อวิ๋นเหยาเหยา เคยฝันอยู่เรื่องหนึ่ง เป็นความฝันที่พอลืมตาตื่นก็เลือนหายไปทันทีในห้วงฝันนั้น นางคล้ายจะได้เห็นเหตุการณ์บางอย่างหลังจากที่นางสิ้นใจไปแล้ว แต่เพราะมันเหมือนฝันเกินไปจนขาดความสมจริง หลังจากตื่นขึ้นนางจึงหลงลืมมันไปอย่างง่ายดาย กลายเป็นเรื่องที่ไม่สลักสำคัญใดๆสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าฝันนี้เคยเกิดขึ้น คือความรู้สึกไม่สบายตัวที่หลงเหลืออยู่ทั้งในฝันและนอกฝันในฝันที่นางจำไม่ได้นั้น นางสิ้นใจลงอย่างทรมานยิ่งนัก ร่างกายที่หนักอึ้งดึงรั้งดวงวิญญาณที่เบาหวิวเอาไว้ ทำให้นางมิอาจหลุดพ้นไปได้จนกระทั่งในฤดูใบไม้ผลิปีนั้น กลีบดอกท้อที่ไม่ยอมผลิบานเสียทีได้ร่วงหล่นลงมาที่หน้าต่างของนาง ในที่สุดนางก็ได้หลุดพ้นจากร่างเนื้อ จบสิ้นการทรมานอันแสนสาหัส และโบยบินไปยังต้นท้อป่าที่นางโปรดปรานที่สุดดอกท้อป่าที่เคยช้าชวนรีรอ บัดนี้กลับผลิบานเต็มต้นเต็มกิ่งก้าน กลีบดอกซ้อนชั้นเบ่งบานอย่างทรงพลัง ส่งกลิ่นหอมอ่อนจางแต่สูงส่ง นางนั่งอยู่บนกิ่งไม้ที่หนาแน่นด้วยมวลบุปผา อิงแอบอยู่ข้างดอกไม้ที่กำลังชูช่อไสว เฝ้ามองจวนโหวที่กำลังวุ่นวายโกลาหลราวกับน้ำเดือดพล่านนางนั่งอยู่บนที่สูง จึงมองเห็น เฉินอู๋หมิง
더 보기
로그인
