Lahat ng Kabanata ng THE ALPHA'S CONTRACT BRIDE: Kabanata 11 - Kabanata 16

Hindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng araw na iyon nang may isa pang pagsubok ang dumating—isang aninong matagal ko nang inaasahan ngunit pilit na iniiwasan. Ilang araw matapos ang pagpapakilala kay Aria sa pamilya, dumating ang isang bisitang hindi inanyayahan, ngunit kilalang-kilala ng lahat sa loob ng mundo ng mga Blackwood. Si Elise. Ang babaeng minsan kong tinuring na kasama, ang sinasabing “tamang babae” para sa isang Alpha ng aming angkan, at ang taong hindi kailanman tumanggap ng katotohanang tapos na ang lahat sa pagitan namin. Nasa hapag-kainan kami nang marinig namin ang malakas na pagbukas ng pinto. Bago pa man makalapit ang mga tagapaglingkod, narinig ko na ang kanyang tinig—matinis, may diin, at puno ng pag-aangkin na tila siya pa rin ang may karapatang pumasok sa bahay na ito anumang oras niya gusto. “Damon! Nandito ako,” sigaw niya, at agad na humakbang papasok nang walang pag-aalinlangan. Tumingin ako sa pinto, at doon ko nakita si Elise. Nakasuot siya ng mamah

DAMON’S POV Matapos kong ipahayag ang desisyon kong huminto sa pamumuno ng kumpanya at ng pamilya, naramdaman ko agad ang pagbabago sa paligid. Sa paningin ng lahat, tila ako ay naging isang lalaking nawalan ng direksyon—isang dating makapangyarihang Alpha na sumuko na sa laban. Pero alam ko sa sarili ko na ito lang ang tamang hakbang. Kung mananatili ako sa pwesto, bawat galaw ko ay binabantayan, bawat desisyon ay sinusuri, at mahihirapan akong makalusot sa mga lihim na gustong itago ng mga Montenegro. Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bahay, nakatingin sa malawak na lupain na dating pag-aari ng pamilya ko. Ang hangin ay malamig, katulad ng pakiramdam ko noong una pa lang akong nagsimula sa planong ito. “Hindi ito pagkatalo,” paalala ko sa aking isipan. “Ito ay estratehiya. Kailangan kong magmukhang mahina para ibaba nila ang kanilang pag-iingat.” Narinig ko ang mahinang hakbang sa likuran ko. Alam ko agad kung sino iyon—ang tanging tao sa buong mundo na hindi tumitingin sa

Matapos ang gabing iyon ng pag-amin, tila nagbago ang ihip ng hangin sa pagitan namin ni Damon. Hindi na tulad ng dati na laging may pader na naghahati sa amin—may mga salitang hindi binibitawan, may mga tingin na mabilis na iniiwasan, at may damdaming pilit na ikinukubli. Ngunit kahit naging mas malinaw na ang aming nararamdaman, hindi ibig sabihin ay nawala na ang lahat ng gulo at pagsubok. Sa katunayan, mas lalo pa itong naging komplikado dahil ngayon, mayroon na kaming mas malalim na dahilan para mag-alala at mag-ingat. Nagising ako kinabukasan na may kakaibang gaan sa dibdib, pero may halong kaba pa rin. Pagbaba ko sa sala, naabutan ko si Damon na nakatayo sa malaking bintana, nakatingin sa labas habang hawak ang isang tasa ng kape. Nang marinig niya ang aking mga hakbang, lumingon siya agad, at ang ngiting ibinigay niya sa akin ay hindi na pilit o pormal—ito ay ngiting galing sa puso. “Magandang umaga,” bati niya, lumapit agad at marahang hinalikan ang aking noo. “Nakatulog ka