All Chapters of ยุทธการขย่มรักอาจารย์สาวมีอาคนสวย: Chapter 71 - Chapter 80

"ใหญ่จัง ! ความจริง คำเดียวก็น่าจะอิ่มแล้ว""ค่อย ๆ ชิม มีเวลาให้เธอกินได้ทั้งคืน""กินทั้งคืนแบบนี้ ฉันต้องอ้วนแน่เลย""ไม่อ้วนหรอก""อ้วนสิ แบบนี้อ้วนแน่เลย""ไม่อ้วน ยังไงก็ไม่อ้วน แต่ถ้าอ้วน น่าอ้วนเฉพาะส่วน หลังเก้าเดือนก็ผอมแล้ว""ขอลองชิมคำนึงนะ" ว่าแล้วมือบางก็รวบเอาท่อนเอ็นมาไว้ในมือ จับประคองมันเอาไว้อย่างหลวม ๆ ก่อนที่ปลายลิ้นเล็ก ๆ จะค่อยลากไล้ไปที่ปลายหยักส่วนหัวสีแดงอมชมพูอ่อน ๆ กวาดชิมความหวานล้ำเข้าไปอย่างเอร็ดอร่อยราวกับไอศกรีมแท่งโปรด ทำใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นมาครางหวิว"อ๊า !"มือหนาลูบไล้ศีรษะทุยเล็กของคนรัก แล้วกดสายตาลงต่ำมองเธออย่างหลงใหล หลังจากที่เปล่งเสียงร้องคำรามเพื่อระบายความซ่านเสียวออกไป"เก่ง" คีตะลูบไล้ไปที่ข้างแก้มขาวนวลอย่างหลงเสน่ห์ เมื่อความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วตัวทำเขาหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้น"อืม~"ปลายลิ้นเล็กไล่วนไปตามส่วนอ่อนไหวที่สุดของเขา จากนั้นริมฝีปากนุ่ม ๆ ก็ค่อย ๆ จูบลัดเลาะไปตามแท่งร้อนจากบนลงล่างสลับไปมาจนถอกเนื้อหนังหุ้มครอบออกไปจนถึงปลายสุด แล้วจึงได้อ้าอมเอาท่อนเอ็นอุ่น ๆ กดหายเข้าไปภายในโพรงปากเล็ก ๆ จนลึกสุดลำคอระหง"อึก !""ซี้ด อ

"ผมเจฟฟ์ไงครับ""อ๋อ คุณเจฟฟ์" เธอพยักหน้าเมื่อเห็นว่าอีกคนเข้ามานั่งลงข้าง ๆ ตามด้วยสั่งเครื่องดื่ม"ทำไมถึงมานั่งอยู่คนเดียวล่ะครับ""เอ่อ ...พอดีเบื่อ ๆ ก็เลยออกมาหาอะไรดื่มสักหน่อย""ถ้างั้นขอผมนั่งดื่มเป็นเพื่อนนะครับ ดีกว่านั่งอยู่คนเดียว""ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ กำลังจะกลับอยู่พอดี ขอตัวก่อนนะคะ" ว่าแล้วก็ลุกจากเก้าอี้ ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินเลี่ยงออกมา"เดี๋ยวก่อนสิครับ คุณมีอา ?" ร่างสูงก้าวตามมาจนถึงรถสปอร์ตซีดานคันหรูของอีกคน"มีอะไรคะ คุณเจฟฟ์""ผมแค่อยากนั่งดื่มเป็นเพื่อนเท่านั้นเอง ทำไมดูเหมือนคุณไม่ไว้ใจผม""เปล่าค่ะ""ถ้างั้นเรากลับไปดื่มต่อกัน อีกสักหน่อยดีไหม""อย่าดีกว่าค่ะ""ทำไมครับ""ขอโทษนะคะคุณเจฟฟ์ พอดีว่าฉันมีแฟนแล้ว และ คงไม่เหมาะ ถ้าฉันจะนั่งดื่มอยู่กับคุณ""มีแฟนแล้ว?""ใช่ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"ทว่ามือบางที่เปิดประตูรถซีดานคันหรู กำลังจะก้าวเข้าไปนั่ง จู่ ๆ ร่างก็โอนเอนไปมาทำท่าว่าจะล้ม ทำให้ร่างสูงของอีกคนพุ่งเข้ามาหา แล้วประคองร่างของเธอเอาไว้หมับ !"เป็นอะไรรึเปล่าครับ""ฉัน...รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย""เมื่อกี้คุณดื่มเยอะเกินไปรึเปล่า""เปล่านะคะ เพิ่งจะดื่มไปแค

"คีตะ พอได้แล้วนะ""นี่ยังไม่เลิกเข้าข้างมันอีกเหรอ" สายตาคมกริบตวัดตามองคนรักอย่างไม่เข้าใจ "ฉันเป็นผัวเธอนะ !"คำพูดของคีตะ ทำให้มีอารู้สึกว้าวุ่นใจ ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา นั่นเป็นเพราะสถานะที่เปลี่ยนไปจากเดิมระหว่างเธอและคีตะที่เกินเลย จนมันย้อนเวลากลับไปเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว"อย่ามีเรื่องกันเลยได้ไหม ขอร้องล่ะ ! ฉันก็แค่" ไม่ทันที่มีอาจะได้พูดอะไรออกไปมากกว่านั้น ร่างของเธอที่ยืนอยู่ก็โซซัดโซเซไปมาทำท่าว่าจะล้ม "ก็แค่"ทันใดนั้น มีอาก็เป็นลมล้มลงพับลงไปอีกครั้ง ทว่าร่างสูงที่มองเห็นสภาพของคนรักก็ปรี่เข้ามาคว้าตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง"มีอา !""คุณมีอา !"สองเสียงเรียกร่างที่หมดสติไปแล้ว พร้อมกันหากแต่คนที่ประคองร่างของเธอขึ้นมาไว้บนท่อนแขนแกร่งนั้นเป็นคีตะ ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างของเธอลงลิฟต์ไปยังรถหรูของตัวเอง แล้วพาเธอขับรถไปส่งให้ถึงมือหมอ โดยเร็วที่สุดโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำแห่งหนึ่งระหว่างที่คีตะอุ้มร่างเธอผ่านประตูทางเข้าฉุกเฉินด้านหน้า ก่อนที่มีอาจะรู้สึกตัวขึ้นมาพอดี"คีตะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ขณะที่วางร่างของเธอลงบนเตียงรถเข็นเคลื่อนย้ายผู้ป่วยไปยังแผนกฉุ

"แล้วไม่ใช่เธอรึไง ที่เข้าไปในห้องของหมอนั่น""ก็" มีอาอ้ำอึ้ง พลางกะพริบตาปริบ ๆ พูดไม่ออก เพราะก็ไม่รู้ว่าจะต้องตอบคำถามนั้นออกไปยังไง"รู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว ถึงได้กล้าเข้าไปในห้องของมัน""ทำไมต้องไปจิกเรียกเขาแบบนั้นด้วย""เข้าข้างมันรึไง""แต่เขาช่วยฉันไว้นะ""ช่วยโดยการพาเข้าไปในห้องของตัวเองเนี่ยนะ ฉันเป็นผู้ชาย ทำไมจะไม่รู้ว่ามันหวังอะไร""หวัง ?""จะให้พูดใช่ไหม ว่ามันหวังฟัน-เธอ !" คีตะพูดด้วยสีหน้าที่ดูซีเรียส ทำให้มีอารู้สึกผิดที่ไม่ระวังตัวเองให้มากกว่านี้"ฉัน..." มีอาเสียงอ่อน พลางกะพริบตาขึ้นลงปริบ ๆ ทำราวกับลูกแมวช่างออดช่างอ้อน เพราะพูดอะไรไม่ออก"เจอกับมันมากี่ครั้งแล้ว""สอง" มีอาพูดอย่างอ้อมแอ้มพลางก้มหน้าลงไม่มีข้อแก้ตัวอะไรอีก"อะไรนะ?""สองครั้ง""ตอบให้มันชัดเจนกว่านี้หน่อย""เจอกันสองครั้ง แต่ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปเลยนะ""ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ แบบไหนถึงเรียกว่าตั้งใจ หายไปอยู่กับมันมาสองชั่วโมง เธอนี่นะ..." คีตะพูดไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะดุ โมโห หรือ จะโกรธดี ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาจนอธิบายออกไปไม่ถูก"แล้วแบบนี้ จะให้ฉันไว้ใจเธอได้ยังไง""มันไม่ได

กลิ่นหอมของอาหารถูกเตรียมไว้สำหรับคนป่วยที่ดูเหมือนว่าจะนอนหลับยาวไปทั้งคืนจนถึงเช้าของอีกวัน"ตื่นแล้วเหรอ" ร่างสูงของคีตะก้าวเข้ามานั่งลงข้างเตียงแล้วยกมือขึ้นมาอังที่หน้าผากเล็กเกลี่ยไล้ลงมาตามซีกแก้มอันขาวเนียนเบา ๆ อย่างทะนุถนอม ก่อนจะช่วยพยุงร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง"คีตะ" มีอาเงยหน้าขึ้นสบตาของอีกคน ขณะที่ยังคงรู้สึกอ่อนเพลียอยู่ไม่หาย"ฉันเตรียมมื้อเช้าเอาไว้ให้แล้ว ไม่รู้ว่ามีอะไรที่เธอพอจะกินจะได้บ้าง ลองเดินไปดูหน่อยไหม" คีตะเอ่ยถามด้วยแววตาที่อ่อนโยน แล้วสบตาเธอเพื่อรอคอยคำตอบอย่างไม่ได้เร่งเร้าอะไร"ทำเองเหรอ" มีอาเอ่ยถามสีหน้าและแววตาปนความประหลาดใจพลางลูบไปที่หน้าท้องน้อยของตัวเอง ซึ่งดูเหมือนว่าในกระเพาะของเธอจะไม่หลงเหลือกากไยอาหารอะไรไว้ตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว"ฉันให้คิมเป็นคนไปซื้อมา""งั้นเหรอ...ไม่เห็นต้องลำบากคุณคิมเลย ฉันกินอะไรก็ได้" เธอตอบ เพราะเพียงแค่เห็นแววตาที่ดูเป็นห่วงเป็นใยของคีตะ เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจมากแล้ว"ลอง โอฉะสึเกะ แซลมอนสาหร่ายดูหน่อยไหม" ว่าแล้วก็ช่วยประคองร่างนุ่มไปที่โต๊ะ ก่อนจัดแจงให้เธอนั่งลงอย่างเสร็จสรรพพร้อมกับยกชามอาหารมาวางไว้ตรงหน้า"ข้า