Todos los capítulos de THE ALPHA'S CONTRACT BRIDE: Capítulo 1 - Capítulo 10

Umuulan nang napakalakas nang gabing iyon.Nakayuko ako habang tumatakbo sa ilalim ng isang sirang payong, patungo sa abandonadong gusali ng opisina sa kanto ng Calle Mendez. Basang-basa na ang aking damit at katawan, ngunit mas higit pa sa lamig ng ulan ang yumayakap sa akin—ang matinding kaba at takot na bumabalot sa aking dibdib.Wala akong ibang mapupuntahan. Kailangan ko ng pera, at kailangan ko na ito ngayon din. Kung hindi ako makakakuha, mawawala sa amin ang bahay na tahanan namin mula pa noon. At higit sa lahat… mawawala sa akin si Lola.“Miss Alvarez?”Mabilis akong lumingon. Isang lalaking nakasuot ng itim na damit at amerikana ang nakatayo sa nakabukas na pinto. Ang tindig at ang kanyang hitsura ay nagsasabing siya ay isang tagapagbantay—isang bodyguard. Walang kahit katiting na ngiti sa kanyang mukha, at blangko lamang ang kanyang mga mata.“Sumunod ka,” maikli ngunit mariing utos niya.Hindi na ako sumubok pang magsalita o magtanong. Wala naman na rin akong karapatang pu

“Aria, gising na. Alas-siyete na.” Boses iyon ni Damon. Nakatayo siya sa may pintuan, suot na naman ang kanyang karaniwang itim na amerikana at kasuotan. Walang bakas ng ngiti sa kanyang mukha, at blangko lamang ang kanyang mga mata—tila isang makinang walang nararamdaman. “Anong oras ba ‘yan? Sabado naman ngayon,” reklamo ko habang mas mahigpit pa na yumayakap sa kumot na nagbibigay sa akin ng init at ginhawa. “Pupunta tayo sa tahanan ng mga magulang ko. Magtatanghalian doon. Labindalawa ng tanghali ang usapan,” sagot niya nang diretsahan at mabilis, parang nagbabasa lamang ng ulat o iskedyul ng trabaho. Sa narinig ko, agad akong bumangon at naupo sa kama nang mabilis. “Ngayon na? Bakit hindi mo naman sinabi kagabi pa lang?” “Sabi ko naman sa’yo kagabi bago ako umalis na may pupuntahan tayo,” sagot niya habang lumingon sa labas ng bintana, tila walang halaga sa kanya ang aking pagtataka. “Magbihis ka na. Pumili na ako ng kasuotan para sa’yo. Nakaayos na riyan sa ibabaw ng kama.

Kinabukasan, nagising ako sa mahinang sikat ng araw na tumatagos sa bintana. Hindi na ako agad bumangon, kundi nakahiga muna saglit habang naaalala ang sinabi ni Damon kagabi. May pupuntahan kami. Hindi trabaho, hindi negosyo. Lihim pa lang.Ngumiti ako nang bahagya. Sa loob ng isang linggong pananatili ko rito, laging seryoso at abala ang aming mga araw. Kadalasan ay nasa opisina siya o kaya ay nag-uusap tungkol sa mga dokumento at kontrata. Kaya nang marinig kong may pupuntahan kaming iba, hindi ko mapigilang makaramdam ng kakaibang pananabik.Bumangon ako at nag-ayos. Pinili ko ang isang simpleng damit—hindi masyadong pormal, hindi rin sobrang kaswal. Pagkababa ko sa hapag-kainan, naroon na siya. Nakaupo na, naghihintay. Nakasuot siya ng simpleng polo at maong, ibang-iba sa mga mamahaling terno na laging suot niya.“Magandang umaga,” bati ko habang umuupo sa tapat niya.“Magandang umaga rin,” sagot niya. “Kumain ka na. Aalis tayo pagkatapos nito.”Habang kumakain, medyo tahimik lan

Nang maisara ni Aria ang pinto ng kanyang silid at tuluyan nang mawala ang tunog ng kanyang mga hakbang, unti-unting nagbago ang anyo ng lalaking nakatayo sa tapat ng kanyang pinto. Ang lambing sa kanyang mga mata ay napalitan ng lamig, ang ngiting puno ng sinseridad ay unti-unting nawala, at ang hawak na marahan sa hangin ay naging mahigpit na kamao. Si Damon Valderama ay hindi na ang lalaking mahina, natatakot, at nangangailangan ng kalinga na ipinakita niya sa buong gabi. Ang pagkabalisa, ang panginginig ng mga kamay, ang pag-amin sa kanyang kinatatakutan—lahat ng iyon ay hindi totoo. Ito ay isang mahusay na itinanghal na dula, isang estratehiya na binuo niya nang matagal upang masigurong makukuha niya ang tiwala at puso ng babaeng kanyang kailangan. Dahan-dahan siyang naglakad pabalik sa kanyang sariling silid, ang kanyang mga hakbang ay mabilis at puno ng kumpyansa. Pagkapasok, isinara niya ang pinto at iniikot ang susi, tinitiyak na walang makakarinig o makakakita sa kanya sa

Ilang araw na ang lumipas mula noong ibinigay sa akin ni Aria ang unang malaking susi sa kanyang mga lihim. Sa paningin ng lahat, lalo kaming naging malapit—dalawang kaluluwang tila natagpuan ang kanilang kapanatagan sa isa’t isa. Ngunit sa likod ng bawat ngiti, bawat hawak ng kamay, at bawat salitang lambing na binibitawan ko, nananatiling matalas ang aking isipan, nakatuon sa iisang direksyon: ang pagbabawi ng lahat ng inagaw sa amin.Ngayong umaga, imbes na manatili sa loob ng bahay, iminungkahi ni Aria na magtungo kami sa lumang bahay-bakasyunan sa gilid ng ilog—ang lupang binanggit niya noong nakaraang linggo. Doon umano nakatago ang baul na naglalaman ng mga orihinal na kasunduan at mga dokumentong hinahanap ko nang mahigit dalawang dekada.“Matagal ko nang hindi napupuntahan doon,” sabi niya habang naglalakad kami sa daang puno ng matatandang puno ng kawayan. “Sinabi ng aking ama na huwag bubuksan maliban kung may seryosong dahilan. Ngunit pakiramdam ko, ngayon ang tamang panah