บททั้งหมดของ เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่: บทที่ 1 - บทที่ 10

ณ เมืองหลวงในเดือนสาม วสันตฤดูปีนี้ดูจะมาเยือนล่าช้ากว่าที่เคยภายในจวนหมิงอิงโหว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรื่นเริงยินดีในช่วงหลายวันมานี้ เนื่องด้วยท่านโหวเจ้าของจวนเพิ่งสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงในกองทัพจนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ แม้ป้ายชื่อ ‘จวนกั๋วกง’ จะยังไม่ได้ถูกแขวนขึ้นอย่างเป็นทางการ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความปิติโสมนัสของทุกคนในจวนณ เรือนหลัก อวิ๋นเหยาเหยา จัดการธุระในเรือนจนเสร็จสิ้น หลังจากอ่านจดหมายสองฉบับที่ส่งด่วนมาจากนอกเมืองหลวง นางจึงให้อวิ๋นมัวมัวช่วยพยุง เดินกะเผลกไปทางเรือนหลังอย่างช้าๆเมื่อไม่กี่วันก่อน นางประสบอุบัติเหตุรถม้าตื่นตกใจที่หน้าวัดหมิงสุ่ยจนได้รับบาดเจ็บที่ขาขวา ช่วงเวลานี้จึงถือเป็นช่วงสำคัญของการพักฟื้นขณะเดินผ่านสวนที่เริ่มผลิใบเขียวขจี ในป่าเหมยที่ซ่อนตัวอยู่หลังพฤกษาไม่ไกลนัก มีเสียงหัวเราะต่อกระซิกแว่วมาให้ได้ยินนางชะงักฝีเท้าแล้วปรายตาไปมอง เห็นดรุณีน้อยในอาภรณ์สีสันสดใส ศีรษะประดับด้วยเครื่องทองไข่มุกอันประณีตงดงามหลายนาง กำลังประคองมืออย่างระมัดระวังเพื่อเก็บหยาดน้ำค้างอันเย็นเยียบบนกลีบดอกเหมย“ฮูหยิน นังเด็กพวกนี้ช่างไร้กฎระเบีย

ณ เมืองหลวง จวนเซวียนผิงโหว เรือนชิงอู๋ถังยวน ก้าวเท้าเข้าประตูมาก็เห็น เฉินอู๋หมิง กำลังรำกระบี่อยู่กลางลานบ้าน คิ้วเข้มพาดเฉียงแววตาคมปลาบ ประกายกระบี่วาววับว่องไว เพียงแค่ท่วงท่าและรูปโฉมก็นับว่าหล่อเหลาจนทำให้เหล่าสตรีภายนอกใจสั่นไหวได้โดยง่าย มิน่าเล่าเขาจึงมักถูกเฉินอู๋หมิงข่มขวัญและแย่งชิงความนิยมจาก บรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงไปเสียทุกคราเขาแอบเยาะในใจว่าสตรีสมัยนี้ตาไม่ถึงเอาเสียเลย ไม่ชอบสุภาพบุรุษผู้อบอุ่นอ่อนโยนดั่งหยกเช่นเขา แต่กลับถวิลหาอยากจะมอบความอบอุ่นให้แก่ก้อนน้ำแข็งที่จิตใจเย็นเฉียบผู้นี้ ช่างเป็นพวกเสวยสุขจนเคยตัวและหาเรื่องใส่ตัวโดยแท้คิดพลางเขาก็เอ่ยกับสหายรักว่า "เลิกซ้อมกระบี่ได้แล้ว ทางเจ้ากรมส่งคำสั่งมา ยืนยันข่าวสารแล้วว่าเป็นเรื่องจริง ให้พวกเราเร่งออกเดินทางไปรับหนิงอ๋องกลับเมืองหลวง"เฉินอู๋หมิงค่อยๆ เก็บกระบี่เข้าฝัก พลางหันมามองสหาย "ข้ารู้แล้ว อีกครึ่งชั่วยามจะออกเดินทาง""คราวนี้ข้าจะไปกับเจ้าด้วย" ถังยวนเอ่ย "เบื่อตาแก่นั่นบ่นกรอกหูทุกวัน ถือโอกาสออกนอกเมืองไปชมทัศนียภาพทางใต้เสียหน่อย จะได้ซื้อแป้งผัดหน้าและเครื่องประดับมาฝากพวกน้องหญิงแ

ท่าเรือเมืองเจียงโจวมีเส้นทางน้ำตัดตรงสู่เมืองหลวง การเดินทางขึ้นเหนือในครานี้คาดว่าต้องใช้เวลาประมาณสิบกว่าวันบนลำน้ำสายหลัก เรือราชการและเรือสินค้าสัญจรไปมาหนาตา มองจากที่ไกลๆ เห็นเป็นเงาตะคุ่มเรียงรายอัดแน่นเนื่องจากมีสัมภาระมาก ครอบครัวตระกูลเฉินจึงเหมาเรือสินค้าลำใหญ่ โดยชั้นสองขึ้นไปเป็นพื้นที่ส่วนตัวของครอบครัว ส่วนชั้นล่างเป็นที่พักของชาวบ้านทั่วไปหรือพ่อค้าหาบเร่ที่อาศัยร่วมทางกลับเมืองหลวงนับตั้งแต่ก้าวขึ้นเรือ อวิ๋นเหยาเหยาก็เฝ้าระวังอย่างเต็มกำลัง ยามนางเข้าเมืองหลวงในชาติก่อนนั้น เพราะอาการเมาเรือทำให้นางทรมานปางตายไปตลอดทาง ครานี้นางจึงแจ้งแก่หลินสื่อไว้เนิ่นๆ ให้ท่านหมอจัดเทียบยาเตรียมไว้ แม้ระหว่างทางจะยังคงรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็มิได้ล้มหมอนนอนเสื่อจนทำให้คนในครอบครัวต้องพะวักพะวนเที่ยงวันหนึ่ง หลังจากทุกคนรับประทานอาหารเสร็จสิ้น ต่างก็แยกย้ายกันพักผ่อนอวิ๋นเหยาเหยาขลุกอยู่ในห้อง ตั้งหน้าตั้งตาคัดลอกคัมภีร์พระพุทธคุณอย่างสงบ เมื่อจากเมืองเจียงโจวมา เรื่องใหญ่ทั้งหลายก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ยามนี้นางจึงทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการคัดคัมภีร์เพื

หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคเรื่องโจรน้ำมาได้ การเดินทางช่วงที่เหลือก็เป็นไปอย่างราบรื่นหลายวันผ่านไปเนื่องจากต้องหยุดพักที่ท่าเรือทงโจว ครึ่งวันเพื่อเติมเสบียง อวิ๋นเหยาเหยาจึงตอบตกลงตามคำชวนของพี่หญิงออกไปเดินเที่ยวเล่นในเมืองแต่โดยดี เพราะการอยู่บนเรือนานๆ โดยไม่ได้เหยียบพื้นดินเลยนั้นทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อยเฉินอี้ อาสาเป็นผู้พิทักษ์บุปผาพาสองสาวลงจากเรือ พร้อมกับนำผู้ติดตามไปด้วยอีกสองคนทงโจวสมกับเป็นเมืองท่าเลื่องชื่อริมคลองขุด บนท่าเรือผู้คนพลุกพล่านจอแจ มองไปทางไหนก็เห็นเรือราชการและเรือสินค้าจอดเรียงราย ยุ่งขิงกันไปหมดทั้งสามคนเลี่ยงฝูงชนที่เดินกันขวักไขว่ แล้วเช่ารถม้าคันหนึ่งมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองในตัวเมืองคึกคักไม่แพ้ท่าเรือ โรงเตี๊ยมและร้านรวงตั้งเรียงราย เฉินเหล่ยพาน้องสาวตรงไปยังย่านที่ขายเครื่องประทังผิวและเครื่องประดับเงินทอง สินค้าละลานตาจนแทบจะเลือกไม่ถูกปกติแม้จะมีนิสัยสุขุมเพียงใด แต่สุดท้ายเฉินเหล่ยก็ยังเป็นเพียงเด็กสาววัยสิบกว่าปี เมื่อเห็นของชอบมากมายนางจึงลังเลใจ อยากได้ไปเสียหมดแต่ก็ไม่กล้าซื้อสุ่มสี่สุ่มห้าในจวนโหว ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้ดูแลเรื่องการใช้จ่ายใน

เรือนของบ้านสี่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว บ่าวไพร่ในบ้านยุ่งอยู่กับการจัดข้าวของ อวิ๋นเหยาเหยาพักอยู่กับพี่หญิง นางมองดูห้องนอนในชาติก่อนค่อยๆ เผยภาพความคุ้นเคยออกมาทีละนิด"เป็นอย่างไรบ้าง? ท่านน้าให้คนเตรียมไว้อย่างประณีต เจ้าชอบไหม?" หลินซื่อมองหลานสาวด้วยความเอ็นดูอวิ๋นเหยาเหยายิ้มพลางพยักหน้า "สิ่งที่ท่านน้าเตรียมให้ข้าชอบทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านน้าและพี่หญิงที่ลำบากเพื่อข้านะเจ้าคะ""พูดจาห่างเหินอะไรอย่างนั้น" หลินซื่อตำหนิอย่างไม่จริงจัง "เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อไปอย่าได้เกรงใจกันนัก ไม่อย่างนั้นน้ากับน้าเขยของเจ้าจะโกรธเอานะ""เจ้าค่ะ ข้าจะเชื่อฟังท่านน้าทุกอย่าง" อวิ๋นเหยาเหยายอมตามน้ำ แสดงตัวว่าเป็นเด็กดีอย่างยิ่งหลังจากทุกคนได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายและพักผ่อนจนฟ้าเริ่มสลัว สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดพากลิ่นหอมของมวลดอกไม้เข้ามาในเรือน อวิ๋นเหยาเหยาที่ยังไม่ได้เกล้าผม ปล่อยผมยาวที่ยังชื้นน้ำพาดบ่า นางมองดูต้นอวี้หลันในสวนที่เริ่มผลิดอกตูมด้วยความรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในที่สุด การเดินทางกลับบ้านของนางก็สิ้นสุดลง ญาติพี่น้องของนางอาศัยอยู่ในเรือนที่อยู่ติดกัน เ