตว์จริง เจ้าช่วยพิสูจน์ให้ข้าเห็นได้หรือไม่?”เฟิงซือหลุบตามองคนข้างกาย เขาเองก็อยากจะรู้ว่านางจะแสดงปาฏิหาริย์เช่นไรให้หัวหน้าเผ่ายอมรับ เพราะหากทำไม่ได้ นางต้องยอมรับการตั้งชื่อจากหัวหน้าเผ่าเยว่อิงเผยยิ้ม เรื่องนี้ไม่ยากเลย เพราะหลังจากตนได้รับพลังมากมายมาจากสิ่งมีชีวิตน่ารำคาญนั่น ความสามารถที่มีของร่างกายนี้ก็เพิ่มขึ้นมาก นอกจากนี้นางยังมีต้าเกอผู้แสนเก่งกาจไม่แพ้เทพแห่งสรรพสัตว์คอยช่วยเหลือ“ข้าจะมอบบางอย่างเป็นของตอบแทนสำหรับความเช

คนที่พวกเขาคิดว่าไร้ประโยชน์กับสามารถสื่อสารกับเทพแห่งสรรพสัตว์ได้ เท่านั้นยังไม่พอนางยังสามารถหาเกลือมาให้คนในเผ่าได้ด้วยเฟิงซือ โดดเด่นขึ้นมาอีกแล้ว หากเขารู้ว่าสตรีผู้นี้มีความสามารถเขาคงจะดึงตัวมาไว้ข้างกายแทนที่จะปล่อยให้นางไปอยู่ข้างกายเฟิงซือแม้เฟิงหนิวจะคิดเช่นนี้ ทว่าตอนนี้เขาไม่มีโอกาสได้ทำดังใจนึกแล้ว เพราะตอนนี้เยว่อิงได้ตัดสินใจใช้ชีวิตในฐานะคู่ครองของเฟิงซือ“เอาละข้ารู้ว่าพวกเจ้าตื่นเต้นเรื่องบ่อเกลือของเผ่า แต่ตอนนี้มีสิ่งสำคัญกว่า เย็นวันนี้จะมีพิธีครองคู่ระหว่างเฟิงซือกับเยว่อิง ขอให้พวกเจ้าเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับพิธีครองคู่ในค่ำคืนนี้”คำประกาศสายฟ้าแลบทำเฟิงทู่แข็งค้าง ดวงตาดำขลับหันขวับมองตรงไปยังคนทั้งสอง ในนัยน์ตาคู่สวยสะท้อนอารมณ์เสียใจระคนไม่อยากจะเชื่อ ก่อนนางจะเอ่ยคัดค้านออกมา“ข้าไม่เห็นด้วย สตรีผู้นี้ไม่เหมาะกับเฟิงซือ นางยังไม่มีร่างสัตว์เสียด้วยซ้ำจะครองคู่กับเฟิงซือได้เช่นไร!” กล่าวจบนัยน์ตาไม่พอใจก็หันไปสบเข้ากับนัยน์ตาชายหนุ่ม“เฟิงซือเจ้ามั่นใจจะครองคู่กับสตรีผู้นี้จริงหรือ? นางเป็นคนไร้ประโยชน์ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเจ้าได้ แตกต่างจากข้า ข้าสามารถแ

“คนในเผ่าต้องการรู้วิธีการทำเกลือ พวกเขามาหาข้าตั้งแต่เช้า แต่เพราะข้าไม่รู้วิธีทำคนเหล่านั้นจึงยืนกดดันข้าอยู่หน้ากระโจม”พูดไปก็ถอนหายใจไปด้วยคนพวกนั้นทำอะไรไว้กับสตรีตรงหน้ามากมาย มายามนี้กับพยายามกดดันตนให้ไปขอวิธีการทำเกลือจากนางพวกเขามีความละอายใจบ้างหรือไม่นะ...เยว่อิงเข้าใจความหนักใจของเขา หญิงสาวไม่สนใจท่าทีของคนในเผ่า คนพวกนั้นจะเป็นเช่นไรนางไม่สนใจเลยสักนิด แต่กับคนข้างกายนั้นไม่ใช่นางยินดีช่วยเหลือบุรุษผู้นี้ บุรุษผู้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางทุกครั้งเมื่อต้องการ“ข้าจะบอกวิธีทำเกลือให้”คำกล่าวจากเยว่อิงช่วยให้สีหน้าเฟิงสงดีขึ้น ชายสูงวัยมองตรงไปยังสายตาไม่ยีระของนาง ในใจก็ได้แต่รู้สึกละอาย“ไม่ใช่ความผิดของท่าน ส่วนหนึ่งคือความผิดของร่างนี้และอีกส่วนหนึ่งคือความเห็นแก่ตัวของพวกเขา”คำพูดตรงไปตรงมาของเยว่อิงทำสีหน้าที่พึ่งดีขึ้นของเฟิงสงแย่ลงอีกครั้งชายสูงวัยไม่กล้าเอ่ยแก้ต่างให้พวกเขาด้วยซ้ำ เพราะสิ่งที่นางพูดมาล้วนเป็นความจริง“แต่ก่อนข้าจะบอกวิธีทำเกลือ ข้าขอพูดเรื่องที่ข้าต้องการก่อน”ชายสูงวัยพยักหน้ารับ จากนั้นเยว่อิงจึงเอ่ยในสิ่งที่ตนต้องการออกไปหญิงสาวขอพื้นที่สำห