บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

น้ำเสียงไม่พอใจจากกลุ่มคนข้างกายเรียกให้ชายหนุ่มหันไปมอง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครเฟิงซือถึงกับหยัดยิ้มมุมปากเฟิงลู่สหายคนสนิทของเฟิงหนิว นับตั้งแต่ถูกเขากระทืบไปคราวนั้นเฟิงหนิวก็ไม่มาหาเรื่องเขาอีกเลย ชายหนุ่มไม่รู้ว่าอีกคนคิดได้แล้วหรืออย่างได้ถึงได้เงียบหายไป ไม่คิดว่าวันนี้คนที่มาหาเรื่องจะเป็นเฟิงลู่เฟิงซือกวาดตามองพื้นที่โดยรอบราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่างและพบว่าไม่มีเฟิงหนิวไม่ได้อยู่ตรงนี้เช่นนั้นอีกฝ่ายคงตั้งใจมาหาเรื่องเขาด้วยตนเองไม่เกี่ยวกับเฟิงหนิวสินะเฟิงซือคาดเดาเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วจึงหันไปกล่าวกับเฟิงลู่“หาไม่ได้เจ้าก็ต้องพยายาม ไม่ใช่เฝ้ารอให้ผู้อื่นหยิบยื่นให้เสมอ ในเมื่อตอนนี้เจ้าไม่แข็งแกร่งเช่นนั้นก็ฝึกฝนให้แข็งแกร่ง ไม่ใช่เอาเวลามาหาเรื่องผู้อื่น ไม่เช่นนั้นชีวิตเจ้าจะไม่มีทางดีขึ้น”คำพูดเฟิงซือทำเฟิงลู่โมโห อีกฝ่ายตวัดสายตามองเขาอย่างไม่เป็นมิตร“เจ้าแข็งแกร่งถึงพูดได้ ลองเจ้ามีความสามารถเท่าข้าจะกล้าพูดคำพูดนี้ออกมาหรือไม่ !! ไม่ใช่ว่าคนแข็งแกร่งต้องดูแลคนอ่อนแอหรือ หรือเจ้ากำลังจะบอกว่า จะไม่ดูแลคนในเผ่าแล้ว !!”“ข้าพูดเมื่อใดว่าจะไม่ดูแล ? หากข้า

การเผาเครื่องปั้นดินเผาแต่ละครั้งใช้เวลานานกว่าทุกอย่างมาก ทำให้หลังส่งพลังเข้าไปช่วยไม่ให้ถ้วยชามของนางแตกแล้วหญิงสาวจึงหันไปขอให้เฟิงซือช่วยเช่นเดิมก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านกวาดตามองพลางคิดว่าเย็นนี้จะทำอะไรกินก่อนสายตาจะไปสะดุดกับไข่ใบใหญ่ที่คู่ครองเก็บกลับมาเมื่อสองวันก่อนตอนแรกที่กลับเข้ามาคิดว่าจะทำเนื้อตุ้นให้เฟิงซือแต่เพราะมีเรื่องของเฟิงลู่ทำให้นางไม่ได้ทำเนื้อตุ้นให้เขาทำ แถมยังพลาดข้าวกลางวันอีกตอนนี้นางจึงรู้สึกหิวมาก เลยคิดจะทำอาหารที่เสร็จเร็วทั้งยังอร่อยให้อีกคนกินแทนหวังว่าเขาจะไม่เสียใจและชอบอาหารที่นางจะทำคิดได้ดังนั้นเยว่อิงจึงออกไปขอให้เขาช่วยยกหม้อหินขึ้นเตาให้ จากนั้นเริ่มต้นทำอาหารทันทีได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว หญิงสาวจึงเริ่มลงมือทำอาหาร ขั้นแรกตักน้ำใส่ในหม้อหินก่อน จากนั้นหันไปเตรียมผักที่จะใช้ในการทำคั่วไข่ผักที่มีล้วนเป็นผักป่าทั้งนั้น บางชนิดให้รสชาติหวาน ในขณะที่อีกหลายชนิดให้รสชาติขม ซึ่งในบรรดาผักทั้งหมดเฟิงซือชอบผักที่มีรสชาติหวานดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ค่อยชื่นชอบรสชาติขมฝาดมากนัก แต่ถึงอย่างนั้นไม่ว่จะเป็นผักรสชาติใดขอแค่นางเป็นคนทำอีกฝ่าย

“เจ้าพูดจริงหรือ กินแล้วเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นจริงหรือ !”“จริง ข้าหาได้พูดโกหก ข้ารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ”พูดจบก็หันมาหาเยว่อิง“เจ้าทำให้ข้ากินอีกได้หรือไม่ ? ข้าจะให้เนื้อเจ้าเป็นสิ่งตอบแทน”ยังไม่ทันที่เยว่อิงจะได้เอ่ยตอบ คนข้างกายนางพลันแย่งตอบออกไปก่อนแล้ว“นางเป็นคู่ครองข้า ข้าไม่อนุญาตให้นางทำอาหารให้ผู้ใดกิน”“เฟิงซือเจ้าจะหวงแหนนางเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้ให้นางทำให้ข้าโดยเปล่าประโยชน์ ข้าให้เนื้อนางตอบแทน!”“ข้าหาเนื้อให้คู่ครองข้าได้ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าหามาให้”“เจ้า !..ก็ได้ ข้าไม่ให้นางทำให้แล้ว !”เฟิงหู่รู้ว่าไม่สามารถเถียงชนะอีกฝ่ายจึงเลือกจะยอมแพ้ทว่าเขาก็ไม่อาจตัดใจจากอาหารที่นางทำได้รสชาติอร่อยก็ส่วนหนึ่ง แต่ที่เขาต้องการคืออาหารที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้นต่างหากเล่าตนอยากแข็งแกร่งขึ้นไม่ได้อยากตามหลังสหายเช่นนี้เยว่อิงไม่เต็มใจทำอาหารให้เฟิงหู่ แต่การบอกวิธีการฝึกให้อีกฝ่ายได้รู้นั้นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้“เจ้าบอกวิธีฝึกฝนความแข็งแกร่งกับสหายเจ้าได้”ชายหนุ่มหันมอง คนข้างกายไม่พูดอะไรอีกนอกจากเผยยิ้มให้เขา หันหลังเดินไปดูเตาเผานางรู้ว่าเขาต้องการอะไรเสมอเลย นางทำได้เช่นไรนะเ

เฟิงซือตกใจกับท่าทีของพวกเขา ชายหนุ่มรีบกระชากคนข้างกายเข้ามากอดเอาไว้แน่น ยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบา ๆ อย่างปลอบประโลม กระซิบเสียงเบาข้างหู“เยว่อิงใจเย็น ๆ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ”ร่างกายนางแข็งเกร็งมาก ราวกับกำลังอดกลั้นไม่ให้ตนเองระเบิดออกไป พยายามควบคุมความรู้สึกที่มีเอาไว้เต็มที่ ทั้งที่โกรธมากแล้วคนถูกกอดเริ่มได้สติ ก่อนจะค่อย ๆ เก็บพลังกลับมา หญิงสาวยกมือผลักคนตรงหน้าออกห่างเงยหน้ามอง“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว”กล่าวจบก็หันไปมาผู้คนตรงหน้านับตั้งแต่นักรบระดับหนึ่งลงไปทุกคนล้วนสีหน้าย่ำแย่กันทั้งนั้น โดยเฉพาะคนที่ไม่มีพลัง สภาพพวกเขายิ่งแย่กว่าใครน้ำหูน้ำตาไหล ไอโคกออกมาไม่หยุด รีบสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่พยายามกอบโกยอากาศเข้าไปอย่างทรมาน“อย่าได้เห็นแก่ตัวนักเลย พวกเจ้าก็ใช่ว่าจะมีประโยชน์ไปมากกว่าข้า ไม่สิตอนนี้ข้ามีประโยชน์เสียยิ่งกว่าพวกเจ้าเสียอีก”กล่าวจบนัยน์ตางดงามพลันหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมหยักยิ้มมุมปาก ขยับปากพูดออกไปอีกประโยค“ในเมื่อพวกเจ้าเป็นคนพูดเองว่า คนไม่ทำประโยชน์ไม่สมควรได้รับส่วนแบ่ง เช่นนั้นของดีถึงเพียงนี้พวกเจ้าที่ไม่ค่อยมีประโยชน์ย่อมไม่มีสิทธิ์ได้รับมัน ความรู้ที่ข้าม

ชายหนุ่มมองเนื้อทอดกระทะดวงตาเป็นประกาย หลังวางถังน้ำลงก็รีบก้าวเร็ว ๆ มาหยุดข้างกายหญิงสาว“เจ้ากินได้ หลังกลับจากล่าสัตว์ข้าอยากให้พาไปที่ที่หนึ่ง”“ได้ ไว้ข้ากลับมาจะพาเจ้าไป”เอ่ยตอบรับพลางยื่นมือมารับจานเนื้อจากเยว่อิง“ขอบใจเจ้ามาก”“เป็นเรื่องที่ข้าควรกระทำ”ชายหนุ่มกล่าวพร้อมยัดเนื้อเข้าปากไปอีกชิ้น จากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลยเฟิงซือใช้เวลากินอาหารไม่นานนัก เมื่ออิ่มแล้วชายหนุ่มก็หยัดตัวลุกขึ้น หยิบมีดหินข้างประตูบ้านเหน็บเข้าที่เอวแล้วเดินออกจากกระโจมไปนับตั้งแต่กลายเป็นนักรบระดับเจ็ด พละกำลังของเขาก็เพิ่มมากขึ้น รวมถึงร่างสัตว์ที่ใหญ่โตขึ้นด้วย ตอนนั้นร่างสัตว์อีกฝ่ายสูงถึงสองจั้งเป็นร่างสัตว์ที่งดงามและองอาจมาก แต่พอกลายเป็นนักรบระดับเจ็ดร่างสัตว์กลับใหญ่ขึ้นไปอีกเกือบเท่าตัวยังดีที่พอก้าวมาถึงระดับเจ็ดเฟิงซือสามารถควบคุมพลังได้ดีขึ้น ทำให้สามารถบังคับร่างสัตว์ให้เล็กลงได้ไม่เช่นนั้นเวลาเดินทางไปที่ใดคงยุ่งยากมากเพราะใช่ว่าร่างใหญ่แล้วจะดีเสมอไป การเดินทางด้วยร่างกายใหญ่โตในป่านอกจากจะทำให้ป่าไม้ลมระเนระนาดแล้วยังทำให้สัตว์ป่าตกใจหนีไปอีกด้วยระหว่างรอเฟิงซือกลับจ