All Chapters of กับดักรักลวงใจ บอสหน้านิ่งก็ร้องไห้เป็น: Chapter 21 - Chapter 30

เธอยังไม่ทันได้สติจากอาการตกตะลึง อีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาอีก“คุณเหยียน ผมยังมีของที่คุณน่าจะสนใจมากกว่านี้อีกนะครับ ตอนมาช่วยนำเงินมาด้วย ผมขอไม่มาก สองล้านห้าแสน”“แน่นอน ของของผมคุ้มค่ากับราคานี้แน่ คุณวางใจได้”เหยียนเซี่ยเม้มปากอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินลงไปชั้นล่างเหยียนอวิ๋นไห่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ หลินอันหรูนวดไหล่ให้เขาอย่างเอาอกเอาใจ พลางพร่ำบ่นว่า “อวิ๋นไห่ ไม่อย่างนั้นก็ซื้อรถดี ๆ ให้เซี่ยเซี่ยสักคันเถอะ จะได้ไม่ทำให้ลูกโกรธ”“อีกอย่าง การลำเอียงก็ไม่ใช่เรื่องดี ไม่แปลกเลยที่เซี่ยเซี่ยจะโกรธ”ต่อหน้าเหยียนอวิ๋นไห่ หลินอันหรูมักพูดจาอ่อนโยนนุ่มนวลอยู่เสมอคำพูดของเธอฟังดูราวกับกำลังเข้าข้างเหยียนเซี่ย แต่เพียงไม่กี่ประโยค เหยียนอวิ๋นไห่ก็ขมวดคิ้วขึ้น “เรื่องนี้เธอไม่ต้องยุ่ง”“เธอดูซิว่าเหยียนเซี่ยกลายเป็นคนแบบไหนไปแล้ว? ก็เพราะเธอตามใจลูกเกินไป น้องสาวต้องลำบากอยู่ข้างนอกกับเธอมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้แค่ได้ขับรถที่ดีกว่าหน่อย เขาก็ยังจะอิจฉาอีก”เหยียนอวิ๋นไห่มีใบหน้าทรงเหลี่ยมเวลาโกรธ คิ้วจะขมวดเข้าหากัน ค่อนข้างน่ากล

สถานที่เดิมที่ว่า ก็คือโรงแรมที่เธอไปหาซือจิ่งหวยในครั้งแรก และยังเป็นกิจการของตระกูลซืออีกด้วยตอนที่เธอมาถึง ซือจิ่งหวยยังมาไม่ถึง คาดว่าเขาคงกำชับเอาไว้แล้ว พนักงานต้อนรับจึงพาเธอขึ้นชั้นบนและเปิดห้องให้ทันทีครั้งก่อนเธอมาอย่างร้อนรนและจากไปอย่างเร่งรีบ จึงไม่ได้สังเกตว่าภายในห้องมีของใช้ประจำวันครบครันทุกอย่าง ดูแล้วน่าจะเป็นที่พักประจำของซือจิ่งหวยเธอเดินไปยังตู้เก็บไวน์ หยิบไวน์มาขวดหนึ่งอย่างสุ่ม ๆ แล้วรินให้ตัวเองหนึ่งแก้วหลังจากดื่มไวน์หมดแก้ว เธอก็ถอนหายใจยาวเหยียดแต่ในความคิดกลับฉายภาพเหตุการณ์ตอนที่แม่เสียชีวิตตอนนั้นเธอเพิ่งอยู่ชั้นมัธยมหก แม่จากไปในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญที่สุดของชีวิต สร้างบาดแผลทางใจให้เธออย่างไม่อาจบรรยายได้ยิ่งเมื่อเห็นว่าผู้ดูแลผู้ป่วยอย่างหลินอันหรูเข้ามาอยู่ในบ้านอย่างเปิดเผย ทำให้ตัวเธอในตอนนั้นได้รับความกระทบกระเทือนซ้ำสองหากสิ่งที่ชายคนนั้นให้เธอดูก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริง เช่นนั้นเรื่องราวทั้งหมดรวมถึงการตายของแม่ อาจมีใครบางคนวางแผนไว้แต่แรกนิ้วยาวเรียวของเธอกำแก้วแน่นจนข้อนิ้วเริ่มซีดขาวเมื่อความคิดสับสนวุ่นวาย เธอก็กรอ

เหยียนเซี่ยแค่นหัวเราะใส่เขา “เลิกพูดไร้สาระเถอะ อย่าพูดถึงเขาต่อหน้าฉัน”เธอยกกาแฟตรงหน้าขึ้นจิบหนึ่งอึก แล้วพูดต่อว่า “ฉันมีเรื่องอื่นจะสืบ คุณส่งข้อมูลติดต่อมาให้ฉันหน่อย”เธอไม่ได้บอกจุดประสงค์ออกไป เพราะทุกคนล้วนอยู่ในวงสังคมเดียวกัน เวินรุ่ยเป็นคนเก็บความลับไม่อยู่ ก่อนที่ความจริงจะกระจ่าง เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายเพิ่มเติมเวินรุ่ยพยักหน้า “ได้สิ”เขายกมือขึ้นลูบผมทรงเกรียนที่ดูทะมัดทะแมงของตนเอง ก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วพูดว่า “ได้ยินว่าช่วงหลายวันนี้ที่กู้อี้เฉินนอนโรงพยาบาล คุณไม่เคยไปเยี่ยมเขาเลย จะเลิกคบกับเขาจริง ๆ เหรอ?”เหยียนเซี่ยเหลือบมองเขา “บอกแล้วไงว่าอย่าพูดถึงเขา”เวินรุ่ยถอนหายใจ “ผมแค่รู้สึกว่ามันช่างน่าทอดถอนใจ แต่ก่อนคุณตามตื๊อกู้อี้เฉิน ตอนนี้กลับกลายเป็นกู้อี้เฉินที่ตามง้อคุณ โพสต์ในเฟซบุ๊กช่วงนี้ของเขา ผมแทบไม่กล้าอ่านเลย ดราม่าซึ้งกินใจสุด ๆ”“อ้อใช่ แล้วก็ในทวิตเตอร์ด้วย” เวินรุ่ยเสริมอีกประโยควันรุ่งขึ้นหลังจากที่เธอมีความสัมพันธ์กับซือจิ่งหวย เหยียนเซี่ยก็บล็อกบัญชีโซเชียลทั้งหมดของกู้อี้เฉินไปแล้ว ดังนั้นเรื่องที่เวินรุ่ยพูด เธอจึงไม่รู้เล

ในด้านนี้ ซือจิ่งหวยเป็นคนเอาจริงและไม่พูดพร่ำเพรื่อมาโดยตลอดเพียงไม่นาน เหยียนเซี่ยก็ยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง หมดเรี่ยวแรงจะรับมือ สุดท้ายจึงปล่อยตัวปล่อยใจไปแต่ในวินาทีต่อมา ซือจิ่งหวยก็บีบคางของเธอไว้ สายตาเย็นเยียบจ้องตรงมาที่เธอ “ตั้งใจหน่อย ไม่งั้นก็ออกไปเดี๋ยวนี้”เหยียนเซี่ย “...”ในใจเธอคร่ำครวญว่าตัวเองไปหาเรื่องกับตัวปัญหาเข้าให้แล้ว และยังต้องฝืนรวบรวมสติรับมือกับเขาต่อไปหลังจากทุกอย่างจบลง ซือจิ่งหวยก็ลุกขึ้นจากเตียงชายหนุ่มมีเพียงผ้าขนหนูพันท่อนล่างเอาไว้ เขามองมาที่เธอ บางทีอาจเป็นเพราะแสงไฟสลัวเกินไป เธอจึงมองอารมณ์ในดวงตาของซือจิ่งหวยได้ไม่ชัดเจนแต่เธอก็ไม่ได้อยากเข้าใจ เพียงคำนวณวันเวลาอยู่ในใจ ยังเหลืออีกยี่สิบกว่าวันเธอต้องอดทนซือจิ่งหวยกำลังจะหันตัวเดินเข้าห้องน้ำ เหยียนเซี่ยก็ลุกขึ้นจับแขนเขาไว้ ดวงตากลมโตคู่งามกะพริบปริบ ๆ แลดูไร้เดียงสา“ประธานซือคะ เรื่องความร่วมมือ...”ซือจิ่งหวยดึงมือกลับ น้ำเสียงเย็นชา “ฉันจะแจ้งให้ฝ่ายธุรกิจดำเนินความร่วมมือต่อ”เหยียนเซี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนปล่อยมือเขาแล้วเอนตัวลงบนเตียงอีกครั้งเธอไม่เห็นว่าซือจิ่งหวยก

เหยียนเซี่ยเม้มริมฝีปาก พูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “อ้อ พ่อไปแอบอยู่ใต้เตียงพวกเขามาเหรอคะ ถึงได้รู้ว่าพวกเขาไม่มีอะไรกัน?”เหยียนอวิ๋นไห่ “...”ปากของเธอไม่เคยยอมใครอยู่แล้ว ที่ผ่านมาเหยียนเซี่ยเถียงกลับเสมอ แต่ก็ไม่เคยพูดคำแรง ๆ แบบนี้มาก่อนคำพูดครั้งนี้ทำให้เหยียนอวิ๋นไห่โกรธจนแทบระเบิดจริง ๆเหยียนเซี่ยอาศัยจังหวะที่เหยียนอวิ๋นไห่ยังตั้งตัวไม่ทันรีบก้าวจากไป ตรงขึ้นชั้นบน ก่อนจะปิดประตูห้องของตัวเองดังปังเหยียนอวิ๋นไห่อึ้งไปครู่หนึ่ง พอได้สติก็ยกมือกุมหน้าอกด้วยสีหน้าย่ำแย่ “ลูกอกตัญญู ลูกอกตัญญูจริง ๆ!”เหยียนฮวานรีบเข้าไปประคองเขา หยาดน้ำคลออยู่ในดวงตา “ขอโทษค่ะคุณพ่อ ต่อไปหนูจะไม่ไปเยี่ยมพี่อี้เฉินแล้ว จะได้ไม่ทำให้พี่สาวเข้าใจผิด”“แต่ว่าหนูไม่ได้ ไม่ได้มีอะไรกับเขาจริง ๆ นะคะ...” เหยียนฮวานพูดไปร้องไห้ไปหัวใจของเหยียนอวิ๋นไห่อ่อนยวบลงทันที เขาถอนหายใจ “พ่อรู้ว่าลูกเป็นเด็กดี อย่าเก็บคำพูดของเหยียนเซี่ยมาใส่ใจเลย”“ครั้งหน้าพ่อจะทวงความยุติธรรมให้ลูกเอง”ชั้นล่างเป็นภาพของพ่อผู้เมตตาและลูกสาวผู้กตัญญู แต่เหยียนเซี่ยที่อยู่ชั้นบนกลับรู้สึกราวกับจมดิ่งลงสู่ก้นเหวเธอโยนก