Semua Bab เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่: Bab 101 - Bab 110

เช้าตรู่วันต่อมา อวิ๋นเหยาเหยา เอ่ยลาท่านลุงและท่านป้า แล้วสั่งให้บ่าวไพร่เตรียมรถม้ามุ่งหน้าไปยังชานเมืองหลวง นางนำสิ่งของไปเยี่ยมเยียนพี่สาวและร่วมโต๊ะอาหารมื้อเที่ยงด้วยกัน จนกระทั่งยามบ่ายจึงเดินทางต่อไปยังบ้านพักตากอากาศของตนเองภารกิจในบ้านพักยังคงวุ่นวายดั่งเช่นปกติ หลังจากเดินตรวจตราเรียบร้อยแล้ว นางจึงเรียกบรรดาผู้จัดการมาซักถามความคืบหน้าบ่าวไพร่ที่นี่ล้วนเป็น "บ่าวขายขาด" หากนางคิดจะโอนย้ายกิจการนี้ให้ผู้อื่น ทั้งทางร้านค้าและทางนี้ย่อมต้องมีการจัดสรรให้รัดกุม แม้ยามนี้นางจะยังไม่ตัดสินใจเด็ดขาด ทว่าการเตรียมการไว้ล่วงหน้าย่อมมิเสียหายมีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายนัก กว่าจะเสร็จสิ้นท้องฟ้าก็มืดสลัวลงเสียแล้ว อากาศในฤดูร้อนช่างแปรปรวนยิ่งนัก ยามกลางวันยังแดดจ้าทว่ายามนี้เมฆครึ้มกลับปกคลุมไปทั่ว อากาศอบอ้าว ลมพัดแรงจนแมกไม้เอนไหว บ่งบอกว่าพายุฝนกำลังจะมาเยือนเมื่อเห็นดังนั้น อวิ๋นเหยาเหยาจึงตัดสินใจค้างคืนที่นี่อีกสักคืน เพราะอากาศเช่นนี้ไม่เหมาะแก่การรอนแรมกลับเมืองหลวงมื้อค่ำนางทานอาหารพื้นบ้านที่แม่ครัวตั้งใจรังสรรค์อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะรีบขึ้นเตียงพักผ่อน ภายนอกเสียงลม

ลมพายุรุนแรงขึ้น เม็ดฝนที่กระทบใบหน้าทำให้รู้สึกเจ็บปวด อวิ๋นเหยาเหยาขบฟันแน่น ตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้ายนางเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่าฟ้าดินมักเปลี่ยนแปรในชั่วพริบตาแสงดาบสีเงินปลาบปลาบผ่านความมืดมิด ประดุจสายฟ้าฟาดกลางม่านฝนที่มืดสลัว นั่นคือสัญญาณแห่งชีวิต! พริบตานั้นเงาร่างในชุดดำที่แฝงไปด้วยไอสังหารพุ่งทะยานออกมาจากรอบทิศทางศีรษะของโจรคนหนึ่งหลุดกระเด็นกลิ้งมาแทบเท้า ลมเขากระโชก ฝนราตรีสาดซัด แสงดาบและเงากระบี่วูบวาบ เศษซากอวัยวะและโลหิตร้อนๆ กระเซ็นไปทั่ว เสียงหวีดร้องอย่างโหยหวนดังระงมขึ้นทีละครั้ง... ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปอวิ๋นเหยาเหยายืนตะลึงงัน ตกใจกับเหตุการณ์ที่พลิกผันตรงหน้าคมดาบตวัดผ่านลำคอโจร เสียงร้องที่ยังไม่ทันได้เปล่งออกมาก็ถูกสกัดกั้นไว้ โลหิตที่พุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนไปตามร่างกายและใบหน้าของอวิ๋นเหยาเหยา ก่อนจะถูกชะล้างด้วยสายฝนตามมาโจรทีละคนล้มตายลง ที่เหลือเพียงไม่กี่คนจำต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตอย่างน่าเวทนา จากผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่าในเวลาเพียงอึดใจเดียวอวิ๋นเหยาเหยายืนตัวแข็งทื่อ จ้องมองบุรุษที่เดินฝ่าวงล้อมออกมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า นางมิเคยคิดเลยว่า คน

เฉินอู๋หมิงหมดความอดทน เขาเอ่ยเสียงเย็น "ฟังให้ชัดนะอวิ๋นหว่านหว่าน ข้าช่วยเจ้าเพราะเจ้าคือภรรยาข้า คือมารดาของลูกข้า คือสตรีของเฉินอู๋หมิง! หากไร้ซึ่งฐานะเหล่านี้ ต่อให้เจ้าตายต่อหน้า ข้าก็ไม่สนใจ!"คำพูดเขาช่างหนักหน่วงทว่าคือความจริง เขาไม่ใช่คนใจบุญ เขาฆ่าคนมากกว่าช่วยคน ทว่าอวิ๋นเหยาเหยาก็ถูกกระตุ้นให้โกรธแค้นเช่นกัน นางปฏิเสธเสียงแข็ง "ข้าไม่ใช่! อย่ามาพูดจาเลอะเลือน!"เฉินอู๋หมิงบีบแก้มพวงแก้มของนาง แววตาแข็งกร้าว "ข้าจะไม่ถือสาที่เจ้าเสียขวัญในวันนี้ อวิ๋นหว่านหว่าน จงถอนคำพูดซะ อีกไม่นานพวกเราจะแต่งงานกัน""แต่งงาน" สองคำนี้ทำให้อวิ๋นเหยาเหยาสติขาดผึง "ข้าไม่แต่ง!"เฉินอู๋หมิงไม่ฟังคำใดอีก เขาปิดปากนางด้วยจุมพิตที่รุนแรง เมื่อนางดิ้นรนจนหมดแรงและถูกปล่อยตัว นางก็สำลักอากาศพลางตะโกนใส่หน้าเขา "ข้าไม่แต่ง! เฉินอู๋หมิง ข้าบอกว่าข้าไม่แต่งให้ท่าน ได้ยินหรือไม่! ต่อให้ตายข้าก็ไม่แต่ง!"นางร่ำไห้ด้วยความอัดอั้น ท่าทางต่อต้านนั้นประดุจถูกบังคับให้ไปตายก็ไม่ปานเฉินอู๋หมิงโทสะพลุ่งพล่าน เขาจ้องตานางพลางประชดประชัน "ไม่แต่งให้ข้า? แล้วเจ้าจะแต่งให้ใคร? ให้ไอ้เซี่ยเจินนั่น หรือจะไปเป็น

ทว่า ในใจนางยังคงมีความสงสัยประการหนึ่งที่สลัดไม่หลุด นั่นคือเรื่องของตระกูลเซี่ยนั้น... มีส่วนเกี่ยวข้องกับเฉินอู๋หมิงหรือไม่ความสงสัยนี้ได้รับคำตอบในยามค่ำคืนอวิ๋นเหยาเหยาทานยาเสร็จแล้วจึงสั่งให้สาวใช้ถอยออกไปจนหมด นางเอนพิงตั่งนุ่มพลิกตำราบันทึกการเดินทางไปมาอย่างไม่ใส่ใจ ความจริงนางอ่านไม่เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย ทว่าต้องหาบางอย่างทำเพื่อฆ่าเวลาแห่งการรอคอยนี้เป็นไปตามคาด หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยามคนที่นางรอคอยก็ปรากฏตัวขึ้นเมื่อเห็นเฉินอู๋หมิง อวิ๋นเหยาเหยาไม่ได้รู้สึกยินดีที่ตนเองคาดการณ์ถูก ทว่ากลับมีความกังวลใจที่ยากจะเอ่ยเพราะรู้แจ้งถึงนิสัยใจคอของเขาดีเป็นจริงดังที่นางคิด สิ่งที่นางพูดหรือสิ่งที่นางทำ เฉินอู๋หมิงไม่เคยรับฟังเลยแม้แต่น้อย ต่อให้นางจะยืนกรานว่าไม่แต่งกี่ร้อยครั้ง คำพูดเหล่านั้นก็ไม่เคยเข้าหูเขา เขาจะทำเพียงสิ่งที่ใจตนเองปรารถนาเท่านั้นการตระหนักรู้เช่นนี้ชวนให้ไม่สบอารมณ์ ทว่าก็แฝงความโล่งใจอยู่บ้าง เพราะหากนางไม่ได้สำคัญต่อเขา การปฏิเสธเขาก็คงไม่ยากลำบากเพียงนี้"ท่านมาแล้ว" อวิ๋นเหยาเหยาเป็นฝ่ายเปิดปากก่อนเฉินอู๋หมิงรู้เรื่องที่นางเป็นไข้หวัดอยู่ก่อนแล้ว เ

เพราะความสัมพันธ์ระหว่างมารดาและบรรดาสตรีในจวนโหว เขาจึงมีความรังเกียจต่อสตรีทุกคนที่เข้าหาเขาอย่างมีแผนการ ในอดีตเขาเคยเย็นชาต่อเรื่องการแต่งงานอย่างที่สุด ต่อให้บรรดาผู้ใหญ่จะใช้เรื่องงานแต่งมาบงการเขา ทว่าการจะแต่งหรือไม่แต่ง และจะแต่งกับใครนั้น ย่อมต้องเป็นเขาคนเดียวที่เป็นผู้ตัดสินเขาแต่งงานกับนาง... เฉินอู๋หมิงแต่งกับอวิ๋นหว่านหว่าน ย่อมต้องเป็นเพราะความต้องการและความเต็มใจของเขาเอง และหากเขาเต็มใจ นั่นย่อมหมายความว่าในใจเขามีนางเพียงผู้เดียวหากเป็นเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขารังเกียจอนุภรรยาเพราะปมปัญหาของมารดาจนไม่มีวันรับอนุเพิ่ม ต่อให้เขาถูกแผนการจนต้องจำใจรับสตรีอื่นเข้าบ้าน สตรีผู้นั้นย่อมมีจุดจบเพียงทางเดียวคือความตาย ดังนั้นเรื่องการชิงดีชิงเด่นระหว่างเมียหลวงเมียน้อยหรือความมักมากนั้นย่อมไม่มีวันเกิดขึ้น ยิ่งเรื่องบุตรที่เกิดจากอนุเต็มบ้านนั่นยิ่งเป็นเรื่องไร้สาระในจุดนี้เฉินอู๋หมิงมีความมั่นใจในตนเองเต็มสิบส่วน จึงไม่เก็บมาใส่ใจ ทว่าประเด็นเรื่อง "เรือนหลังไม่สงบสุข" เมื่อเขานึกถึงบรรดาผู้ใหญ่ที่รับมือยากและพี่น้องที่เอาแต่ใจในจวนโหว เขาก็ยอมรับว่าคนเหล่านั้นอ