ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมพื้นที่กลางฟลอร์เต้นรำของห้องบอลรูมไม่ได้น่าอึดอัดดั่งเช่นที่ผ่านมา ทว่ามันกลับกลายเป็นความเงียบที่เปี่ยมไปด้วยมวลอารมณ์อันหนักแน่นและชัดเจน แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลเพียงดวงเดียวที่ส่องจับร่างของโม่หย่าถิงและโฮ่วเวยจ้าน ทำให้โลกทั้งใบดูราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงลมหายใจของคนสองคนที่สอดประสานกันท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความทึ่ง โม่หย่าถิงยื่นมือเรียวระหงของเธอออกไปอย่างช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับก้านกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ที่โฮ่วเวยจ้านยื่นให้ เธอโอบรับมันเข้าไว้แนบอก สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของราชานักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลตรงหน้า ไออุ่นนั้นไม่ใช่เพียงความร้อนจากร่างกาย แต่เป็นความมั่นคงที่แผ่ซ่านผ่านกลีบดอกไม้หนานุ่มเข้าสู่หัวใจของเธอ มันเป็นสัมผัสที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากบุรุษผู้ถูกกล่าวขานว่าเป็นมัจจุราชแห่งวงการธุรกิจโม่หย่าถิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบสายตาของโฮ่วเวยจ้านอย่างช้าๆ นัยน์ตาสีนิลของเธอที่เคยไร้ซึ่งระลอกคลื่น บัดนี้กลับวูบไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกหยดน้ำฝนกระทบ เธอใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่หลังแววตาคมก
اقرأ المزيد