“Aria, gising na. Alas-siyete na.” Boses iyon ni Damon. Nakatayo siya sa may pintuan, suot na naman ang kanyang karaniwang itim na amerikana at kasuotan. Walang bakas ng ngiti sa kanyang mukha, at blangko lamang ang kanyang mga mata—tila isang makinang walang nararamdaman. “Anong oras ba ‘yan? Sabado naman ngayon,” reklamo ko habang mas mahigpit pa na yumayakap sa kumot na nagbibigay sa akin ng init at ginhawa. “Pupunta tayo sa tahanan ng mga magulang ko. Magtatanghalian doon. Labindalawa ng tanghali ang usapan,” sagot niya nang diretsahan at mabilis, parang nagbabasa lamang ng ulat o iskedyul ng trabaho. Sa narinig ko, agad akong bumangon at naupo sa kama nang mabilis. “Ngayon na? Bakit hindi mo naman sinabi kagabi pa lang?” “Sabi ko naman sa’yo kagabi bago ako umalis na may pupuntahan tayo,” sagot niya habang lumingon sa labas ng bintana, tila walang halaga sa kanya ang aking pagtataka. “Magbihis ka na. Pumili na ako ng kasuotan para sa’yo. Nakaayos na riyan sa ibabaw ng kama.
Last Updated : 2026-05-27 Read more