All Chapters of บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง: Chapter 51 - Chapter 60

ฝั่งหนึ่งวุ่นวายฝั่งหนึ่งเจ็บปวดภายใต้รัตติกาลเงียบสงัด สองร่างนอนบิดกายไปมาใบหน้าบิดเบี้ยว ชายผู้มีร่างกายกำยำผิวสีน้ำผึ้งกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อทั้งที่อากาศเย็น สองมือกำแน่นปลายเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ตามร่างกายเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนน่ากลัวเขาพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดมากมาย อยากจะลืมตาขึ้นมองสตรีข้างกาย ทว่าความเจ็บปวดซึ่งถาโถมเข้าหาหยุดยั้งความตั้งใจของเขาภายใต้ความเจ็บปวดอันยากจะอธิบาย เขาสัมผัสได้ถึงอาการปวดแสบปวดร้อนบริเวณท้องด้านล่าง ตรงจุดนั้นร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีใครใช้คบเพลิงจี้ลงบนผิวหนังความเจ็บปวดนี้ทำเฟิงซือพลิกตัวไปมา คว่ำหน้าลงพื้น ใช้หน้าผากกดลงบนพื้นเย็นเฉียบเพียงเพราะหวังว่าความเย็นของผืนดินจะช่วยชะล้างความเจ็บปวดนี้ให้หายไปอยากจะกรีดร้องแต่กลัวเสียงของตนร้องเรียกสัตว์ร้ายให้เข้ามาใกล้ โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าความกังวลของเขานั้นช่างไร้ความหมาย เพราะสัตว์ป่าเหล่านั้นต่างถูกการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งไล่ตะเพิดไปไกลแล้วความเจ็บปวดที่ชายหนุ่มได้รับเรียกได้ว่ามากมายจนนักรบระดับสองแทบจะทนไม่ไหว ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกับสตรีข้างกายความเจ็บปวดของเขาเทีย

ใช้เวลาเดินทางไม่นานเท่าใดนักในความคิดของเฟิงซือ เหลืออีกไม่กี่สิบเก้าก็จะถึงเขตที่อยู่อาศัยของเผ่าแล้วและเมื่อฝีเท้าขยับเข้าใกล้ในระยะไม่ถึงสิบจั้ง ภาพความวุ่นวายตรงหน้าพลันสะท้อนเข้าสู่นัยน์ตากลางลานกว้างเผ่ามีคนยืนเรียงรายกันอยู่มากมาย ทุกคนต่างมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทว่าหลังพวกเขาเห็นผู้มาใหม่ สีหน้าเหล่านั้นพลันเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดยิ่งกว่าเฟิงซือสัมผัสได้ถึงสีหน้าประหลาดใจ โล่งใจ ดีใจ และเสียดาย“เฟิงซือ!” คนที่เอ่ยเรียกชายหนุ่มทั้งยังขยับตัวเข้ามาประชิดก่อนผู้ใดคือเฟิงหู่สหายคนสนิทเพียงคนเดียวของเขาวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วพร้อมอ้าแขนคิดจะดึงเขาเข้าไปกอด แต่ก่อนจะได้ทำดังใจนึก ชายหนุ่มได้ก้าวหลบการพุ่งเข้าใส่เฟิงหู่ที่คว้าได้เพียงอากาศหันหน้ามองสหาย เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียตัดพ้อ“ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก แต่เจ้ากลับทำกับข้าเช่นนี้หรือ!” เฟิงซือส่ายหัวเล็กน้อยให้การกระทำของเขา“เอาละข้าไม่ห่วงเจ้าแล้ว แต่เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เหตุใดถึงได้มาช้านัก!” สีหน้าเฟิงหู่เปลี่ยนเป็นจริงจัง“ข้าเกิดเรื่องเล็กน้อยจึงกลับมาช้า”“เหอะ...อย่างเจ้าคงเรียกน้อยไม่ได้กระมัง ถึงกับไม่กลับเ

เช้าวันต่อมาภายในกระโจมเดี่ยวฝั่งนักรบ เจ้าตัวน้อยที่นอนหลับสนิทมาตลอดทั้งคืนมีปฏิกิริยาขึ้นมาแล้ว ใบหูเล็กขยับไปมาราวกับต้องการสำรวจหาอันตราย ก่อนเปลือกตาจะเปิดขึ้นเผยนัยน์ตากลมโตให้ได้เห็นเฟิงซือที่ประสาทการรับรู้เฉียบคมเป็นพิเศษรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทันที หลังสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยชายหนุ่มเหลือบตามองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยข้างศีรษะเป็นอันดับแรก ก่อนสายตาจะสบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตคนถูกมองกะพริบตาปริบ ๆ มองสบสายตาเขานิ่ง ก่อนจะเอียงคอมองด้วยความสงสัย“เจ้าคือนางใช่ไหม?” ชายหนุ่มเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงกังวลระคนคาดหวังเขาอยากให้เจ้าตัวน้อยพยักหน้าบอกว่าเป็นนางจริง ๆ และการภาวนาก็ไม่ทำให้เข้าผิดหวังเมื่อเจ้าตัวน้อยยกหัวขึ้นสูงก่อนจะก้มลงมา“เป็นเจ้าจริง ๆ !” หลังได้รับคำยืนยันความกังวลส่วนสุดท้ายก็ได้มลายหายไปเสียที จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเจ้าตัวน้อยมองการกระทำของเขา กระเถิบเข้าไปใกล้ ก่อนจะยกมือ? วางลงบนหัวเข่า“เจ้าต้องการอะไร? หรือหิวแล้ว” หัวเล็ก ๆ ขยับขึ้นลงอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงหันศีรษะไปด้านหลัง มองหาสิ่งที่พอจะนำมาป้อนนางได้“กินได้ไหม?” ผลไม้สีน้ำเงินเข้มถูกจ่

อยากจะตาย เยว่อิงอยากจะตาย!!นางคาดเดาไว้ตั้งแต่เฟิงหู่เอ่ยถามแลกนางกับเนื้อก้อนโตแล้ว หญิงสาวคิดว่าหลังจากนั้นจะต้องมีคนเอ่ยถามแลกนางกับของบางอย่างอีกเป็นแน่ และการคาดเดาของนางก็เกิดขึ้นจริงเมื่อพวกเขาเห็นนางนอนแหมะอยู่บนหัวเฟิงซือ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ขอแลกตนกับเนื้อได้หรือไม่ ข้าอยากลิ้มลองรสชาติยิ่งนัก หนักสุดคือบอกว่า หากเจ้าคิดจะย่างเมื่อใดรบกวนแบ่งให้ข้าชิมบ้างสักเล็กน้อยชิมเล็กน้อยมารดาพวกเจ้าสิ!! ข้าคือมนุษย์สัตว์เหมือนพวกเจ้า พวกเจ้าจะกินข้าหรือ!!นางควรรู้สึกเช่นไรกับสายตาหลายคู่ที่มองมา ควรรู้สึกดีใช่หรือไม่ที่พวกเขามองนางด้วยความเสน่หา เสน่หาที่หมายความว่าต้องการกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัวเยว่อิงได้แต่ก่นด่าพวกเขาในใจเพราะทำอะไรไม่ได้ หญิงสาวตัวน้อยร้องไห้ไร้น้ำตาไปหลายรอบ พร้อมก้าวลงจากศีรษะลงมาเกาะข้างไหล่ชายหนุ่มหันสายตามองเจ้าตัวน้อยบนไหล่ข้างขวา เลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัยใคร่รู้เยว่อิงส่ายหัวบอกว่าไม่มีอะไร นางเพียงต้องการหลบสายตาหิวกระหายเพียงเท่านั้น ทว่าสิ่งที่นางต้องการสื่อก็ไม่อาจส่งไปถึงเขาเฟิงซือเข้าใจว่านางไม่อยากอยู่บนศีรษะจึงจับเยว่อิงซุกเข้าไปในถุ

“นะ...นั่นมันอะไรกัน!! มีสิงโตตัวใหญ่เช่นนี้อยู่ได้ยังไง!!” หนึ่งในนักรบเอ่ยขึ้น ก่อนอีกคนจะเอ่ยตาม“เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือ นั่นร่างสัตว์ของเฟิงซือ!”“ใหญ่โตถึงเพียงนี้!! เพียงฝ่าเท้าเดียวก็เพียงพอจะเหยียบข้าให้ตายได้!”“หึ...ต่อไปเจ้าก็ระวังไว้เล่า เกิดทำเฟิงซือไม่พอใจขึ้นมาเจ้าอาจจะถูกฝ่าเท้าใหญ่นั่นเหยียบเอา” นักรบอีกคนที่เกาะอยู่บนต้นไม้ไม่ไกลนักเอ่ยหยอกเย้านัยน์ตาเขาเต็มไปด้วยประกายภูมิใจระคนอิจฉาภูมิใจที่ในเผ่ามีนักรบระดับหก อิจฉาที่ทำไมตนถึงไม่โชคดีอย่างอีกฝ่ายบ้างคนถูกหยอกเย้าเบะปากใส่อีกฝ่าย หันหน้าไปมองเฟิงซือ ก่อนความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัวตนจะมีโอกาสมีร่างสัตว์ใหญ่โตเช่นนี้บ้างหรือไม่นะ?คิดได้ไม่นานร่างสีน้ำตาลทองพลันหยุดชะงักไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาเกาะกิ่งไม้อยู่ ชายหนุ่มหยุดมอง ก่อนจะคืนร่างมนุษย์เช่นเดิมทันทีที่คืนร่าง เจ้าสัตว์ตัวน้อยบนหัวพลันร่วงหล่นลงสู่พื้นทันทีเย่วอิงตกใจผวาหลับตาปี๋ ในใจเอาผุดความคิด ตายแน่ ตายแน่ ๆ แต่พอเวลาผ่านไปชั่วขณะหนึ่ง นางกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด นัยน์ตากลมโตจึงค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นสิ่งที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือสีหน้าเรียบนิ่งของบุรุษผ