วสันต์ร่วงเหนือเก้าหมื่นลี้ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

เมื่อเห็นว่าทุกคนจำตนเองได้แล้ว ลั่วชิงอวิ๋นก็ไม่คิดที่จะเล่นเกมทายปริศนานี้ต่อไปอีกนางวาดมุทราแปลงกายกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ อาภรณ์สีแดงเพลิงดุจเปลวไฟขับเน้นให้ผิวพรรณของนางขาวผ่องราวหิมะ คิ้วตางดงามปานภาพวาดนางสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง หมู่เมฆสีแดงโดยรอบพลันม้วนตัวมารวมกัน ไอเซียนสีทองอ่อนสายหนึ่งโอบล้อมรอบกายของนางไว้แน่นเหล่าเซียนทอดสายตามองไปจากระยะไกล รู้สึกเพียงว่าสตรีที่อยู่นอกม่านพลังช่างดูสง่างามและลึกลับ กอปรด้วยตบะบารมีอันสูงส่งจนไม่อาจล่วงเกินได้“มิได้พบกันสามวัน ทุกท่านยังสบายดีอยู่หรือไม่? ข้าผ่านพ้นทัณฑ์ทรมานกลับมา เดิมทีควรจะอยู่สนทนาพาทีรำลึกความหลังกับพวกท่านเสียหน่อย ทว่าข้ายังมีธุระด่วนต้องไปจัดการ เรื่องรำลึกความหลังนี้เห็นทีต้องยกยอดไปคุยกันในพิธีขึ้นครองตำแหน่งของข้าในอีกสามเดือนข้างหน้าแล้วกระมัง”น้ำเสียงของลั่วชิงอวิ๋นแทรกซึมผ่านม่านพลังดังก้องไปทั่วแท่นประหารเซียน ชั่วพริบตานั้นทุกคนพลันสีหน้าแปรเปลี่ยนไปทันทีแต่ลั่วชิงอวิ๋นไม่มีแก่ใจจะอยู่ดูสีหน้าของพวกเขา นางโบกมือคราหนึ่ง เรียกเอาร่างของเยี่ยนเจ๋อที่ถูกเปลวเพลิงปกป้องไว้เข้ามาแนบอ้อมอก จากนั้นจึงบัญชา

ในเมื่อลั่วชิงอวิ๋นข้ามผ่านทัณฑ์อัคคีสวรรค์เก้าสิบเก้าชั้นฟ้ามาได้แล้ว นางย่อมครอบครองพลังวิญญาณแห่งสายเลือดหงสาที่บริสุทธิ์และดุดันที่สุดในใต้หล้า เหล่าเศษเสี้ยววิญญาณทั้งหลายต่างพากันสยบยอมนับถือนางเป็นนาย เหนี่ยวนำดวงจิตน้อมรับนางเข้าปกครองดูแลหุบเขาลั่วเสียนับแต่ยุคบรรพกาลมา หุบเขาลั่วเสียก็เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าหงสา หากผู้ใดที่ไร้ซึ่งสายเลือดหงสาริย่างกรายเข้ามา ณ สถานที่แห่งนี้ ย่อมต้องถูกเศษเสี้ยววิญญาณหงสาอันดุร้ายไร้ที่เปรียบโจมตีเข้าใส่ทันทีเมื่อครั้งวัยเยาว์ ลั่วชิงอวิ๋นเคยได้ยินเรื่องเล่าลึกลับเกี่ยวกับหุบเขาลั่วเสียมาไม่น้อย นางจึงปักใจเชื่อมาโดยตลอดว่าสถานที่แห่งนี้คือภูมิประเทศแร้นแค้น เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายที่ปรากฏกายไม่ว่างเว้น และอบอวลด้วยไอพิษขมุกขมัวกระทั่งได้ย่างกรายเข้ามาในหุบเขา นางจึงได้ตระหนักว่าคำเล่าลือเชื่อถือไม่ได้เลยสักนิดภายในเขามีต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า ลำธารใสไหลรินส่งเสียงระรื่น นกบินว่อนและฝูงกวางวิ่งเล่นอยู่ตามผืนป่า ดอกท้อดอกหลีต่างแข่งกันบานสะพรั่งอวดความงามบนกิ่งสูง ทุกสรรพสิ่งตั้งแต่ภูเขาต้นไม้ไปจนถึงพวกภูตพรายและสัตว์ป่าล้วนดูสงบสุขแล

เซียวจวินโม่หวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตแล้วรู้สึกเสียใจภายหลัง ทันทีที่เขาได้ยินข่าวว่าลั่วชิงอวิ๋นบุกรุกเข้ามาในวังสวรรค์ ก็พลันขาดความยับยั้งชั่งใจ สู้ฝืนลากสังขารที่ยังไม่หายดีมุ่งหน้ามายังริมบ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อย่างเร่งรีบเขาโบกมือไล่เหล่าทหารกับแม่ทัพสวรรค์ให้ถอยออกไป พลันจ้องมองสตรีเบื้องหน้าที่เขาเคยรักทว่ากลับทรยศหักหลัง หันกลับมามองตนด้วยสีหน้าเฉยชา ในใจของเซียวจวินโม่พลันบังเกิดความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาสายหนึ่ง“ไม่ได้พบกันเพียงไม่กี่วัน เจ้าสบายดีหรือไม่?”เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แสนจะอบอุ่นและอ่อนโยนเช่นนี้ของเซียวจวินโม่ ลั่วชิงอวิ๋นก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง นางแอบร่ายเคล็ดวิชาสายหนึ่งอย่างเงียบเชียบเพื่อส่งกระแสพลังเข้าไปตรวจสอบภายในร่างกายของเซียวจวินโม่เป็นไปตามคาด วิชาลับของเผ่าวิหคหลวนที่สามารถบิดเบือนแก้ไขความทรงจำซึ่งเคยอยู่บนร่างของเขาได้มลายหายไปสิ้นแล้วมิน่าเล่า คนที่มักจะไม่มีสีหน้าดีๆ ให้นางอยู่เป็นนิจถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ที่แท้ก็จำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วนี่เอง“ลำบากองค์รัชทายาทต้องเป็นห่วงแล้ว ตัวข้าทุกอย่างราบรื่นดี เพียงแต่พิษจากตะปูสลายวิญญาณยังไม่ถ

แม้ว่าเยี่ยนเจ๋อจะฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว ทว่าร่างกายก็ยังคงอ่อนแอยิ่งนัก ทางทะเลบูรพาจึงได้ส่งเซียนรับใช้มายังหุบเขาลั่วเสีย หมายจะรับตัวเขากลับไปพักฟื้นลั่วชิงอวิ๋นฟังถ้อยคำตามมารยาทของเซียนรับใช้ ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตร ทว่าในใจกลับรู้สึกอึดอัดแน่นอกนางไม่อยากให้เยี่ยนเจ๋อกลับไปที่ทะเลบูรพาเลย ทว่าในเมื่อบิดามารดาของเขาเป็นคนส่งคนมารับด้วยตัวเอง นางก็ยากที่จะเอ่ยปากปฏิเสธ ทำได้เพียงเอ่ยตอบอึกอักและพยายามหาข้ออ้างต่างๆ นานาเพื่อถ่วงเวลาเอาไว้หลังจากเยี่ยนเจ๋อดื่มยาเสร็จสิ้นก็เดินมาถึงหน้าตําหนักใหญ่ เมื่อได้ยินว่าด้านในมีเสียงความเคลื่อนไหว จึงแอบฟังอยู่เงียบๆ โดยไม่ส่งเสียงใด“ผลฮุยเยี่ยนที่เยี่ยนเจ๋อต้องกินนั้น จำเป็นต้องเก็บสดๆ ใหม่ๆ ในทุกวัน หากเขากลับไปยังทะเลบูรพา เกรงว่าร่างกายจะฟื้นตัวได้ช้าลง”ผลฮุยเยี่ยนจำเป็นต้องสดใหม่เท่านั้นหรือ? แต่ก่อนหน้านี้ผลไม้ที่เขาเก็บมา ผ่านไปตั้งสามสี่วันก็ยังใช้ได้อยู่นี่นา?เยี่ยนเจ๋อเดาได้ทันทีว่านี่คือเรื่องโกหกที่ลั่วชิงอวิ๋นกุขึ้นมาเพราะตัดใจยอมให้ตนจากไปไม่ได้ มุมปากจึงอดมิได้ที่จะผุดรอยยิ้มบางๆ ออกมาเขาค่อยๆ เดินเข้า

พอเสียงระฆังยามอู่ดังขึ้น คลื่นลมจากใต้หล้าพลันแปรปรวน เปลวเพลิงสีทองค่อยๆ ลุกโชนขึ้นบนแท่นพิธีอันสูงตระหง่านตามด้วยเสียงกู่ร้องยาวนานของพญาหงส์สะเทือนถึงชั้นเมฆา พิธีสืบทอดตำแหน่งอันเป็นที่จับตามองของใต้หล้าในครั้งนี้ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการเยี่ยนเจ๋อมิได้ยืนอยู่บนแท่นชมพิธีกรรมร่วมกับเหล่าเซียนจากทะเลบูรพาเขายืนอยู่บนยอดเขาชีหวงเพียงลำพัง ทอดสายตามองลั่วชิงอวิ๋นที่สวมใส่อาภรณ์หงส์ลายเพลิงปักขนนกอันหรูหราอลังการ กำลังขี่หงส์เพลิงค่อยๆ เยื้องกรายออกมาจากภายในตำหนักเพลิงอันโชติช่วงเริงร่ายอยู่เบื้องหลังของลั่วชิงอวิ๋นไม่ขาดสาย นางได้เผยร่างแท้พญาหงส์ที่บดบังแสงสุริยันและผืนฟ้า โผบินอยู่เหนือสรวงสวรรค์เก้าชั้นฟ้ายามที่ปีกสีทองสยายออก แสงสว่างเจิดจ้าที่สาดส่องลงมาก็งดงามวิจิตรตระการตาเกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบเปรย กระทั่งแสงตะวันยังต้องหม่นแสงลงเพราะเหตุนี้ดวงตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักลึกซึ้งและความภาคภูมิใจคู่นั้น คอยเฝ้ามองตามติดเรือนร่างของนางอยู่ตลอดเวลา เฝ้าดูนางก้าวขึ้นสู่แท่นพิธี อ่านโองการสวรรค์ ประกอบพิธีกรรม และน้อมรับการกราบไหว้เคารพจากทวยเทพทั่วทั้งสวรรค์เ