Library

Search

Home / Romance / The Hidden Heir Of The Obsessed Billionaire, CEO / Chapter 21 - Chapter 30

All Chapters of The Hidden Heir Of The Obsessed Billionaire, CEO: Chapter 21 - Chapter 30

75 Chapters

Chapter 21

Samantha's POV Nangangapa si mama ng sasabihin. Nakita ko kung paano nagpabalik-balik ang tingin niya sa akin at sa papel. Masaya akong sabihin na alam ko na ang kasunod na mangyayari. Niyakap niya ako nang mahigpit. Luhaan siyang hinawakan ako sa kamay at sinabing kung gusto ko naman ay sunggaban ko na ang oportunidad. "Ngunit, paano si Adrian? Nasabi mo na ba sa kanya ang plano mo, at pumayag ba siya?" Iyon na kamo ang problema ko. Wala siyang nalalaman. Sinabihan ko lang si mama na itago pa lang muna at huwag munang sabihin pati kay papa. Gusto kong ako mismo ang magsabi sa kanya ng personal, sa mismong bibig ko. Ayaw kong biglain si Adrian lalo at ngayong malapit na ang loob ng pamilya ko sa kanya. Sa pagsapit ng tanghali ay nakabalik sila si Papa at Adrian na malalaki ang mga ngiti. As usual, pawisan na naman ngunit hindi ko maitatangging tuwang-tuwa siya sa bago niyang karanasan. Maaga silang nakauwi at hindi naabutan ng hapon ang paninda dahil maraming mga kustomer diumano

Chapter 22

Samantha's POV"Adrian, hijo. Napakalaki naman yata nitong lote na binili mo. Maari na ring pagtirikan ng bahay o di kaya'y building e." Pahayag ni mama. Nakaharap kaming lahat sa malawak na bakanteng lote sa gilid ng kalsda na nabili niya.Tinotoo niya ang sinabi at ngayon nga'y kaharap namin ang may-ari upang personal na iabot kay Adrian ang titulo ngunit kay papa rin niya ibinigay 'yon."Maraming-maraming salamat, hijo," mangiyak-ngiyak si papa na tinanggap ang titulo na may pangalan niya sa papel. Niyakap rin niya si Adrian ng mahigpit bago muling tiningnan ang nilalaman ng impormasyon sa lehitimong papel."Para sa pamilya niyo talaga 'to, Tito Ben. If it wasn't for Sam. I wouldn't be able to be here as well. Binuksan ninyo ang kaisipan ko kung paano lumaban ng patas sa mundo. Ang mawalan nang hanapbuhay ay kawalan na rin ng karapatang magsimula muli sa kasalukuyan. Alam kong mahirap 'yon dahil naranasan ko rin naman 'yon dati no'ng baguhan pa lang ako sa industriyang pinapatakbo

Chapter 23

Samantha's POV "Aalis muna kami ng mama n'yo para magkaroon naman kami ng oras dalawa. Parang nitong nakaraang buwan lang ay masyadong busy sa trabaho e," imporma sa'min ni papa habang nakatitig na nakangiting kumindat kay mama. Magkatabi lang silang naupo sa sofa, bale, magkadikit na magkadikit pa nga. "Napakalandi mo, Ben. Nasa harapan ka ng mga anak natin, oh?" Reklamo ni mama ngunit humahalakhak lang si papa. "Ano naman ang masama sa sinabi ko, hon? Nagpaalam lang naman akong aalis tayo, ah! Ikaw yata ang may kakaibang iniisip riyan e," "Tse! Usog ka nga!" "May group project naman kami sa school ngayon kaya ibig sabihin no'n, ikaw lang ate," nilingon ako ni Kristoff, "ang mananatili rito sa bahay nang mag-isa habang wala kami." Pagtatapos niya. Tumaas ang kilay ko sa sinabi niya. Tinapat pa talaga sa mismong araw kung kailan wala si Adrian. Nagpaalam kasi siya na mawawala siya ng isang linggo dahil sa importanteng pag-uusapan tungkol sa negosyo. kaya'y paminsan-minsan na rin

Chapter 24

Samantha's POVNaupo ako sa bench paharap sa main entrance ng pabrika habang nilaro-laro ang hawak na cellphone sa kamay. Ang araw na ito ay masyadong mahirap para sa'kin. Natapos na ang trabaho ngunit wala akong ganang umuwi sa'min. Maya-maya rin ako nagnanakaw ng tingin sa basement, nagbabaka-sakaling naroon si Adrian, naghihintay sa'kin ng matagal ngunit alam kong niloloko ko lang ang sarili ko.Walang Adrian ang magpapakita sa'kin sa araw na 'to.Malapit ng mag-alas sais, nandito parin ako, nakatanga sa kawalan, walang ibang ginagawa kundi ay ang marahas na mapabuntong-hininga. Gusto kong alamin kung nasaan si Adrian, kung bakit hindi siya hanggang ngayon nagreply, kung bakit hindi siya nagpakita, gustong-gusto kong malaman 'yon ngunit hindi ko alam kung paano.Nang mapansin kong papalabas ang sasakyan ni Mrs. de Luca ay napako ang tingin ko roon. It's funny how I tried to motivate myself asking her questions pero nauunahan ako ng kaba. Ang nakababang bintana sa kinauupuan niya na

Chapter 25

Samantha's POV Mabilis lumipas ang araw at oras na kaming dalawa ni Adrian ang magkasama. Masaya kaming nagtatawanan, nagkukwentuhan, namamasyal at higit sa lahat ay ang walang katapusang love-making kung saan man kami magpunta. We already visited a lot of cities nearby hometown at of course sa downtown na rin. Miminsan rin kaming bumibisita sa'min dahil sabi niya'y na-miss niya rin ang lutong-bahay ni papa kaya'y palagi ko siyang pinagbibigyang makauwi. He got so close to my family nang minsan ay pakiramdam ko na parang siya ang tunay na anak ni mama at papa dahil palagi siyang inaasikaso, hinahanap, at higit sa lahat alagang-alaga. Wala naman iyong problema sa'kin, ibig sabihin lang niyon ay tanggap nilang si Adrian at ako ang magkasama hanggang dulo. Kaya'y tuwang-tuwa ang puso ko sa tuwing makikita ko ang pamilya ko na maayos ang ugnayan sa isa't-isa. Masaganang-masagana na rin ang buhay namin kumpara noon. Sa madaling salita'y, ang n

Chapter 26

Samantha's POVNalaman nalang namin mula sa gobyerno na nasa proseso ng demolisyon ang lupang kinatatayuan ng grocery store at kainan ni papa. Marami sa mga baranggay opisyal at demolition team ang nagsama-sama upang ibigay kay papa ang impormasyon na iyon.Si Adrian ay umuwi sa kanila upang komprontahin ang mga magulang niya't totoong sila ang may kagagawan.Tumawag siya sa'kin. Hindi ng mga de Luca iaatras ang demolisyon kung hindi ko si Adrian isusuko sa kanila. It's the matter of my family's business and the love I have to Adrian. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. But Adrian followed his promise, he stand his ground to be with us and be against with his own family.Suportado niya kami. Ipinaglaban niya kami sa korte, marami siyang kakilalang magagaling na abogado ngunit lahat ng iyon ay walang laban para sa mga magulang niya na masahol pa sa masamang hayop ang mga pag-uugali. Natalo kami sa unang trial. Si papa ay nagsisimula na namang mamro

Chapter 27

Samantha's POV Pahirapan sa'kin para makahanap ng trabaho. Adrian keeps on supporting my family with his own funds. Ngunit hindi ko naman mapipigilan ang sarili kong tutunganga lang at umasa sa pera niya para sa pang-araw-araw naming pangangailangan. Si papa naman ay dahan-dahan munang kumikita sa pamamasada. Ngayong araw ay tinutulungan ako ni Karen upang makapaghanap ng trabaho. Ang pamilya niya'y masasabi kong maswerte pa rin dahil kahit apektado sa ginawa ng mga de Luca, unti-unti silang nakabawi at ngayon ay dahan-dahan ring umuunlad. Nanatili siyang nakapagtrabaho sa pabrika ni Adrian, samantalang ako eto, ligwak. Marami sa mga kompanyang related sa kurso kong pinag-aaplayan ay tinatanggihan ako. Nawalan na ako ng ganang makausad, pero tuloy ang buhay. Hanggang sa nakikita kong kaagapay ko si Adrian, hinding-hindi ako susuko alang-alang sa kanya. Araw ng linggo ngayon. Sa gitna nang sikat at tirik na araw ay hikahos k

Chapter 28

Samantha's POV "Congratulations, Miss Romano. You're five weeks pregnant!" Masigla at masayang bati sa'kin ng doktor habang nakaupo ako paharap sa lamesa niya. I couldn't control myself to be happy as well. Nitong mga nagdaang araw lang ako nagkaroon ng signs. Siguradong matutuwa si Adrian kapag malalaman niya na ang balitang 'to. Mag-isa akong tumungo dito sa ospital upang makapag-pa-check-up sa kutob ko na talaga namang tumugma. Sinabihan ko si mama tungkol sa'king pag-alis ngayong araw at sa'king pag-uwi pa lang nila malalaman ang result. Sa labis na tuwa ay hindi ko napigilan ang sariling padalhan ng mensahe si Adrian. I want him to come and fetch me here in the hospital nang sa ganoon ay magkakaroon siya ng ideya kung bakit narito ako. Sinubukan ko rin siyang tawagan ngunit hindi niya sinasagot. Marahil ay busy, ngunit alas dose na naman ng tanghali at break time pa niya ngayon. Muli akong nagpadala sa kanya ng mensahe

Chapter 29

Samantha's POV Malamig ang hapon sa New York City nang makalapag ang eroplanong sinasakyan ko. Balot na balot ang buo kong katawan dahil sa hindi ko inaasahang pagbabago ng klima sa lugar. Panahon ngayon ng tag-lamig. Mabuti at nakapaghanda ako ng iilang gamit na naaayon sa temperatura dito sa America. Panibagong yugto ito ng buhay ko at panibagong mga karanasan rin. Sana naman ay masasanay akong maninirahan ngayon dito kahit na alam kong hindi ako dito nababagay. But I have to fit in because this is what I'm supposed to do. Sa pag-alis ko sa bansang aking sinilangan, tangay ko ang puso at pagkataong labis na nadurog. Hindi ko pa man din alam ang kahihinatnan ko dito, panalangin ko na sana'y makakausad rin ako. Dahan-dahan akong bumaba. Mula sa malayo ay natatanaw ko ang placard na may pangalang CLIC. May nakasulat na pangalan ko sa ibabang bahagi, kaya'y iyon ang naging senyales ko upang makalapit.

Chapter 30

Samantha's POV "So, ikaw ang bagong kasama ni mama dito sa'min?" Tanong ni Yvren habang inangat ang mga mata sa'kin. Hawak niya ang tinidor at diretsong ipinasok sa bibig ang pagkain nang hindi sa'kin inialis ang paningin. He is a keen observer. Kapansin-pansin ang mahinahon ngunit matalas nitong mga mata na ipinupukol sa'kin. He also have this serious and menacing face. A dark aura and intimidating expression. Parang gusto mo nalang ang manahimik buong minuto sa takot na baka mapuna ng lalaking 'to. Higit sa lahat ay parang kasalanan pa yata ng mundo kung bakit pahirapan sa kanyang iangat ang labi upang ngumiti. Para siyang isang leon na hindi magugustuhan na may mamumugad na hindi niya kauri sa pagmamay-ari niyang lugar. Magkaharap kami sa lamesa dahil pinagsabay kami ni Minerva sa hapunan. Si Minerva na rin ang personal na naglapag ng mga pagkain para sa aming dalawa. Hindi ako makatingin sa anak ni Minerva ng diretso.

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status