LOGINTahimik ang buong bahay nang umagang iyon.Pagkatapos ng ilang araw na puno ng pag-aalala, takot, at pagod, sa wakas ay nakumbinsi nina Xavian at Fiona si Astrid na muling magpatingin kay Dr. Reyes. Hindi man tuluyang nawala ang pangamba sa mga mata ni Astrid, pumayag siyang humingi ng tulong dahil sa pangakong hindi siya iiwan ni Xavian.Ngunit habang abala ang lahat sa pag-aasikaso sa kalagayan ni Astrid, may isang taong tahimik lamang na nagmamasid sa kanila. Si Ashton. Limang taong gulang pa lamang ang panganay nina Astrid at Xavian. Sa edad na iyon, hindi pa niya kayang unawain ang lahat ng nangyayari sa kaniyang pamilya. Hindi niya alam kung bakit madalas umiiyak ang kaniyang mama, kung bakit minsan ay natatakot ito sa mga bagay na hindi niya nakikita, o kung bakit palaging pagod ang kaniyang papa.Ang alam lamang niya, hindi na katulad ng dati ang kanilang tahanan.Dati, tuwing umaga, si Astrid ang unang gumigising upang ihanda ang kaniyang almusal. Siya rin ang nagsusuklay sa
Ilang minuto nang nakatayo si Xavian sa harap ng hagdan habang nakatitig sa pintuan ng kanilang silid. Hindi pa rin mawala sa isip niya ang mga salitang binitiwan ni Astrid bago ito muling pumasok sa kuwarto.Pagod ka na ba sa akin? Pabigat na ba ako sa iyo?Napapikit siya at napahawak sa kanyang noo. Hindi niya gustong marinig ng asawa ang mga sinabi niya kay Fiona, lalo na't alam niyang napakaraming bagay na ang kinatatakutan nito. Ngunit nangyari na iyon, at wala na siyang magagawa kundi harapin ang naging epekto nito.“Sir, puntahan mo na si bespren,” mahinang saad ni Fiona. “Alam kong nasaktan siya sa narinig niya. Kailangan ka niya ngayon.”Napalingon si Xavian sa dalaga.“Paano kung ayaw na niya akong papasukin? Paano kung lalo lang siyang magalit kapag kinausap ko siya?”“Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan. Pero sir, huwag mo rin siyang piliting makipag-usap kung hindi pa siya handa. Iparamdam mo lang sa kanya na nandiyan ka.”Tumango si Xavian bago dahan-dahang umakya
Ilang araw na ang lumipas mula nang muling lumala ang kalagayan ni Astrid. Sa mga nagdaang araw, halos hindi na ito kumakain nang maayos at madalas na rin itong hindi makatulog sa gabi. Paulit-ulit nitong sinasabi kay Xavian na naririnig niya ang iyak ng kanilang anak at kailangan niya itong hanapin.Sa tuwing sinusubukan naman ni Xavian na pakalmahin ang asawa, lalo lamang itong nababalisa. Minsan ay umiiyak ito nang walang tigil, at may mga pagkakataong nagagalit ito sa kanya dahil hindi raw niya naririnig ang kanilang baby.Hindi na rin halos umaalis si Xavian sa tabi ni Astrid. Siya ang naghahanda ng pagkain nito, nagpapaalala na uminom ng tubig, at sumasama sa tuwing kailangan nitong magpatingin sa doktor. Sinisikap niyang sundin ang lahat ng payo sa kanya, ngunit habang tumatagal ay unti-unti na ring nauubos ang kanyang lakas.Hindi niya ito gustong aminin, pero napapagod na rin siya.Napapagod siyang mag-isip kung ano ang tamang sasabihin sa asawa. Napapagod siyang magpanggap n
Pagkaalis ni Fiona para sunduin sina Ashton at Nanay Nena, ay agad na umakyat si Xavian sa second floor upang puntahan si Astrid. Hindi pa rin mawala sa isip niya ang naging reaksyon nito kanina. Hindi niya alam kung bakit ganoon na lamang ang takot nito sa restaurant at maging sa pagdating ni Fiona.Pagdating niya sa tapat ng kanilang silid, marahan siyang kumatok.Knock! Knock! Knock!“Love, ako ito. Maaari ba akong pumasok?” mahinahon niyang tanong.Walang sumagot mula sa loob kaya ilang sandali muna siyang naghintay bago muling kumatok.“Love, please. Gusto ko lang malaman kung ayos ka lang.”Ilang segundo pa ang lumipas bago niya narinig ang mahinang tinig ng kanyang asawa.“Umalis ka muna, Xavian. Gusto kong mapag-isa.”Napapikit si Xavian at malalim na napabuntong-hininga. Gusto niya itong yakapin at alamin kung ano ang gumugulo sa isip nito, ngunit ayaw rin niyang pilitin ang asawa.“Okay, love. Nandito lang ako sa labas, ha? Kapag kailangan mo ako, tawagin mo lang.”Pagkasabi
Matapos ang konsultasyon, marahang binuksan ni Dr. Reyes ang pinto at lumabas upang tawagin ang asawa ng kanyang pasyente. Agad namang tumayo si Xavian mula sa kinauupuan niya, halatang balisa at sabik malaman ang kalagayan ni Astrid.“Mr. Avanzado, maaari po ba tayong mag-usap sandali?”“Opo, Doctor. Kumusta po ang asawa ko? May problema po ba sa kanya?” tanong naman ni Xavian pagkalapit niya sa doctor.“Naiintindihan ko po na nag-aalala kayo sa kalagayan ng inyong misis. Sa ngayon, nakararanas siya ng matinding emosyonal na paghihirap mula nang mawala ang inyong anak.”“Alam ko pong nahihirapan siya, Doc. Pero nitong mga nakaraang linggo, mas lumala po. Minsan, hinahanap niya ang baby namin sa kalagitnaan ng gabi. Sinasabi niyang umiiyak daw ito at kailangan siya.”“Opo. Nabanggit din po niya na nakaririnig siya ng iyak ng sanggol kahit wala namang sanggol sa paligid. Mahalaga pong maunawaan natin ang mga karanasang ito at kung kailan at paano nangyayari ang mga ito.”“Ibig sabihin
Kinabukasan, kinausap ni Xavian si Astrid tungkol sa mga napapansin niya dito. Nakinig naman si Astrid at naunawaan niya ang ibig sabihin ni Xavian.“Hon, I think you're right. Need ko na ata talagang mag seek ng help from professionals. Hirap na rin talaga ako makatulog sa gabi eh,” saad ni Astrid habang nag uusap sila ni Xavian sa loob ng kwarto nilang dalawa.“Yes, hon. So ibig bang sabihin nito na pumapayag ka nang magpatingin sa psychiatrist?”Tumango naman si Astrid. “Thank God,” bulong ni Xavian saka niyakap ang asawa. “Thanks, Hon. I assure you that everything will be okay soon.” So the next morning, nagtungo nga sina Astrid at Xavian sa isang private psychiatric clinic na nirecommend ni Fiona. Pagkapasok nila sa clinic ay si Xavian lang ang nakipag usap sa staff at hindi nagtagal pinapasok na rin sa office ng doctor si Astrid. Inihatid ni Xavian si Astrid sa loob ng opisina ng psychiatrist. Pero bago magsimula ang konsultasyon, mahinahong hiniling ng psychiatrist kay Xavi
Mabigat ang katahimikan sa loob ng condo. Mahigpit na nakakapit si Ashton sa bewang ni Astrid habang nakatingin naman si Xavian sa kanilang dalawa. At habang tumatagal mas lalong lumalalim ang tingin nito sa bata. Parang may unti-unting nabubuo sa isip niya. Isang katotohanang pilit itinatanggi ni
Nanigas ang buong katawan ni Astrid. Pakiramdam niya tumigil ang oras habang nakatayo si Xavian sa labas ng condo at nakatitig sa batang nasa harapan nito.Tahimik ang buong hallway. Ngunit sa loob-loob ni Astrid, parang napakalakas ng tibok ng puso niya.Hindi… Hindi pwede. Hindi pwedeng malaman n
Halos buong araw na lutang si Astrid.Kahit nasa meeting siya kasama ang ibang designers ng kumpanya ay hindi mawala-wala sa isip niya ang mga sinabi ni Xavian.You can hide your secret from everyone else, Astrid. But not from me.Paulit-ulit iyong nag-e-echo sa utak niya.Pakiramdam niya anumang o
Sa isang Presidential Suite.Kakaibang init ang bumabalot sa buong kwarto, init na parang yumayakap sa kanilang pagkatao.Dalawang tao ang magkayakap sa paraang ayaw nang magkahiwalay. Ang kutis ng babae ay kasing puti ng jade, kasing kinis ng nyebe, maselan at malambot, na may bahagyang mapulang







