All Chapters of วสันต์ร่วงเหนือเก้าหมื่นลี้: Chapter 1 - Chapter 10

ข้าผู้มีสภาพร่างกายแหลกเหลว วิญญาณแทบแตกดับ และบาดเจ็บสาหัสทั่วกาย ทำได้เพียงแหงนมองพี่หญิงที่นั่งเด่นอยู่บนแท่นสูง น้อมรับการคารวะกราบกรานจากมวลวิหคจนกระทั่งทัณฑ์อัคคีสวรรค์มาถึง นางดึงดันลากข้าไปฝ่าทัณฑ์เคราะห์ด้วยท่าทีลำพองใจ หมายใช้โลหิตของข้าเฉลิมฉลองการนิพพานของนางแต่ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง นางกลับกรีดร้องคำหนึ่งแล้วดับสูญไปสิ้นส่วนข้าพญาหงส์นิพพาน ฟื้นคืนชีพจากกองเพลิง!…หลังจากระฆังเทพบรรพกาลในตำหนักหลิงสุ่ยแห่งวังสวรรค์ดังกังวานสามครั้ง งานเลี้ยงท้อสวรรค์ที่หมื่นปีจัดขึ้นเพียงหนจึงเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการเทพเซียนนับพันองค์บนสวรรค์เก้าชั้นฟ้ารวมตัวพร้อมหน้า เพื่อร่วมยินดีในวาระขึ้นศักราชใหม่งานใหญ่ที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ย่อมเต็มไปด้วยเสียงทักทายปราศรัยไม่ขาดสาย เหล่าเซียนผู้สูงส่งต่างลิ้มรสท้อสวรรค์ที่เพิ่งเด็ดลงมา พลางชมการร่ายรำอันอ่อนช้อยของนางรำสวรรค์ในตำหนัก และเสวนาพาทีกันเป็นระยะ“ทัณฑ์อัคคีสวรรค์กำลังจะมาถึงในอีกสามเดือนให้หลังแล้ว พวกท่านคิดว่าหนนี้จะมีผู้พรสวรรค์ล้ำเลิศฝ่าด่านเคราะห์ทะยานขึ้นเป็นพญาหงส์หรือไม่?”“พญาหงส์นิพพานตัวก่อนหน้ายังเป็นถึ

นับจากค่ำคืนนั้นเป็นต้นมา ลั่วชิงอวิ๋นก็ไม่ได้พบหน้าเซียวจวินโม่ภายในวังสวรรค์อีกเลยเป็นเวลานานนางกำนัลเซียนที่ปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิดเอ่ยว่า ช่วงนี้องค์รัชทายาทพำนักอยู่ที่ตำหนักฮ่วนอิ๋งเพื่ออยู่เป็นเพื่อนลั่วจื่ออวิ๋นโดยตลอด ทั้งสองคนแทบจะตัวติดกันเป็นเงาตามตัวยามที่ทัณฑ์อัคคีสวรรค์ใกล้เข้ามา เซียวจวินโม่ต้องการให้ลั่วจื่ออวิ๋นข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์อย่างปลอดภัย ถึงกับยอมเดินทางไปหาหลิงเป่าเทียนจุนเพื่อนำเขี้ยวอสูรมารไปแลกอาภรณ์ไหมทองคำมา หลังจากนั้นยังพานางไปพบเต้าหลิงเซียนจวินเพื่อเสาะหาโอสถทิพย์อีกสามสิบขนาน และยอมสูญเสียตบะบำเพ็ญเพียรหนึ่งพันปีเพื่อหลอมรวมแก่นพลังภายในให้นางใหม่เหล่านางกำนัลเซียนต่างพากันกล่าวว่า องค์รัชทายาทยอมโอนอ่อนผ่อนตามองค์หญิงจื่ออวิ๋นทุกสิ่งอย่าง ไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนตอบรับลั่วชิงอวิ๋นสะเทือนใจเป็นล้นพ้นยามที่ได้ยินคำซุบซิบเหล่านี้ทว่านางถูกเซียวจวินโม่กักบริเวณ ซ้ำร้ายยังไม่อาจย่างกรายไปที่ใดได้ ทำได้เพียงพากเพียรบำเพ็ญตบะอย่างหนักห้องที่ใช้บำเพ็ญตบะตั้งอยู่ภายในตำหนักข้างหลังหนึ่ง ที่นี่ไร้ผู้คนเหยียบย่าง ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าหลังจากลั

“นี่ไม่ใช่แสงอัคคีคุ้มกายพญาหงส์หรอกหรือ? เหตุใดจึงมาปรากฏที่นี่ได้?”เมื่อเกิดปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้า คำอุทานของเทพเหวินชวี่ทำให้ทุกคนในเหตุการณ์ตกตะลึงกันถ้วนหน้า ต่างพากันรวบรวมสมาธิเฝ้าสังเกตการณ์ความเปลี่ยนแปลงที่จะตามมาเห็นสายฟ้าและแสงสีทองพัวพันหมุนวนเข้าหากัน เมฆอัสนีทั่วฟ้าพลันสลายตัวไปเอง เสียงมังกรคำรามดังก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้าปฐพี แสงเทพสีม่วงเข้มสายหนึ่งพุ่งลงมาจากสุดขอบฟ้าเข้าสู่ตำหนักข้าง!ชั่วครู่ต่อมา มังกรยักษ์ตัวหนึ่งก็พุ่งทะลุแสงนั้นออกมาแล้วเหาะเหินมุ่งหน้าไปทางทิศบูรพา ที่หางของมันม้วนพันซ้อนทับกันราวกับกำลังโอบรัดใครคนหนึ่งเอาไว้เหล่าเซียนถูกเหตุการณ์อันกะทันหันนี้ทำให้ตกใจจนขวัญเสีย จึงรีบใช้วิชาอาคมตรวจสอบทันที“ที่แท้ก็คือองค์ชายสามแห่งทะเลบูรพานี่เอง! ได้ยินมาว่าเมื่อหลายวันก่อนเขาเพิ่งเด็ดผลฮุยเยี่ยนมาจากหุบเขาลั่วเสีย ไม่แปลกใจเลยที่ปรากฏแสงอัคคีพญาหงส์!”“เป็นเยี่ยนเจ๋อจริงๆ หรือนี่ เขามาปรากฏตัวที่วังสวรรค์ได้อย่างไร? แถมยังช่วยลั่วชิงอวิ๋นหนีไปอีก?”เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าเซียนกลับช่วยเตือนสติลั่วจื่ออวิ๋น นางมองดูบริเวณลานที่ว่างเปล่าและ

ตลอดเส้นทาง ห้วงคำนึงของลั่วชิงอวิ๋นฉายภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาการตัดขาดจากบิดามารดาที่ไม่รักตนย่อมเจ็บปวด ทว่าบนผืนดินแห่งความเจ็บปวดนั้น กลับมีหน่ออ่อนของความหวังผลิบานขึ้นมาที่แท้ความทรงจำของเซียวจวินโม่ถูกบิดเบือนไป มิน่าเล่าเขาถึงได้เปลี่ยนใจไปรักลั่วจื่ออวิ๋นลั่วชิงอวิ๋นหวนนึกถึงช่วงเวลาสามร้อยกว่าวันที่ตนเองเคยช่วยชีวิตเซียวจวินโม่ ทั้งสองอิงแอบแนบชิดอยู่ในถ้ำมืดมิดด้วยกัน ในใจพลันบังเกิดประกายแห่งความหวังขึ้นมาขอเพียงได้พบเซียวจวินโม่และบอกความจริงเพื่อคลี่คลายความเข้าใจผิด ทุกอย่างย่อมยังมีโอกาส!ลั่วชิงอวิ๋นก้าวเดินไม่หยุดหย่อน มุ่งตรงไปยังวังสวรรค์ ทว่ากลับคว้าน้ำเหลวเซียนรับใช้หน้าประตูกล่าวว่า เพราะเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันมานี้ เง็กเซียนฮ่องเต้จึงเรียกตัวเซียวจวินโม่ไปพบ ทรงบีบบังคับให้เขาตัดขาดจากลั่วจื่ออวิ๋น ทว่าเซียวจวินโม่ยอมรับทัณฑ์สวรรค์เสียยังดีกว่าจะยินยอม เง็กเซียนฮ่องเต้กริ้วจัดจึงสั่งลงอาญาด้วยแส้อัสนีเพลิงหนึ่งร้อยครั้ง ขณะนี้เซียวจวินโม่กำลังรับโทษอยู่ที่แท่นประหารเซียนลั่วชิงอวิ๋นรีบหันหลังมุ่งหน้าไปยังแท่นประหารเซียนทันที เมื่อเมฆม

ลั่วจื่ออวิ๋นและคณะเพิ่งมาถึงตำหนักเฉิงเทียน ก็มีคนตะโกนขึ้นมาว่า“ในวาระสุดท้าย คุนเผิงส่งเสียงร้องต่อหน้าลั่วชิงอวิ๋น เห็นทีจะเป็นเพราะนางเป็นตัวกาลกิณีจึงทำให้เกิดภัยพิบัติในวันนี้ ควรลงโทษตัวหายนะนี้หรือไม่?”ประมุขเผ่าวิหคหลวนกับลั่วจื่ออวิ๋นสบตากัน แววตาของพ่อลูกต่างเห็นพ้องต้องกันเพียงไม่นาน ลั่วชิงอวิ๋นที่ถูกทิ้งไว้ที่ตำหนักซือมิ่งก็ถูกคุมตัวมาเหล่าวิหคนับหมื่นต่างคุกเข่าลงต่อหน้าเง็กเซียนฮ่องเต้ พร้อมใจกันเอ่ยขอ“องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ ลั่วชิงอวิ๋นคือตัวอัปมงคล พวกกระหม่อมทูลขอประทานอนุญาตให้ประหารตัวหายนะนี้! มิฉะนั้นต้องเป็นภัยต่อสามภพ สรรพชีวิตต้องเดือดร้อนเป็นแน่”ประมุขเผ่าวิหคหลวนก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อกราบทูลต่อ“หลายปีก่อน โหรประจำเผ่าวิหคหลวนเคยทำนายไว้ว่า เผ่าเราจะให้กำเนิดเทพประมุขหงสาผู้กอบกู้ใต้หล้า และจะเกิดสัตว์ร้ายที่นำความวุ่นวายมาสู่ทุกทิศ บัดนี้ศิลาจิตวิญญาณได้บ่งชี้แล้วว่าจื่ออวิ๋นคือพญาหงส์ที่จะนิพพานในวันพรุ่งนี้ เช่นนั้นลั่วชิงอวิ๋นย่อมเป็นสัตว์ร้ายตัวนั้น เผ่าวิหคหลวนยินดีกำจัดคนในตระกูลเพื่อความปลอดภัยของสามภพ ขอฝ่าบาทโปรดมีพระบรมราชโองก