เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

ชายแดนตะวันตก, นอกด่านหมิงเฉวียน, ลึกเข้าไปในทุ่งหญ้าคูหลินค่ำคืนที่มีเพียงแสงสว่างจากดวงจันทร์ ทุ่งหญ้าเขียวขจีทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ลมราตรีพัดโชยนำพากลิ่นหอมของบุปผาป่าและกลิ่นดินโคลน แววเสียงหมาป่าเห่าหอนและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องมาแต่ไกลเป็นระยะกลิ่นสุราแรงโชยมาตามลม ชายหนุ่มผู้หนึ่งหมอบนิ่งซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ทอประกายวาววับจดจ้องไปยังค่ายทหารของพวกซีหรงอย่างไม่วางตาเขาเฝ้าซุ่มโจมตี ณ ที่แห่งนี้มานานถึงสองวันสองคืนแล้ว นอกจากหนูและกระต่ายป่าที่วิ่งพล่านไปมาทั้งวันคืน สถานที่แห่งนี้ก็แทบจะไร้ร่องรอยของมนุษย์ราตรีร่วงโรยลึกซึ้ง กองไฟมหึมาและเสียงอึกทึกในค่ายฝั่งตรงข้ามเริ่มสงบลง ในช่วงเวลาที่ทุกคนจมดิ่งสู่ห้วงนิทราที่ลึกที่สุด บุรุษที่หมอบนิ่งอยู่ในพงหญ้าก็ค่อยๆ ขยับร่างกายที่แข็งทื่อ ทันทีที่แสงจันทร์สีเงินสาดกระทบ เขาได้ส่งสัญญาณมือให้เริ่มปฏิบัติการอย่างเฉียบขาดท่ามกลางเสียงสวบสาบในเงามืด กองกำลังฝีมือดีแยกออกเป็นสองทาง ทางหนึ่งพุ่งเข้าจัดการพวกซีหรงในค่าย อีกทางหนึ่งมุ่งหน้าไปจัดการอาชาและริบทรัพย์สินที่ถูกปล้นชิงมาเพียงชั่วครู่ เสียงม้าร้องระงมปะทะกับเ

ถุงหอมในมือนั้นเริ่มเก่าคร่ำครึแล้ว ทั้งเคยเปื้อนโลหิตซ้ำแล้วซ้ำเล่าและเคยถูกคมดาบทำลาย แม้ภายหลังจะได้รับการเย็บช่อมอย่างวิจิตรบรรจงเพียงใด ก็ไม่อาจกลับคืนสู่ความงดงามสดใสได้ดังเดิมลวดลายผีเสื้อชมบุปผาสีเขียวครามนั้น อดีตเจ้าของได้บรรจงปักเย็บทีละเข็มทีละเส้น ยามนี้เมื่อพินิจดูยังคงเห็นความประณีตที่หลงเหลืออยู่ พอให้ผู้ครอบครองได้ใช้ประโลมใจยามเปลี่ยวเหงาเฉินอู๋หมิง เก็บถุงหอมที่เขาทะนุถนอมประดุจอัญมณีล้ำค่าไว้ในสาบเสื้อแนบชิดทรวงอก มือซ้ายถือปิ่นดอกท้อ มือขวาถือภาพวาดรูปเหมือนขนาดเล็ก เฝ้ามองดูอย่างไม่รู้จักเบื่อวางบนปิ่นดอกท้อนั้น อัญมณีสีแดงทับทิมร่วงหายไปสองเม็ด เขาลูบไล้รอยที่อัญมณีหลุดหายไปอย่างแผ่วเบา พลางคิดว่าเมื่อกลับถึงเมืองหลวงแล้ว ปิ่นที่เขาสั่งทำขึ้นใหม่ย่อมจะส่งถึงมือนางได้เสียที เมื่อคิดได้ดังนั้นอารมณ์จึงค่อยปลอดโปร่งขึ้นบ้างสำหรับปิ่นเล่มนี้ เฉินอู๋หมิงมีความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งนัก เพราะนี่คือปิ่นเล่มเดียวกับที่นางปักอยู่บนมวยผมในความฝัน มิใช่ของจำลองที่เขาทำขึ้นอย่างด้อยฝีมือ ทว่าคือของจริงที่ไร้ซึ่งความผิดเพี้ยนความฝันอันมหัศจรรย์และงดงามนั้นกลายเป็นความยึดติ

หลังจากมื้อเที่ยง เฉินเหล่ยพักผ่อนอยู่ในห้อง อวิ๋นเหยาเหยาจึงพาสาวใช้ไปยังสระบัวใกล้ๆ เพื่อเก็บดอกบัวบ้านพักของจวนอู่อันโหวตั้งอยู่ติดกับสระบัวขนาดใหญ่ ในยามกลางฤดูร้อน ดอกบัวหลากสีสันพากันเบ่งบานชูช่อสลับกับใบเขียวขจี บริเวณรอบสระและไร่นาเต็มไปด้วยต้นไม้ผล มองไปทางใดก็เห็นผลหลีสีแดงสด แตงโมลูกโตสีเขียว และองุ่นสีม่วงเข้มดูเจริญตายิ่งนักเมื่อกลางวันพี่สาวปรารภถึงดอกบัว อวิ๋นเหยาเหยาเพียงฟังก็รู้ใจว่านางโหยหารสชาติอาหารและกลิ่นหอมของบุปผา จึงยอมฝ่าไอร้อนพาสาวใช้มายังสระบัวแห่งนี้ยิ่งเข้าใกล้ขอบสระ กลิ่นหอมของดอกบัวก็ยิ่งเข้มข้น พร้อมกลิ่นสะอาดของใบบัว ขบวนสาวใช้เดินตามกลิ่นฝักบัวมาถึงริมน้ำ และสัมผัสได้ถึงความรื่นรมย์ของสระบัวในฤดูร้อน"ดอกบัวงามนัก เดี๋ยวเราเก็บไปปักแจกันให้พี่เหล่ยสักหน่อย แล้วเก็บใบบัวไปคั่วทำชา ส่วนฝักบัวที่แกะแล้วก็นำไปทำน้ำแกงหวาน ส่วนรากบัวก็เก็บมาเยอะหน่อยนะ" อวิ๋นเหยาเหยาวางแผนการอย่างคล่องแคล่ว "อ้อ... ส่งข่าวกลับไป ให้แม่ครัวแช่ข้าวเหนียวไว้ด้วย พรุ่งนี้เราจะทำเลี้ยง 'บ๊ะจ่างดอกบัว' กัน"นับแต่ตั้งครรภ์ รสนิยมการทานของเฉินเหล่ยเปลี่ยนไปมาก แม้อวิ๋นเหยาเหย

ไห่ถังรู้สึกเหนื่อยใจแทน นางคิดว่าท่านป้าหลินพูดถูก หากปล่อยให้คุณหนูตัดสินใจเอง งานแต่งนี้คงไม่มีหวังแน่นอน ปากบอกว่าไม่รังเกียจที่จะแต่งงานและยอมให้ผู้ใหญ่จัดการ ทว่าที่ผ่านมาผู้ใหญ่แอบสร้างโอกาสให้พบปะคุณชายมากมาย คุณหนูเห็นคนแล้วทว่ากลับไม่เคยเก็บมาใส่ใจ มองดูคุณชายเหล่านั้นไม่ต่างจากมองดูพวกคุณหนู วางตัวนิ่งสงบราวกับเป็นผู้อาวุโส ไม่มีความรู้สึกฉันชู้สาวปรากฏให้เห็นเลยไห่ถังคิดไม่ออกจริงๆ ว่าบุรุษแบบไหนกันที่จะพิชิตใจคุณหนูของนางได้ และนางเชื่อว่าในใจท่านป้าหลินก็คงกลุ้มเรื่องนี้ไม่แพ้กันวันนั้นอวิ๋นเหยาเหยาและหลินเฉิงสนทนาพาทีกันอย่างราบรื่น จนกระทั่งถึงเวลาที่หน่วยรักษาการณ์นอกเมืองหมดเวลาพัก เหวินเฉิงจึงเลือกจะอยู่เป็นเพื่อนภรรยาที่บ้านพักตากอากาศต่อ ส่วนหลินเฉิงอยู่ต่ออีกครึ่งวันก่อนจะกลับไปยังบ้านพักของตน พร้อมนัดแนะว่าหากมีเวลาจะมาพบปะกันใหม่เฉินเหล่ย สังเกตเห็นท่าทีระหว่างน้องสาวและหลินเฉิง เมื่อเห็นว่าหว่านหว่านยังคง "ไม่เปิดโสตประสาท" เรื่องความรัก นางก็ทั้งพอใจและกังวลใจในเวลาเดียวกัน ทว่าความรู้สึกนี้ไม่ควรเอ่ยออกไปให้น้องสาวรู้ เพื่อไม่เป็นการกระตุ้นให้เรื่องราวลุ

เพื่อข้ามเรื่องของหลินเฉิงไป หลินซื่อจึงรีบเข้าสู่ประเด็นสำคัญของวันนี้ทันที "หว่านหว่าน ยามนี้เจ้ามีคนที่แอบชอบอยู่ในใจหรือไม่?"อวิ๋นเหยาเหยาจิบน้ำชาเย็นเพื่อระงับความร้อนบนใบหน้า "ไม่มีเจ้าค่ะ""ไม่มีก็ดีแล้ว" หลินซื่อลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ในเมื่อไม่มี ป้าก็จะบอกธุระของป้าต่อเลยนะ ป้าและท่านลุงได้พิจารณาชายหนุ่มคนหนึ่งไว้ให้เจ้า เขาเป็นบุตรชายคนที่สองของเพื่อนร่วมงานท่านลุงในกรมพิธีการ มาจากตระกูลบัณฑิต ขนบธรรมเนียมดีงาม ตัวเขาเองก็ฉลาดหลักแหลม มีคุณธรรมเหมาะสม เป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก หากเจ้าเต็มใจลองหาเวลาพบปะพูดคุยเพื่อดูตัวกันสักนิดดีหรือไม่?"เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของอวิ๋นเหยาเหยากระตุกวูบ ท่าทางที่จริงจังของท่านป้าแสดงให้เห็นว่านางและท่านลุงให้ความสำคัญกับบุตรชายของเพื่อนร่วมงานคนนี้มาก เมื่อเทียบกับท่าทีที่มีต่อหลินเฉิงแล้ว นางสัมผัสได้ว่าหากไม่มีอะไรผิดพลาด ท่านลุงท่านป้าคงจะถูกใจชายผู้นี้อย่างแน่นอนหลังความเงียบงันเนิ่นนาน อวิ๋นเหยาเหยาจึงเอ่ยออกมาช้าๆ "ข้าจะฟังคำสั่งของท่านป้าเจ้าค่ะ"น้ำเสียงของนางดูแห้งผากและเลื่อนลอย ยามที่เอ่ยคำนี้ออกมา นางก็บอกไม่ได้ว