Semua Bab Running Away With His Child: Bab 31 - Bab 40

Walang nagsalita matapos maputol ang tawag. Parang huminto ang oras. Parang tumigil ang mundo. At sa gitna ng katahimikang iyon, iisa lamang ang iniisip nina Xavian at Astrid. Si Ashton.Hindi na mahalaga ang mga lihim. Hindi na mahalaga ang nakaraan. Hindi na mahalaga kung sino ang nagsinungaling o kung sino ang nagtaksil. Ang mahalaga ay maiuwi nila ang anak nila nang ligtas. At sa pagkakataong iyon, tila iyon lang ang bagay na may halaga sa buong mundo.Makalipas ang ilang minuto. Muling nagsalita si Ethan. Ngunit ibang Ethan na ito. Hindi na ang lalaking puno ng galit. Hindi na ang lalaking hinahayaang kontrolin ng paghihiganti ang buhay niya. Pagod na siya. Sobrang pagod."May alam akong lugar."Napatingin ang lahat sa kanya. Tahimik siyang tumango."May lumang rest house ang pamilya namin sa baybayin ng San Isidro."Kumunot ang noo ni Helena. At bigla itong nanlaki ang mga mata."Rafael's Cove."Tumango si Ethan."Doon kami madalas dalhin noong bata pa ako."Napahigpit ang kamao

May mga sugat na tinatahi. May mga sugat na ginagamot. At may mga sugat na hindi kailanman tuluyang nawawala. Natutunan iyon ni Xavian sa bawat araw na lumilipas. Dahil kahit tapos na ang lahat...Kahit wala nang mga kaaway. Kahit wala nang mga lihim. May isang bagay na kailangan pa rin niyang harapin. Ang nakaraan. At ang sakit na siya mismo ang dahilan.Isang linggo matapos ang pag-uusap nila ni Astrid sa veranda. Mas naging maingat si Xavian. Hindi dahil gusto niyang magpanggap. Kundi dahil ngayon lang niya tunay na naiintindihan ang ibig sabihin ng respeto. Dati, kapag may gusto siya...Kinukuha niya. Kapag may gusto siyang mangyari...Pinipilit niya. At kapag natatakot siyang mawalan...Lalong humihigpit ang hawak niya. Ngunit si Astrid...Hindi kailanman naging bagay na dapat hawakan nang mahigpit. Siya ay taong dapat mahalin. At matagal bago niya iyon natutunan."Mama!"Masayang sigaw ni Ashton habang tumatakbo palabas ng school. Agad nitong niyakap si Astrid. Kasunod naman ay lumap

Isang umaga, nagising si Astrid sa kakaibang katahimikan. Walang ingay ng kaldero, walang tawanan ni Ashton, at wala ring paggalaw sa kabilang bahagi ng kama. Agad siyang bumangon, ang dating kaba ay muling gumapang sa dibdib, takot na baka panaginip lang ang lahat ng pagbabago, takot na baka bumalik na naman sa dati ang lahat.Mabilis siyang bumaba sa sala. Doon niya narinig ang boses ng mag-ama niya mula sa kusina.“Dahan-dahan lang, Daddy! Baka matapon!” paalala ni Ashton.“Alam ko, anak. Sinusubukan ko nga eh,” sagot ni Xavian, medyo hinihingal. “Pero bakit parang ang hirap ilagay ng harina sa timbangan?”Napangiti si Astrid at dahan-dahang sumilip. Nakita niya silang dalawa, nakasuot ng parehong apron, may harina sa pisngi, at parehong nakakunot ang noo habang nakatingin sa recipe book.“Magandang umaga sa inyo,” bati niya.Mabilis na lumingon si Xavian. Agad na nagbago ang mukha niya, mula sa pag-aalala ay napalitan ng ngiti.“Gising ka na pala. Akala ko matatagalan ka pa,” sabi

Ilang araw na ang lumipas mula noong kausapin ni Xavian si Bea. Sa harap ng ibang empleyado ay maayos pa rin ang kanilang pakikitungo, ngunit napansin ng lahat na mas naging pormal at maikli na ang mga usapan nila. Hindi na naghihintay si Bea pagkatapos ng trabaho, hindi na rin nagpapadala ng mga mensahe sa labas ng oras ng opisina. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay tuluyan na siyang tumigil.Isang hapon, habang naghahanda si Xavian para umuwi, dinaluhan ulit siya ni Bea sa kanyang opisina. May hawak itong dalawang tasa ng kape.“Sir Xavian, pahabol lang po sa report na pinapabalik niyo,” sabi nito sabay lapag ng folder sa mesa. “Nag-isip po ako nang mabuti sa sinabi niyo noong nakaraan. At naisip ko lang… baka hindi niyo po nakikita ang totoong kalagayan.”Tumingin si Xavian sa kanya nang seryoso. “Anong ibig mong sabihin?”Umupo si Bea sa tapat niya nang hindi hinihintay ang pahintulot. “Sinasabi ng lahat na parang hindi na kayo ang dating Xavian. Na parang binabawasan ni Ma’am Astr

Matapos ang kanilang pag-aaway at pagkakasundo noong nakaraang araw, tila naging mas maingat sila sa bawat salitang bibitawan. Ngunit sa kabila ng pagiging maayos ng usapan, may bahagi pa rin ng nakaraan na hindi pa lubusang nasasabi, mga detalye na matagal nang itinago ni Astrid, dahil kahit sa pagbabalik niya, takot pa rin siyang husgahan nang lubusan.Isang hapon, habang nagpapahinga sila matapos ihatid at sunduin si Ashton sa paaralan, nagsalita si Xavian nang mahina.“Alam mo… minsan pa rin akong nagtataka. Paano mo nagawang magtago nang limang taon? Paano mo nagawang tiisin ang lahat nang mag-isa noong buntis ka pa lang?”Natigilan si Astrid. Tumingin siya sa malayo, sa hardin kung saan madalas silang maglaro ngayon ng anak nila. Huminga siya nang malalim bago sumagot.“Dahil takot ako, Xavian. Sobrang takot.”Lumingon siya rito, at sa unang pagkakataon ay ibinuhos niya ang lahat ng bigat na matagal nang nasa dibdib niya.“Tandaan mo noong huling gabing nagkaroon tayo ng matindi