Semua Bab เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่: Bab 81 - Bab 90

หลังจากดื่มชาไปสองถ้วย ฮูหยินเซี่ยก็เริ่มหาทางไล่เด็กๆ ออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้คนหนุ่มสาวได้อยู่ด้วยกัน "ข้ากับท่านป้าหลินจะนั่งจิบชาคุยกันตรงนี้ พวกเจ้าวัยเยาว์จิตใจว่องไว ไม่ต้องมารั้งอยู่เป็นเพื่อนพวกเราหรอก ออกไปเดินเล่นชมทัศนียภาพเถิด ได้ยินว่าลูกท้อในวัดเริ่มสุกแล้ว หากพวกเจ้าสนใจก็ไปร่วมสนุกดู หรือจะไปที่สระบัวและภูเขาหลังวัดก็ได้ทั้งนั้น"เซี่ยเจิน รับคำสั่งมารดา เอ่ยลากับผู้ใหญ่ทั้งสอง แล้วเดินออกจากห้องรับรองไปพร้อมกับอวิ๋นเหยาเหยาการอยู่ร่วมกับคนแปลกหน้าไม่ใช่เรื่องลำบากใจอันใด ทว่าหากคนผู้นั้นคือฝ่ายที่จะมาดูตัวด้วย อวิ๋นเหยาเหยาก็อดที่จะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่ได้ นางเดินตามเซี่ยเจินไปอย่างเงียบเชียบ ไม่เอ่ยคำและไม่ได้ตั้งใจจะเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อนทว่าเมื่อเทียบกับความเงียบของนาง เซี่ยเจินที่ดูสงบนิ่งและอ่อนโยนกลับดูเป็นคนช่างเจรจากว่ามาก "คุณหนูอวิ๋น ฤดูร้อนอากาศร้อนอบอ้าว พวกเราไปเดินเล่นแถวสระบัวเถิด ที่นั่นมีศาลาลี้ลม นั่งอยู่ในศาลาจะสามารถชมทัศนียภาพและหลบร้อนได้ นับว่าเป็นสถานที่ที่ไม่เลวเลยทีเดียว"แม้ในใจอวิ๋นเหยาเหยาจะไม่ได้กระตือรือร้นนัก ทว่านางก็ไม่ได้มีท่าท

การเดินทางรอนแรมกลับสู่เมืองหลวงโดยไม่หยุดพัก ก่อนอื่นต้องเข้าวังหลวงแล้วจึงมุ่งหน้าสู่หน่วยมังกรทะยาน ตลอดหลายวันมานี้เฉินอู๋หมิงได้เอนกายพักผ่อนเพียงวันละสองชั่วยามเท่านั้น เขาต้องควบม้าไปกลับทั้งในและนอกเมืองหลวงอย่างวุ่นวาย ทว่าความเหนื่อยล้าทางกายเหล่านี้กลับไม่ทำให้จิตใจของเขาสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย แต่ทว่าในเวลานี้ ยามที่จ้องมองคนทั้งสองในศาลาเบื้องล่าง และได้ยินสุ้มเสียงสนทนาที่แว่วเข้าหู เขากลับพบว่า ตนเองไม่ได้เป็นคนใจเย็นอย่างที่เคยคิดไว้เลยด้วยโสตประสาทที่ดีเยี่ยม ต่อให้รั้งอยู่ไกลเขาก็ยังได้ยินบทสนทนาของคนทั้งคู่ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นคำชมเชยที่เปิดเผยไร้การปิดบัง หรือท่าทีที่สื่อถึงความปรารถนาจะใกล้ชิด เขาล้วนรับรู้ได้ทุกถ้อยคำอัญมณีสีทับทิมที่ประดับบนด้ามกระบี่ร่วงหล่นลงพื้นดังแป้ก องครักษ์ลับสองคนที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารที่รุนแรงจนขนลุกชันไปทั้งแผ่นหลังทั้งคู่ต่างสบสายตากันอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ ได้แต่ยืนนิ่งเงียบกริบดุจจักจั่นในฤดูหนาว ไม่กล้าเอ่ยถึงเรื่องราวในวัดขึ้นมาอีกด้วยยำเกรงผู้บังคับบัญชาคนใหม่ผู้นี้เฉินอู๋หมิงยืนนิ่งสนิทดุจขุน

หลินซื่อมองดูหลานสาวพลางแอบขำในใจ ปกติหว่านหว่านยามชมบุตรหลานบ้านอื่นมักจะวางท่าเหมือนผู้ใหญ่ที่มองเด็ก ไม่เคยเปรียบเทียบหรืออิจฉาใคร เดิมทีนางกังวลว่าครั้งนี้หลานสาวจะวางตัวเป็นคนนอกเหมือนเดิม ทว่าดูจากท่าทางแล้ว นางกลับดูจะตั้งใจพิจารณาเรื่องนี้จริงๆแม้คำพูดจะดูแบ่งรับแบ่งสู้ ทว่าท่าทางเช่นนี้ในสายตาหลินซื่อ ย่อมหมายความว่าหว่านหว่านมีความประทับใจต่อเซี่ยเจินไม่น้อยเลยทีเดียวในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องก็ง่ายขึ้น "ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก็ลองทำความรู้จักกันต่อไปเถิด ก่อนกลับเขาชวนพวกเราไปล่องเรือไม่ใช่หรือ ถึงเวลานั้นพวกเจ้าก็หาโอกาสอยู่ด้วยกันให้มากขึ้นนะ"อวิ๋นเหยาเหยาพยักหน้ายิ้มๆ "เจ้าค่ะ"หลินซื่อคิดว่า วันหน้าคงต้องไปมาหาสู่กับตระกูลเซี่ยให้บ่อยขึ้น แม้เดิมทีเฉินซื่อหยีและใต้เท้าเซี่ยจะเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันอยู่แล้ว ทว่าหากจะดองกันเป็นเครือญาติ ความสัมพันธ์ย่อมต้องแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ที่สำคัญคือนางต้องพยายามรั้งเซี่ยเจินว่าที่หลานเขยที่ดีที่สุดในสายตานางไว้ให้มั่น เพื่ออนาคตของหลานสาวในยามดึก เฉินซื่อหยีกลับเข้าห้องเห็นภรรยามีสีหน้าเบิกบานสำราญใจจนเขาต้องแอบหมั่นไส้ "ทำไมรึ หว่า

ยามที่ฉินอียืนอยู่หน้าประตู คอยรายงานด้วยท่าทางประจบประแจงว่าวันนี้เจ้านายของตนทำสิ่งใดบ้าง อวิ๋นเหยาเหยากำลังนั่งอยู่ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของสาวใช้คนสนิทและแม่นม นางค่อยๆ จิบยาห้ามครรภ์ที่ขมปี๋ลงคอทีละคำอย่างไม่รีบร้อนในตอนนั้นนางเกลียดชังและรังเกียจเฉินอู๋หมิงเพียงใดกันนะ เกลียดจนแม้จะรักเด็กมากเพียงใด ทว่านางกลับไม่ยินยอมจะให้กำเนิดสายเลือดของเขาออกมาอีกเด็ดขาดยิ่งไปกว่านั้น หากครั้งนั้นเกิดมีเด็กขึ้นมาจริงๆ นางเกรงว่าตนเองจะพาลโกรธแค้นไปถึงเด็กที่ไร้เดียงสาคนนั้นด้วยนางไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น ไม่ว่าจะเป็นตัวนางหรือลูก ไม่ควรจะมีใครต้องมาแบกรับความทุกข์ยากเพราะความต่ำช้าของบุรุษคนหนึ่ง ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะป้องกันไว้ก่อนแม้จะรู้ดีว่าเฉินอู๋หมิงย่อมต้องการให้นางให้กำเนิดบุตรก็ตามเดิมทีควรจะเป็นสงครามเย็นที่ยืดเยื้อ และจบลงด้วยการเป็นสามีภรรยาที่นอนร่วมเตียงทว่าฝันไปคนละทางดั่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในตระกูลมั่งคั่ง ทว่าประจวบเหมาะกับพวกซีหรงเข้ารุกรานชายแดน เฉินอู๋หมิงจึงต้องเดินทางไปยังชายแดนอีกครั้งบางทีเวลาอาจเป็นยารักษาชั้นเลิศ เมื่อหนึ่งปีครึ่งผ่านไปและเฉินอู๋หมิง

เมื่อเห็นเขาที่ก้มหน้าแสดงความจริงใจและคำอวยพร นางก็ลอบทอนหายใจในใจ นึกถึงเรื่องวุ่นวายในเรือนหลังของชายผู้นี้ในชาติก่อน สุดท้ายนางก็ใจอ่อนลง"คุณชายหลิน ท่านเป็นคนดีมากเจ้าค่ะ" อวิ๋นเหยาเหยาเอ่ยเสียงนุ่ม "ที่ผ่านมาขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือและน้ำใจที่มีให้ ทว่าระหว่างเราไม่มีวาสนาต่อกัน เนื้อคู่ที่แท้จริงของท่านรออยู่ในวันข้างหน้า ในฐานะสหายที่รู้จักกัน ข้าขออนุญาตกล่าววาจาเตือนใจสักสองสามคำ หวังว่าท่านจะไม่หาว่าข้าสอดรู้สอดเห็นนะเจ้าคะ"สีหน้าของหลินเฉิงดูดีขึ้น แววตาเป็นประกาย "คุณหนูอวิ๋นโปรดชี้แนะ"อวิ๋นเหยาเหยาลดเสียงลง "เรื่องการแต่งงาน แม้คำสั่งของบิดามารดาจะสำคัญที่สุด ทว่าผู้ที่จะต้องใช้ชีวิตร่วมกับท่านไปตลอดกาลและให้กำเนิดบุตรธิดาคือภรรยา โบราณว่าไว้ ภรรยาดีสามีไร้ภัย ภรรยาไม่ดีล่มจมสามชั่วอายุคน ท่านในฐานะซื่อจื่อจวนป๋อ ในวันหน้าต้องสืบทอดตำแหน่ง ภาระหน้าที่หนักอึ้ง การเลือกภรรยาจึงต้องรอบคอบยิ่งนัก มีเพียงเรือนหลังที่สงบสุข ท่านจึงจะสามารถก้าวเดินในเส้นทางขุนนางได้อย่างมั่นคงและยาวไกล""ชีวิตของตนเอง มีเพียงตนเองเท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบ ไม่มีใครเดินแทนท่านได้ แม้แต่บิ