วสันต์ร่วงเหนือเก้าหมื่นลี้ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

แม่ทัพมารที่ยกทัพมาบุกทะเลบูรพาคือ ฮั่วหลัว ผู้ที่เคยสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้แก่เซียวจวินโม่เมื่อสามพันปีก่อน ในศึกสงครามระหว่างเซียนและมารครั้งที่แล้ว หลังจากมันกลืนกินซากศพที่นอนตายเกลื่อนกลาดจนเลือดไหลนองเป็นสายน้ำในสมรภูมิไปจนหมดสิ้น ก็ได้เร้นกายเข้าไปกักตนบำเพ็ญเพียรอยู่ส่วนลึกของแดนมาร ออกศึกครั้งนี้ พลังฝีมือคงจะก้าวกระโดดจนยากเกินกว่าจะจินตนาการได้แล้วในวันนี้มันได้นำพาเผ่ากินคนมาปักหลักปิดล้อมชายฝั่งทะเลบูรพา เข่นฆ่าสิ่งมีชีวิตตามชายฝั่งจนราบคาบ โลหิตสีแดงฉานย้อมหาดทรายจนกลายเป็นสีเลือด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกระจายในอากาศจนชวนให้รู้สึกคลื่นเหียนอาเจียนเยี่ยนเจ๋อยืนอยู่เหนือชั้นเมฆ เฝ้ามองไอหมอกมารสีดำทมิฬที่ม้วนตัวพวยพุ่งอยู่ตามแนวชายฝั่ง ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและโศกเศร้าอาดูลย์ยิ่งนักฮั่วหลัวเข่นฆ่ามาตลอดทั้งวัน ในที่สุดก็รอจนได้พบกองทัพแห่งทะเลบูรพาเสียที ดวงตาคู่ที่แดงฉานราวกับถูกชโลมด้วยโลหิตฉายแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด“เจ้ามังกรเฒ่าแห่งทะเลบูรพามันรู้ว่าข้ามา เลยหดหัวเป็นเต่าในกระดองไปแล้วหรืออย่างไร? ถึงได้ส่งไอ้เด็กอมมืออย่างเจ้ามาออกศึก? ผอมแห้งไม่มีเนื้อหนัง

ลั่วชิงอวิ๋นหาทราบไม่ว่าเหตุใดเซียวจวินโม่ถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ทว่าในเวลานี้สถานการณ์เข้าขั้นคับขัน นางไม่มีเวลาว่างมากพอจะเอ่ยปากไต่ถาม ทำได้เพียงจับมือร่วมรบกับเซียวจวินโม่ เพื่อช่วยกันต้อนเทาเที่ยให้ล่าถอยจมดิ่งลงสู่ใต้เกลียวคลื่นคลั่งการบุกจู่โจมอย่างกะทันหันของเซียวจวินโม่ส่งผลให้เทาเที่ยต้องถอยร่นไม่เป็นกระบวน มันแผดเสียงคำรามกึกก้อง พลางพ่นน้ำลายสกปรกฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้าน้ำลายที่เจือไปด้วยประกายแสงสีดำทมิฬเหล่านี้ เพียงแค่สัมผัสถูกร่างกายก็สามารถกัดเซาะเนื้อตัวจนกลายเป็นรูโหว่เน่าเฟะได้ คนทั้งสองจึงรีบกางข่ายมนต์พลังปราณขึ้นมาเป็นเกราะกำบังอย่างเร่งด่วนอาศัยจังหวะที่ได้ขยับเข้ามาใกล้ชิดกันชั่วครู่นี้ ลั่วชิงอวิ๋นจึงเอ่ยปากถามความเคลือบแคลงใจภายในจิตใจของนางออกไป“จอมมารกำลังล้อมวังสวรรค์อยู่มิใช่หรือ? เหตุใดท่านถึงลงมายังโลกมนุษย์ได้?”“จอมมารนำทัพเดินทางมาสมทบที่โลกมนุษย์แล้ว ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า ก็เลยรีบเร่งรุดตามมา”จอมมารลงมายังโลกมนุษย์แล้วอย่างนั้นหรือ? เหตุใดนางถึงไม่ระแคะระคายเลยสักนิด?คำบอกเล่าของเซียวจวินโม่ทำให้ลั่วชิงอวิ๋นใจหายวูบ นางตระหน

ในเผ่าสวรรค์มีวิชาลับต้องห้ามอันถูกปิดผนึกไว้บทหนึ่ง นามว่าวิชาย้ายวายุหากร่ายมหาเวทบทนี้ขึ้นมา จะสามารถสูบกลืนกระแสพลังที่เข้มข้นที่สุดในบริเวณโดยรอบเข้าสู่ร่างกายเพื่อแปรเปลี่ยนมาเป็นพลังของตนเองได้ในยามที่เซียวจวินโม่บรรลุนิติภาวะ องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ได้แอบถ่ายทอดวิชาลับนี้ให้แก่เขาเป็นการส่วนตัว ทว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยใช้มันเลยหากยามนี้เขาเลือกที่จะร่ายวิชาย้ายวายุ ย่อมสามารถกำจัดไอมารให้หมดสิ้นไปได้ ทว่าภายในใจของเซียวจวินโม่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจตัวเขาเป็นฝ่ายเซียน หากสูบกลืนไอมารเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายในขณะที่เขากำลังบาดเจ็บสาหัส ย่อมไม่มีทางสลายพลังมารได้แน่ และเมื่อพลังปราณเซียนกับไอมารปะทะหักล้างกันเอง เส้นชีพจรของเขาจะต้องฉีกขาดสะบั้นลงทันที ณ ที่ตรงนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมองแสงสีทองที่สาดแสงวับแวมออกมาเป็นระยะ แววตาของเขาฉายประกายความรู้สึกอันสับสนปนเปออกมาแวบหนึ่งมือของเซียวจวินโม่แปรเปลี่ยนกระบวนท่าอย่างไม่หยุดหย่อน เพื่อวาดมุทราสร้างอักขระคาถา รอบกายของเขาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นลมพายุหมุนเกลียวสายหนึ่ง ส่งผลให้ไอมารรอบทิศทางพากันพวยพุ่งทะลักเข้าหาตัวเ

เงาร่างคุนเผิงโผบินพาลั่วชิงอวิ๋นทะยานออกมาจากใจกลางค่ายกลยามเมื่อเยี่ยนเจ๋อเหลียวมองเงาร่างอันแสนคุ้นเคยสายนั้น ใจที่แหลกสลายไร้ความรู้สึกก็พลันกลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้งหนึ่งคุนเผิงแผดเสียงร้องคำรามลั่น มันค่อยๆ วางคนที่อยู่บนหลังลงสู่อ้อมอกของเยี่ยนเจ๋อ จากนั้นจึงขยับปีกทองโบกสะบัดเบาๆ พัดพาร่างของคนทั้งสองให้ร่อนลงมาจากเหนือนภาชั้นเมฆหลังจากหลุดพ้นออกมาจากขอบเขตค่ายกลสยบมาร พลังปราณวิญญาณทั่วร่างของเยี่ยนเจ๋อก็กลับมาโคจรแล่นพล่านได้ดังเดิม เขาโอบกอดลั่วชิงอวิ๋นในอ้อมอกเอาไว้แน่น ก่อนจะทะยานร่างลงสู่พื้นดินได้อย่างปลอดภัยและมั่นคงเหนือชั้นเมฆพลันบังเกิดแสงสว่างเจิดจ้าบาดตาระเบิดออกสายหนึ่ง ตามมาด้วยเปลวเพลิงพวยพุ่งทะยานฟ้าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ย้อมผืนนภาที่เคยสลัวรางให้กลายเป็นสีแดงชาดทหารมารภายในตำหนักหลิงสุ่ยถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นแล้ว ทวยเทพทั้งหลายต่างแหงนหน้าขึ้นมองความผันผวนบนท้องฟ้า ในยามนั้นมีดาวตกสีดำสนิทดวงหนึ่งลอยพาดผ่านขอบฟ้า ซือมิ่งรีบยกนิ้วขึ้นคำนวณ จิตใจพลันสั่นสะท้านด้วยความตื่นตระหนก“องค์รัชทายาททรงสละชีพเพื่อใต้หล้ายับยั้งจอมมารแล้ว!”เยี่ยนเจ๋อที่ได้

งานมงคลสมรสของลั่วชิงอวิ๋นและเยี่ยนเจ๋อถูกกำหนดขึ้นในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิเยี่ยนเจ๋อคือองค์ชายสามแห่งทะเลบูรพา ส่วนลั่วชิงอวิ๋นคือมหาเทพผู้ปกครองดินแดนแห่งหนึ่ง ฐานันดรของคนทั้งคู่ต่างก็สูงส่งล้ำเลิศ หากจัดงานแต่งงานขึ้นมา ทั้งสามภพย่อมต้องหลั่งไหลมาร่วมงานอย่างแน่นอนทว่าลั่วชิงอวิ๋นไม่ต้องการให้เอิกเกริกเกินไปนัก จึงตัดสินใจประกาศให้ทั้งสามภพรับรู้ว่า งานแต่งงานในครั้งนี้จะจัดขึ้นที่หุบเขาลั่วเสียโดยเน้นความเรียบง่ายในทุกสิ่ง และเหล่าเทพเซียนทั้งหลายไม่จำเป็นต้องเดินทางมาร่วมอวยพรทั้งสองคนใช้เวลาปรึกษาหารือกันอยู่นาน จึงสามารถตกลงรายละเอียดของงานแต่งงานทีละเรื่องจนเสร็จสรรพเรียบร้อยแต่ลั่วชิงอวิ๋นก็ยังคงมีเรื่องให้ต้องกลัดกลุ้มอยู่บ้างยามนี้นางคือเทพประมุขหงสา จำต้องพำนักอยู่ที่หุบเขาลั่วเสียเป็นการถาวร จึงไม่อาจตามเยี่ยนเจ๋อกลับไปอาศัยอยู่ที่ทะเลบูรพาได้นางกังวลว่าหากเยี่ยนเจ๋อมาพำนักอยู่ที่หุบเขาลั่วเสียเป็นเวลานาน ราชามังกรจะขุ่นเคืองใจเอาได้เพราะเรื่องนี้ ทำให้นางกินไม่ได้นอนไม่หลับ ขบคิดอยู่นานก็ยังไม่อาจหาวิธีแก้ปัญหาที่บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นเยี่ยนเจ๋อที่เฝ้ามอง