Lahat ng Kabanata ng The Hidden Heir Of The Obsessed Billionaire, CEO: Kabanata 51 - Kabanata 60

Samantha's POVBandang alas dyes nang gabi kami nakauwi. Nakahanda na ang hihigaan namin ni Samiel. Ang kwartong kaparehong estilo ng sa'kin noon.My family had moved to the nearest City. Mas maunlad ang kabihasnan at sapat lamang ang ingay ng komyunidad. They built the same style of our house before ngunit ang pagkakaiba lang ay ang hugis, kulay at disenyo. Ang bagong bahay namin ngayon ay mas moderno at mas malaki kaysa noon.Ang dalawang palapag ng bahay ay nababalutan ng makinis na puting pader na kumikinang sa ilalim ng maliwanag na sikat ng araw, na nagbibigay rito ng malinis, elegante, at napakamodernong anyo.Sa harapan nito ay matatagpuan ang isang malawak na swimming pool na may malinaw at mala-kristal na tubig. Ang bughaw nitong kulay ay sumasalamin sa kalangitan, na para bang pinagsama ang langit at tubig sa isang payapang tanawin. Nakapalibot sa pool ang malalapad na tiled deck na kulay abo, na nagbibigay ng maayos at marangyang espas

Adrian's POVHindi ko inakalang darating ang araw na muli ko siyang makita matapos ang pitong taon ng katahimikan. Pitong taon na walang balita, walang mensahe, at walang anumang koneksiyon. Sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Kung ano ang dapat na sabihin. Parang may libo-libong salita na gustong kumawala sa labi ko, ngunit wala man lang ni isa ang nagawang lumabas.Pamilyar pa rin ang kanyang mukha, ngunit bakas na rito ang mga pagbabagong dinala ng panahon.Sa loob ng pitong taon, pareho kaming nagpatuloy sa aming buhay, ngunit sa sandaling 'to, tila bumalik ako sa nakaraan.Nagsulputan ang mga alaalang matagal ko nang ibinaon sa limot kasabay ng kanyang pagkawala. I needed further explanations pero walang ni isa ang lumapit sa'kin upang ipaalam kung nasaan siya at ano ang ginagawa niya sa kanyang pinuntahang lugar.Ang mga tawanan noon, mga usapan, at maging ang mga pagkakataong magkasama

Samantha's POV Buwan ang lumipas, nakilala lalo ang cosmetics company ko dito sa Pilipinas. Nangyaring main branch ang naitaguyod ko dito, samantalang ang kompanya na naiwan ko doon sa America, Sydney, Chiang Mai, at sa Shiseido, Singapore ay mga satellite branches lang. Si Miel ay nakasanayan rin ang mamuhay dito. Ayon sa kanya, maganda ang tempo ng temperatura dito kumpara sa America, lalo at marami rin sa mga bata dito na kapitbahay namin ay kanyang mga kalaro. Paminsan-minsan ring bumibisita si Yvren sa bahay, kadalasan kasi ang buong mukha niya ay naka-pokus lang sa pagpapatakbo ng kompanyang iniwan ng kanyang ama. Naging reliable rin ang mga magulang ko sa pag-aalaga ng anak ko. Minsan ko nalang ring nakakasama si Miel dahil masyadong busy sa trabaho. Ngayon ko napagtanto na ang pagiging CEO plus owner ng kompanya ay hindi ganoon kadali. Kailangan ko pa nang malawak na karanasan at matinding pag-aaral

Samantha's POVMabilis ang mga hakbang ko. Hindi ko mawari kung bakit masyadong malakas ang tambol ng dibdib ko kahit wala namang humahabol sa'kin. Naisandal ko ang likuran sa pintuan ng makapasok. Napahawak ako sa dibdib. Ganoon pa rin ang tibok, walang pagbabago at mas dumoble pa.Hayop na Adrian na 'yon!"Madisgrasya sana siya," subalit natutop ko ang bibig. Hindi tamang pangarapin mo ng masamang bagay ang isang tao sa isang masamang sitwasyon. Pero hindi ko napigilan ang sariling ibulalas ang katagang 'yon.Hanggang ngayon ay hindi pa rin magkamayaw ang pagtahip ng aking dibdib. Pikit ko ang mga mata na nanatiling nakasandal ang likuran sa pinto.Nanumbalik sa alaala ko ang nangyari.Pagkatapos ni Adrian na mapalitan ang tumirik kong sasakyan ay bumalik siya sa kanyang kotse upang ibalik ang mga gamit na pamalit. Siya na rin mismo ang may hawak sa gulong ko na nasira dahil hindi ko na naman iyon magagamit.Akala ko

Samantha's POVWhat now? Ano ang kasunod?Inimbitahan niya akong mag-dinner sa La Fabonita pero bakit kailangang sa yate? Marami sa mga tauhan niya ang naghihintay sa aming pagdating. Halos hindi na naporma ang mukha ko sa pagkakunot.Nilingon ko si Adrian pero diretso ang kanyang tingin. Katunayan ay wala akong alam sa La Fabonita na kanyang sinabi, baka gusto niya ng romantic pero ayaw ko sa yate."Saan ba tayo mag-di-dinner?""Maghintay ka," malamig niyang tugon.Nakatingin ako sa mga taong dahan-dahan na binabaklas ang tali ng malaking yate. Nabahala akong nakatingin sa daungan ng barko ngunit hinila ako ni Adrian palayo sa deck."Teka, Adrian! S-sandali!""Stay, still. Baka mahulog ka." Malamig pa sa hanging-dagat na kanyang boses. Halos hindi niya ako binitawan dahil lalapit talaga ako sa deck.Wala pa rin akong naiintindihan. Inilayo ko ang sarili sa kanya, kasabay ng pagbuhay ng makina