THE ALPHA'S CONTRACT BRIDE のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 28

Ang sumunod na mga araw ay tila naging pinakamasalimuot ngunit pinakamahalagang yugto ng aming buhay. Matapos ang pagtatapos ng kontrata at ang bagong pangakong binuo namin, ang mga anino ng nakaraan ay tila nagising upang subukin ang katatagan ng aming samahan. Ang balitang kumalat tungkol sa aming dating kasunduan ay mabilis na kumalat sa buong lipunan—sa mga pahayagan, telebisyon, at maging sa mga bulungan ng mga tao. Sa paningin ng marami, kami ay naging paksa ng panghuhusga. May mga nagsasabing peke ang aming pagmamahalan, na ang lahat ay negosyo lamang, at na ang aming paghaharap sa mga Montenegro ay isa pang estratehiya upang makakuha ng simpatiya. Ngunit sa kabila ng mga salitang tumutusok, hindi na kami natitinag. Ang pinakamahalaga ay ang katotohanang alam namin sa aming mga puso, at ang pagtitiwalaang nabuo sa pagitan namin. Isang linggo matapos ang mga pangyayaring iyon, tinawag kami ng hukuman upang magbigay ng pormal na pahayag at harapin ang mga paratang na inihain ng

Akala ko ay tapos na ang lahat nang madala sa kustodiya ng batas sina Don Rafael Montenegro at ang kanyang mga tauhan. Sa loob ng ilang araw, tila bumalik ang kapayapaan sa aming paligid—ang mga usap-usapan sa lipunan ay unti-unting humupa, ang mga kasosyo sa negosyo ay muling nagpakita ng tiwala, at ang bigat na matagal naming pasan ay tila unti-unting gumagaan. Ngunit hindi pa iyon ang buong katotohanan. May isang bahagi pa ng kwento na kailangang mabunyag, isang bahaging magpapaliwanag kung bakit naging magulo at mapanganib ang aming paglalakbay higit pa sa inaakala namin. Nagsimula ang lahat tatlong araw matapos ang pangyayari sa daungan. Nakaupo kami ni Damon sa kanyang opisina sa punong-tanggapan ng kumpanya, habang sinusuri ang mga papeles na may kinalaman sa pagbabalik ng mga ari-arian ng pamilya. Tahimik ang paligid, ngunit may kakaibang pakiramdam sa aking dibdib—parang may kulang pa, parang hindi pa ganap na malinaw ang lahat ng pangyayari. Biglang kumatok si Butler Rey

Ang hatinggabi ay papalapit na. Ang oras na magwawakas sa lahat ng nakasulat na tuntunin, kondisyon, at obligasyon ay unti-unti nang humahakbang. Sa bawat tik ng orasan, tila mas tumitindi ang katahimikan sa paligid ng aming silid. Ang malaking orasan sa dingding ay tila nagbibilang hindi lamang ng mga segundo, kundi ng pagtatapos ng isang yugto at pagsisimula ng isa pa—na maaaring magkaiba nang lubos sa kung ano ang mayroon kami ngayon. Nakatayo ako sa tapat ng malaking bintana, nakatingin sa madilim ngunit maliwanag na kalangitan. Sa aking isipan, paulit-ulit na bumabalik ang tanong na matagal ko nang itinatago sa kaibuturan ng aking diwa: Aalis ba ako upang bumalik sa payapa at simpleng buhay na aking nakasanayan? O mananatili ako at pipiliin ang lalaking sa simula pa lang ay siya na ang pinili ng aking puso, kahit pa ang buhay na iaalay niya ay magulo, puno ng panganib, at malayo sa tahimik na mundong aking kinagisnan? Sa loob ng mahabang panahon, ang aking buhay ay simple lam

WAKAS Sa paglipas ng panahon, ang mga pangyayaring tila magkakaugnay lamang ng pagkakataon ay unti-unting nagpakita ng kanilang tunay na anyo. Ang simula na binuo sa mga salitang nakasulat sa papel, ang mga pader ng pagdududa, ang mga anino ng nakaraan, at ang mga pagsubok na tila walang katapusan—lahat ng ito ay naging mga hakbang lamang patungo sa isang katotohanang mas malalim kaysa sa anumang kasunduan, mas matibay kaysa sa anumang batas, at mas makapangyarihan kaysa sa anumang kapangyarihan ng tao. Madalas kong marinig ang mga bulungan sa lipunan, ang mga kwento na ipinapasa-pasa mula sa isang dulo hanggang sa kabilang panig ng lungsod: “Siya ang kinuha bilang kapalit, siya ang kasama sa kontrata, siya ang asawang pinili hindi ng puso kundi ng pangangailangan.” Sa loob ng mahabang panahon, pinakinggan ko ang mga salitang iyon, at minsan ay tinanong ko rin ang aking sarili kung totoo ba ang mga ito. Ngunit sa pagtatapos ng aming paglalakbay, hawak ko na ang tanging sagot na kai