All Chapters of สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Chapter 1 - Chapter 10

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในสถานีโทรทัศน์มังกรทองยามดึกสงัดเงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นความเย็นเยียบออกมา โม่หย่าถิงในวัยยี่สิบแปดปีนั่งทอดอาลัยอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แผ่นหลังของเธอโค้งงอด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาอย่างยาวนาน กองเอกสารสัญญา แฟ้มสรุปงบประมาณ และแผนงานรายการโทรทัศน์วางกองพะเนินเทินทึกราวกับภูเขาขนาดย่อมที่จ้องมองมาเพื่อสูบเอาพลังชีวิตของเธอไปจนหมดสิ้น หญิงสาวยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบด้วยความปวดร้าว ดวงตาที่เคยสุกใสในวัยเยาว์บัดนี้หมองคล้ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดหลับอดนอนติดต่อกันหลายสัปดาห์ สิบปีเต็มที่เธอทุ่มเทหยาดเหงื่อและสติปัญญา หยาดน้ำตาและแรงกายแรงใจทั้งหมด เพื่อสร้างความสำเร็จให้กับบริษัทแห่งนี้ จากสถานีโทรทัศน์เล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก เธอใช้ความสามารถในการวิเคราะห์การตลาดและการวางแผนกลยุทธ์ที่เฉียบแหลม ผลักดันจนมังกรทองผงาดขึ้นมาเป็นสถานีโทรทัศน์อันดับต้นๆ ของประเทศ เธอละทิ้งชีวิตวัยรุ่น ละทิ้งความสุขส่วนตัว และยอมทำงานอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบเชียบ เพียงเพราะคำสัญญาและรอยยิ้มแสนหวานของผู้ชายที่ช

หลังจากที่ความตกตะลึงจากการค้นพบความจริงบนหน้ากระดาษปฏิทินแบบฉีกตั้งโต๊ะค่อยๆ บรรเทาลง โม่หย่าถิงพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมาเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง ร่างกายของเธอยังคงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ มันเป็นการสั่นไหวที่เกิดจากความรู้สึกหลากหลายที่ผสมปนเปกัน ทั้งความหวาดผวาจากความตายที่เพิ่งพานพบ ความสับสนต่อปาฏิหาริย์ที่ไม่อาจอธิบายได้ และความหวังอันริบหรี่ที่กำลังก่อตัวขึ้นในเบื้องลึกของจิตใจ หญิงสาวใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะหนังสือไม้ตัวเก่าเอาไว้แน่นจนข้อปูดขาว เพื่อใช้เป็นหลักยึดเหนี่ยวไม่ให้ร่างที่อ่อนแรงทรุดลงไปกองกับพื้นไม้กระดาน ลมหายใจของเธอเข้าออกอย่างเชื่องช้าและหนักหน่วง อากาศยามเช้าของฤดูใบไม้ผลิในปีหนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบสามสูดผ่านจมูกเข้าไปหล่อเลี้ยงปอด มันมีกลิ่นอายของความชื้น ดินร่วน และควันถ่านหินจางๆ ที่ลอยมาจากปล่องไฟของเพื่อนบ้านในชนบท ซึ่งเป็นกลิ่นที่เธอไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับทศวรรษเมื่อเรี่ยวแรงเริ่มกลับคืนมาสู่ท่อนขา โม่หย่าถิงก็ตัดสินใจผลักตัวออกจากโต๊ะหนังสือ เป้าหมายของเธอคือกระจกเงาบานเก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงมุมห้องอันมืดสลัว ขาทั้งส

แสงสว่างแห่งรุ่งอรุณของวันใหม่ในฤดูใบไม้ผลิเริ่มสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านสีซีดจางที่แขวนอยู่ริมหน้าต่าง ละอองฝุ่นเล็กๆ ล่องลอยคว้างอยู่ในลำแสงสีทองที่ตกกระทบลงบนพื้นไม้กระดานอันเก่าคร่ำคร่า โม่หย่าถิงละสายตาจากทิวทัศน์เบื้องนอกหน้าต่างที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอดเพื่อรับเอาความสดชื่นของอากาศยามเช้าเข้าไปหล่อเลี้ยงทุกเซลล์ในร่างกายที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่รอคอยอยู่ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมคับแคบแห่งนี้ ขาทั้งสองข้างของเธอพยุงร่างที่สวมเพียงเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงวอร์มย้วยๆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคงตรงไปยังโต๊ะหนังสือไม้ตัวเก่าที่ตั้งอยู่มุมห้อง เก้าอี้ไม้ตัวเก่งที่ขาทั้งสี่ข้างเริ่มโยกคลอนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ทันทีที่เธอทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงไป แผ่นหลังของหญิงสาวยืดตรงอย่างสง่างามโดยสัญชาตญาณ มันเป็นท่วงท่าที่ถูกหล่อหลอมมาจากประสบการณ์การเป็นผู้บริหารระดับสูงมานานนับทศวรรษ แม้ในยามนี้ร่างกายของเธอจะเป็นเพียงเด็กสาววัยสิบแปดปีที่ดูเฉิ่มเชยและไร้ราศี แต่รัศมีแห่งอำนาจและความเยือกเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงต

แสงแดดอุ่นจางของยามเช้าตรู่สาดส่องลงมาอาบไล้ถนนดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวเมือง บรรยากาศสองข้างทางเต็มไปด้วยความคึกคักและจอแจตามวิถีชีวิตของชาวบ้านในยุคแห่งการพัฒนา เสียงกระดิ่งจากรถจักรยานนับร้อยคันดังกังวานประสานกันเป็นจังหวะแห่งชีวิต ผสมผสานกับเสียงตะโกนเรียกลูกค้าของพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ที่ตั้งแผงขายอาหารเช้าอยู่ริมฟุตบาท กลิ่นหอมกรุ่นของซาลาเปานึ่งร้อนๆ ที่เพิ่งยกออกจากเตา กลิ่นน้ำเต้าหู้ต้มสุกใหม่ๆ และกลิ่นแป้งทอดปาท่องโก๋ลอยอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ ควันสีขาวขุ่นพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม โม่หย่าถิงก้าวเดินไปตามทางเท้าด้วยจังหวะฝีเท้าที่สม่ำเสมอและมั่นคง แผ่นหลังของเธอตั้งตรงอย่างสง่างามผิดแผกไปจากเด็กสาววัยมัธยมปลายคนอื่นๆ ที่มักจะเดินจับกลุ่มคุยเล่นกันเจื้อยแจ้ว ทว่าสิ่งที่ขัดตากับท่วงท่าอันเปี่ยมไปด้วยบารมีของเธอนั้น คือแว่นตาพลาสติกสีดำกรอบหนาเตอะที่กดทับอยู่บนสันจมูก มันหนักอึ้งและคอยจะเลื่อนหลุดลงมาอยู่ตลอดเวลาจนเธอต้องใช้นิ้วชี้ดันมันกลับขึ้นไปครั้งแล้วครั้งเล่า แว่นตากรอบหนานี้เปรียบเสมือนป้อมปราการอันโง่เขลาที่เด็กสาวโม่หย่าถิงในอดีตสร้างขึ้นมาเพื่อหลบ

แสงแดดยามสายสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นละอองและรอยขีดข่วนของกาลเวลา ลำแสงสีทองทอดตัวลงมากระทบกับพื้นไม้กระดานที่ถูกขัดจนขึ้นเงาด้วยน้ำมันก๊าด บรรยากาศภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายยังคงอบอวลไปด้วยความอึกทึกครึกโครมตามประสาวัยรุ่นที่กำลังมีพละกำลังล้นเหลือ ทว่าท่ามกลางเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วบริเวณนั้น รังสีแห่งความริษยาและความไม่พอใจกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบและเข้มข้นในมุมหนึ่งของห้อง เด็กสาวร่างสูงโปร่งผู้ตั้งตนเป็นหัวโจกในการกลั่นแกล้งเพื่อนร่วมชั้น หล่อนสวมเสื้อพละที่จงใจพับแขนเสื้อขึ้นเพื่ออวดความเปรี้ยวซ่า ริมฝีปากถูกแต้มด้วยลิปสติกสีแดงราคาถูกที่ลักลอบนำมาทาในโรงเรียน หล่อนนั่งจ้องมองไปยังแผ่นหลังที่ตั้งตรงอย่างสง่างามของโม่หย่าถิงด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่ภายในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา หล่อนคือผู้ควบคุมกฎเกณฑ์ของสังคมเล็กๆ ในห้องเรียนแห่งนี้ หล่อนเป็นผู้ชี้นิ้วสั่งการ เป็นผู้กำหนดว่าใครสมควรได้รับการยกย่อง และใครสมควรถูกเหยียบย่ำให้จมดิน ซึ่งเป้าหมายที่หล่อนโปรดปรานที่สุดในการใช้เป็นที่ระบายอารมณ์และสร