Semua Bab เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่: Bab 91 - Bab 100

นางหวาดกลัวการปิดบังและการละเลย รังเกียจการไม่ได้รับเกียรติและความสำคัญ ไม่อยากให้ชีวิตตนเองต้องก้าวไปข้างหน้าก็เจอขวากหนาม ถอยหลังกลับก็เจอเหวพืดนี่คือสามีที่นางปรารถนาช่างยากเย็นแสนเข็ญนัก...หลังความเงียบงันสั้นๆ ใบหน้าของเซี่ยเจินก็ค่อยๆ ขึ้นสีแดง น้ำเสียงแหบพร่าอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทว่ารอยยิ้มกลับไม่ลดเลือนลงเลย "ความต้องการของคุณหนู ข้าเข้าใจแจ้งแล้ว"วาจาที่ดูเหมือนกำลังบรรยายถึงใครบางคน (เฉินอู๋หมิงในทางตรงข้าม) ทำให้ในใจของเซี่ยเจินเกิดระลอกคลื่น เขาไอแห้งๆ สองสามทีเพื่อระงับความร้อนบนใบหน้า ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม "ความต้องการของคุณหนูไม่นับว่าสูงเลย ในวันหน้าท่านต้องสมปรารถนาแน่นอน"ไม่สูงอย่างนั้นหรือ? ในแววตาของเซี่ยเจิน อวิ๋นเหยาเหยามองเห็นเงาสะท้อนของตนเองที่กำลังสับสน ทั้งที่สำหรับนางในอดีตแล้ว สิ่งเหล่านี้คือความฝันที่ยากจะทำให้เป็นจริงได้ที่สุดเซี่ยเจินตั้งใจจะฉวยโอกาสถามไถ่ต่อ ทว่าจู่ๆ ด้านหลังไม่ไกลนักก็เกิดเสียงดังโครมคราม ตามมาด้วยเสียงหวีดร้องของหญิงสาว "ช่วยด้วย! มีคนตกน้ำ! ใครก็ได้ช่วยที!"เหตุการณ์วุ่นวายนี้ดึงดูดความสนใจจากเรือทุกลำในบริเวณนั้นทันที มีคนกระโดดลงไ

ราตรีเงียบสงัด แสงจันทร์พร่าเลือน ภายในห้องที่พอมีแสงรำไรชวนให้มองเห็นผู้ที่อยู่ตรงหน้าได้ถนัดตาอวิ๋นเหยาเหยา จัดแจงเสื้อตัวในให้เรียบร้อย นางเดินผ่านบุรุษที่ยืนขวางเบื้องหน้าไปยังฉากกั้น หยิบเสื้อตัวนอกมาสวมทับไว้ เมื่อจัดการตนเองเสร็จสิ้นแล้ว จึงหันกลับมามองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญและไม่เป็นที่ต้อนรับผู้นั้น"พี่ใหญ่ ไม่พบกันเสียนานเจ้าค่ะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไร้แววตระหนกหรือโกรธเคือง สงบนิ่งประหนึ่งเป็นการพบปะธรรมดาทั่วไป หาใช่การเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่ห่างหายไปนานและกำลังแสดงกิริยาจาบจ้วงไม่เฉินอู๋หมิง จ้องมองนางนิ่ง ใบหน้าคมเข้มไร้ร่องรอยความรู้สึกผิด ท่าทางเย็นชาที่แฝงความดุดันเช่นนี้คือสิ่งที่อวิ๋นเหยาเหยาคุ้นเคยที่สุด"ของพวกนั้น... ไม่ชอบหรือ?" สายตาของเขาเลื่อนไปมองกล่องไม้ที่ถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใยดีบนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะปรายตาไปยังกล่องอีกใบที่ถูกจัดวางไว้อย่างประณีตข้างๆ กัน"ใช่เจ้าค่ะ ไม่ชอบ" อวิ๋นเหยาเหยาเอ่ยเสียงเรียบ "ในเมื่อพี่ใหญ่มาถึงที่นี่ด้วยตนเอง ก็ประจวบเหมาะที่ข้าจะได้คืนมันให้ต่อหน้าเจ้าค่ะ"เฉินอู๋หมิงก้าวเท้าเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่

ภายในเตียงที่มืดสลัวภายใต้ม่านกั้น เฉินอู๋หมิงที่ลมหายใจยังคงหอบหนักจ้องมองสตรีที่ขดตัวอยู่ใต้ร่างด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมและว่าง่าย เขากระชากมือของนางที่กำแน่นจนปลายนิ้วซีดขาวมาวางไว้เบื้องหน้าสายตา"อวิ๋นหว่านหว่าน ข้ารู้ว่าเจ้าคือใคร"ประดุจเสียงอัสนีบาตฟาดลงกลางใจ อวิ๋นเหยาเหยาเผลอเกร็งร่างกายโดยไม่อาจควบคุมได้ ทั่วทั้งร่างของนางถูกปกคลุมด้วยความระแวดระวัง ตื่นตระหนก และความหวาดกลัวอย่างที่สุดท่ามกลางสายตาที่สั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นและแฝงไปด้วยความคาดหวัง มือของเฉินอู๋หมิงก็ลูบไล้ไปที่ปลีน่องที่เกร็งแน่นของนาง "ตรงนี้... มีรอยแผลเก่าอยู่หนึ่งจุด"จากนั้นมือเขาก็เลื่อนจากปลีน่องขึ้นไปถึงเอวด้านซ้าย "ตรงนี้... มีไฝเม็ดเล็กๆ อยู่หนึ่งเม็ด" ในความฝัน เขาเคยจุมพิต เคยใช้ลิ้นสัมผัส และเคยขบกัดมันมาแล้ว...ยามที่เขาโน้มศีรษะลงมา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ก็ยิ่งกระชั้นชิด ท่ามกลางช่องว่างอันน้อยนิดที่ได้ยินแม้เสียงลมหายใจ อวิ๋นเหยาเหยาก็ได้ยินประโยคที่พร่าเลือนอีกหนึ่งประโยค "ตรงนี้ก็มี... ตรงนี้ก็มีด้วย"วาจาที่เลือนหายไปท่ามกลางริมฝีปากที่สัมผัสกันนั้นเดาใจความไม่ได้ ทว่ามือที่ลูบไล้ไปตามร่างก

เรื่องราวเริ่มจะยุ่งยากเสียแล้ว นางคงต้องคิดอ่านให้รอบคอบว่าจะจัดการอย่างไรต่อไปแม้คิมหันตฤดูในเมืองหลวงจะร้อนระอุเพียงใด ทว่าก็ไม่อาจขัดขวางความต้องการหาความสำราญของผู้คนได้ในวันที่สิบเก้าเดือนเจ็ด งานมหาบุปผาที่จัดโดยสมาคมการค้าต่างๆ เปิดฉากขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ พ่อค้าวานิชจากทั่วทุกสารทิศนำพรรณไม้แปลกตามาอวดโฉม ทำเอาชาวเมืองหลวงตื่นตาตื่นใจยิ่งนักขณะที่สามัญชนชมบุปผาตามท้องถนน บรรดาขุนนางและผู้สูงศักดิ์มักจะรวมตัวกันตามสวนหย่อมที่มีชื่อเสียงสวนหลิ่วหยวน นับเป็นสถานที่โด่งดังที่สุด สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิในอดีตเพื่อพระธิดาผู้เป็นที่รัก ในยุคปัจจุบันได้รับการบูรณะหลายครั้ง มักใช้เป็นสถานที่รับรองแขกหรือจัดงานเลี้ยงของบรรดาพระสนมและสตรีชั้นสูงอวิ๋นเหยาเหยาอาศัยบารมีของท่านลุง ในวันเปิดสวนนางจึงได้ติดตามท่านป้าเข้าไปชมความงาม ท่ามกลางหมู่มวลบุปผาหลากสีสันและแมกไม้เขียวขจี มักจะเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาปรากฏกายอยู่เสมอ การเดินชมทัศนียภาพไปเรื่อยๆ ก็นับว่ารื่นรมย์ไม่น้อยหลินซื่อมัวแต่คุยกับครอบครัวที่สนิทกัน ไม่อยากให้หลานสาวต้องมารั้งอยู่เป็นเพื่อน จึงเร่งให้ไปเดินเที่ยวตามใจชอบ "เจ้าไปเที่ย

นางเผลอกัดริมฝีปากตนเอง พลางขบคิดถึงวิธีตอบโต้ ทว่าจู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบเบาๆ ข้างหู "อย่ากัด"ปลายนิ้วที่เย็นเยียบลูบไล้ผ่านริมฝีปากล่างที่ถูกกัดจนเป็นสีขาวเบาๆ อวิ๋นเหยาเหยาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทว่าไม่อาจขัดขืนพันธนาการอันทรงพลังของเฉินอู๋หมิงได้ จึงได้แต่ก้มหน้าเอ่ยเสียงต่ำ "ขอบพระคุณพี่ใหญ่ที่ช่วยข้า น้ำใจนี้ข้ารับไว้ด้วยใจเจ้าค่ะ...""อย่าได้มาเอ่ยวาจาเกรงใจที่ไร้สาระกับข้า ข้าไม่อยากฟัง" น้ำเสียงของเฉินอู๋หมิงกดต่ำลง ยิ่งทำให้ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในวาจานั้นดูคุกคามยิ่งขึ้น "ยามนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสะสางเรื่องของเจ้ากับข้า มีอะไรไว้รอข้าจัดการธุระเสร็จค่อยมาคุยกัน ถึงตอนนั้นข้าจะไม่ให้โอกาสเจ้าทำเป็นไขสืออีก"เอ่ยจบเขาก็ปล่อยตัวนาง ทำท่าจะจากไป อวิ๋นเหยาเหยายังไม่ทันได้ถอนหายใจ อีกฝ่ายกลับโน้มลงมาประทับจุมพิตที่ติ่งหูของนางอย่างรวดเร็วประดุจแมลงปอแตะผิวน้ำความเขินอายปนโมโหแล่นขึ้นสู่ใบหน้าทว่านางไม่อาจต่อว่าเขาได้ ภายนอกมีเสียงอุทานสั้นๆ และเสียงวัตถุหนักๆ ตกลงพื้น จากนั้นเสียงเอะอะโวยวายจากที่ไกลๆ ก็เริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ"พระชายาเจ้าคะ อยู่ที่นี่เองเจ้าค่ะ!" เสียงสตรีที่แจ่มใส