THE ALPHA'S CONTRACT BRIDE のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Hindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng araw na iyon nang may isa pang pagsubok ang dumating—isang aninong matagal ko nang inaasahan ngunit pilit na iniiwasan. Ilang araw matapos ang pagpapakilala kay Aria sa pamilya, dumating ang isang bisitang hindi inanyayahan, ngunit kilalang-kilala ng lahat sa loob ng mundo ng mga Blackwood. Si Elise. Ang babaeng minsan kong tinuring na kasama, ang sinasabing “tamang babae” para sa isang Alpha ng aming angkan, at ang taong hindi kailanman tumanggap ng katotohanang tapos na ang lahat sa pagitan namin. Nasa hapag-kainan kami nang marinig namin ang malakas na pagbukas ng pinto. Bago pa man makalapit ang mga tagapaglingkod, narinig ko na ang kanyang tinig—matinis, may diin, at puno ng pag-aangkin na tila siya pa rin ang may karapatang pumasok sa bahay na ito anumang oras niya gusto. “Damon! Nandito ako,” sigaw niya, at agad na humakbang papasok nang walang pag-aalinlangan. Tumingin ako sa pinto, at doon ko nakita si Elise. Nakasuot siya ng mamah

DAMON’S POV Matapos kong ipahayag ang desisyon kong huminto sa pamumuno ng kumpanya at ng pamilya, naramdaman ko agad ang pagbabago sa paligid. Sa paningin ng lahat, tila ako ay naging isang lalaking nawalan ng direksyon—isang dating makapangyarihang Alpha na sumuko na sa laban. Pero alam ko sa sarili ko na ito lang ang tamang hakbang. Kung mananatili ako sa pwesto, bawat galaw ko ay binabantayan, bawat desisyon ay sinusuri, at mahihirapan akong makalusot sa mga lihim na gustong itago ng mga Montenegro. Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bahay, nakatingin sa malawak na lupain na dating pag-aari ng pamilya ko. Ang hangin ay malamig, katulad ng pakiramdam ko noong una pa lang akong nagsimula sa planong ito. “Hindi ito pagkatalo,” paalala ko sa aking isipan. “Ito ay estratehiya. Kailangan kong magmukhang mahina para ibaba nila ang kanilang pag-iingat.” Narinig ko ang mahinang hakbang sa likuran ko. Alam ko agad kung sino iyon—ang tanging tao sa buong mundo na hindi tumitingin sa

Matapos ang gabing iyon ng pag-amin, tila nagbago ang ihip ng hangin sa pagitan namin ni Damon. Hindi na tulad ng dati na laging may pader na naghahati sa amin—may mga salitang hindi binibitawan, may mga tingin na mabilis na iniiwasan, at may damdaming pilit na ikinukubli. Ngunit kahit naging mas malinaw na ang aming nararamdaman, hindi ibig sabihin ay nawala na ang lahat ng gulo at pagsubok. Sa katunayan, mas lalo pa itong naging komplikado dahil ngayon, mayroon na kaming mas malalim na dahilan para mag-alala at mag-ingat. Nagising ako kinabukasan na may kakaibang gaan sa dibdib, pero may halong kaba pa rin. Pagbaba ko sa sala, naabutan ko si Damon na nakatayo sa malaking bintana, nakatingin sa labas habang hawak ang isang tasa ng kape. Nang marinig niya ang aking mga hakbang, lumingon siya agad, at ang ngiting ibinigay niya sa akin ay hindi na pilit o pormal—ito ay ngiting galing sa puso. “Magandang umaga,” bati niya, lumapit agad at marahang hinalikan ang aking noo. “Nakatulog ka

Mabilis ang takbo ng sasakyan pabalik sa siyudad. Kahit na tahimik ang paligid, magulo ang isip ko. Ang kapayapaang naramdaman ko sa probinsya ay tila napalitan agad ng kaba at pag-aalala. Ang tawag ni Ginoong Reyes ay sapat na para ipaalam sa akin na hindi maayos ang sitwasyon, at may gumagalaw na naman sa likod ng mga anino. Sa bawat kilometrong aming nilalakbay, lalo kong naiisip si Damon. Paano siya? Nasa maayos ba siyang kalagayan? Matagumpay ba nilang nailigtas ang mga ebidensyang matagal naming hinanap? Ang mga tanong na ito ay paulit-ulit na bumabalot sa aking isipan habang tinititigan ko ang mabilis na paglipas ng mga tanawin sa labas ng bintana. Nang makarating kami sa tapat ng malaking bahay ng mga Blackwood, agad kong napansin ang pagbabago sa paligid. Mas marami ang mga tauhan na nakabantay, seryoso ang kanilang mga mukha, at tila nasa alerto ang lahat. Bago pa man ako makababa, nakita ko na si Damon na naghihintay sa may pintuan. Sa sandaling tumama ang aming mga mata

May mga sandaling puno ng tamis, lambing, at pagkakaintindihan, na tila ba tunay na mag-asawa kami at puno ng wagas na pagmamahalan. Sa mga oras na iyon, nakakalimutan ko ang lahat—ang kontrata, ang mga kaaway, ang mga alalahanin sa hinaharap. Kapag hawak niya ang aking kamay nang marahan, kapag ang kanyang mga halik ay dahan-dahang dumadampi sa aking noo at pisngi, at kapag ang kanyang mga salita ay puno ng pag-aalaga, pakiramdam ko ay wala nang ibang mundo maliban sa amin. Ngunit sa kabilang banda, mayroon ding mga matitinding alitan at pagtatalo na tila bumabalik sa amin nang walang babala. Ang mga pagtatalong ito ay hindi lamang dahil sa hindi pagkakaunawaan, kundi madalas ay dulot ng aming matinding pagmamalaki at ang takot na magpakita ng kahinaan. Si Damon, na sanay na laging nasa tuktok, laging may hawak ng kontrol, ay nahihirapang ipakita ang kanyang tunay na nararamdaman nang walang pagtatanggol. Ako naman, na lumaki sa mundong kailangang maging matatag upang hindi madurog,