สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในสถานีโทรทัศน์มังกรทองยามดึกสงัดเงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นความเย็นเยียบออกมา โม่หย่าถิงในวัยยี่สิบแปดปีนั่งทอดอาลัยอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แผ่นหลังของเธอโค้งงอด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาอย่างยาวนาน กองเอกสารสัญญา แฟ้มสรุปงบประมาณ และแผนงานรายการโทรทัศน์วางกองพะเนินเทินทึกราวกับภูเขาขนาดย่อมที่จ้องมองมาเพื่อสูบเอาพลังชีวิตของเธอไปจนหมดสิ้น หญิงสาวยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบด้วยความปวดร้าว ดวงตาที่เคยสุกใสในวัยเยาว์บัดนี้หมองคล้ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดหลับอดนอนติดต่อกันหลายสัปดาห์ สิบปีเต็มที่เธอทุ่มเทหยาดเหงื่อและสติปัญญา หยาดน้ำตาและแรงกายแรงใจทั้งหมด เพื่อสร้างความสำเร็จให้กับบริษัทแห่งนี้ จากสถานีโทรทัศน์เล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก เธอใช้ความสามารถในการวิเคราะห์การตลาดและการวางแผนกลยุทธ์ที่เฉียบแหลม ผลักดันจนมังกรทองผงาดขึ้นมาเป็นสถานีโทรทัศน์อันดับต้นๆ ของประเทศ เธอละทิ้งชีวิตวัยรุ่น ละทิ้งความสุขส่วนตัว และยอมทำงานอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบเชียบ เพียงเพราะคำสัญญาและรอยยิ้มแสนหวานของผู้ชายที่ชื่อถงฮั่นสยง ชายผู้เป็นทายาทของสถานีโทรทัศน์แห่งนี้ ชายที่เธอรักสุดหัวใจและหวังจะฝากฝังชีวิตที่เหลือไว้ในอ้อมกอดของเขา โม่หย่าถิงมองดูตัวเลขผลกำไรในไตรมาสล่าสุดด้วยความภาคภูมิใจ ความเหน็ดเหนื่อยแทบจะมลายหายไปเมื่อคิดว่าความสำเร็จนี้คือรากฐานที่มั่นคงสำหรับครอบครัวที่เธอกำลังจะสร้างร่วมกับเขาในอนาคตอันใกล้

เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นทำลายความเงียบ โม่หย่าถิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบอุปกรณ์สื่อสารเครื่องนั้นขึ้นมา หน้าจอปรากฏข้อความสั้นๆ จากถงฮั่นสยงระบุสถานที่นัดหมายซึ่งเป็นห้องอาหารฝรั่งเศสสุดหรูแบบเป็นส่วนตัวใจกลางเมืองหลวง พร้อมกับข้อความอวยพรวันเกิดอายุครบยี่สิบแปดปีของเธอ หัวใจที่เคยแห้งผากและอ่อนล้ากลับมาเต้นระรัวและพองโตด้วยความหวัง หญิงสาวรีบเก็บเอกสารบนโต๊ะให้เข้าที่ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ซีดเซียว เธอเดินไปที่กระจกเงาบานใหญ่ในห้องน้ำของสถานี มองดูภาพสะท้อนของหญิงสาววัยทำงานที่ไม่ได้แต่งหน้าทาปาก สวมเพียงชุดสูทสีเข้มที่ดูจืดชืดไร้ชีวิตชีวา โม่หย่าถิงล้วงกระเป๋าหยิบลิปสติกสีชมพูอ่อนที่แทบจะไม่เคยได้ใช้งานออกมาเติมสีสันลงบนริมฝีปาก พยายามจัดแต่งทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้ดูเข้าทรงมากที่สุด ค่ำคืนนี้คือค่ำคืนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ เธอวาดฝันถึงบรรยากาศโรแมนติกใต้แสงเทียน เสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงแผ่วเบา และภาพของถงฮั่นสยงที่คุกเข่าลงตรงหน้าพร้อมกับแหวนเพชรเม็ดงามเพื่อขอเธอแต่งงาน ความคาดหวังเหล่านั้นทำให้ก้าวเดินของเธอเบาหวิวราวกับล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ เธอรีบก้าวออกจากอาคารสถานีโทรทัศน์ เรียกรถโดยสารมุ่งหน้าสู่สถานที่นัดหมายด้วยความตื่นเต้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอก โดยไม่รู้เลยว่าปลายทางที่รออยู่ไม่ใช่ดินแดนแห่งความฝัน แต่เป็นขุมนรกที่มืดมิดและหนาวเหน็บที่สุด

รถโดยสารจอดเทียบหน้าภัตตาคารหรู โม่หย่าถิงก้าวลงมาด้วยความประหม่า พนักงานต้อนรับในชุดสูทเรียบร้อยโค้งคำนับและนำทางเธอเดินผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงเนื้อหนา แสงไฟสีทองสลัวสร้างบรรยากาศที่หรูหราและเป็นส่วนตัว เสียงดนตรีแว่วมาตามทางเดินยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องอาหารส่วนตัวระดับวีไอพี พนักงานก็ถอยฉากออกไป ปล่อยให้เธอเป็นผู้ผลักบานประตูไม้สลักลายนั้นเข้าไปด้วยตนเอง โม่หย่าถิงสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าและผลักประตูเข้าไปช้าๆ ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางกระหม่อมของเธออย่างจัง รอยยิ้มที่เตรียมไว้แข็งค้างอยู่บนใบหน้า ร่างกายของเธอชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เบื้องหน้าของเธอคือโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้อย่างงดงาม แต่บุคคลที่อยู่ในห้องกลับไม่ได้มีเพียงถงฮั่นสยง ชายคนรักของเธอกำลังยืนตระกองกอดหญิงสาวเรือนร่างอรชรในชุดเดรสสีแดงสดแนบเนื้อ หญิงสาวคนนั้นคือฉินโหรวหลัน ดาราสาวดาวรุ่งอันดับหนึ่งของสถานี และที่สำคัญที่สุดคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่โม่หย่าถิงไว้ใจมาตลอด ริมฝีปากของคนทั้งสองเพิ่งจะผละออกจากกัน มือของถงฮั่นสยงยังคงโอบรัดเอวคอดกิ่วของฉินโหรวหลันไว้อย่างหวงแหน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยลอยมาเตะจมูกตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย โม่หย่าถิงเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไม่อาจประมวลผลภาพตรงหน้าได้ กระเป๋าสะพายในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอจนไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้

ถงฮั่นสยงหันมามองโม่หย่าถิงที่ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตู แววตาของเขาไม่มีความตกใจ ไม่มีความรู้สึกผิด หรือแม้แต่ความละอายใจแม้แต่น้อย มันมีเพียงความเย็นชาและเย่อหยิ่งราวกับมองดูสิ่งของที่หมดประโยชน์แล้ว ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดรอบเอวของฉินโหรวหลันให้แน่นขึ้น ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กรีดลึกลงไปในวิญญาณของคนฟังว่าเขาและฉินโหรวหลันกำลังจะแต่งงานกันในเดือนหน้า โม่หย่าถิงรู้สึกราวกับพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังทรุดตัวลง เธอพยายามเค้นเสียงเพื่อถามหาเหตุผล ถามถึงความรักและคำสัญญาตลอดสิบปีที่ผ่านมา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะกังวานใสที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันจากเพื่อนสนิท ฉินโหรวหลันเอนศีรษะซบลงบนไหล่กว้างของชายหนุ่ม ปรายตามองโม่หย่าถิงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและรังเกียจ

"เธอมันก็แค่ผู้หญิงโง่ที่พวกเราหลอกใช้ให้ทำงานให้ก็เท่านั้นแหละ"

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนมีดแหลมคมนับพันเล่มที่พุ่งเข้าทิ่มแทงหัวใจของโม่หย่าถิงจนแหลกละเอียด ฉินโหรวหลันเหยียดยิ้มร้ายกาจ เปิดโปงความจริงอันเน่าเฟะว่าทุกความสำเร็จที่โม่หย่าถิงสร้างมา ทุกหยาดเหงื่อที่เธอเสียไป ล้วนเป็นเพียงการปูทางให้ถงฮั่นสยงได้ขึ้นเป็นประธานสถานีอย่างมั่นคง และเพื่อเป็นเงินทุนมหาศาลในการปั้นฉินโหรวหลันให้กลายเป็นดาวประดับวงการ ความรักที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดสิบปีเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่พวกเขาสร้างขึ้นเพื่อหลอกใช้แรงงานจากหญิงสาวที่โง่งม โม่หย่าถิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เลือดสีสดซึมออกมาแต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดทางกายเลยแม้แต่น้อย ความโง่เขลาของตนเองตอกหน้าเธออย่างจัง ความภักดีที่มอบให้คนทรยศกลายเป็นโซ่ตรวนที่รัดคอเธอจนหายใจไม่ออก

เมื่อความจริงอันน่ารังเกียจถูกเปิดเผย โม่หย่าถิงไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรือคุกเข่าอ้อนวอน แววตาที่เคยอ่อนโยนและยอมจำนนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเย็นเยียบจนน่าขนลุก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติปัญญาอันเฉียบแหลมที่เคยใช้บริหารธุรกิจมาเป็นเกราะกำบัง หญิงสาวก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของถงฮั่นสยง เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและทรงพลังว่าเธอรู้ความลับทุกอย่างของสถานีมังกรทอง รู้ถึงบัญชีผีที่เขาสร้างขึ้นเพื่อยักยอกเงิน รู้ถึงการติดสินบนและการฉ้อโกงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรม เธอข่มขู่ว่าหากเธอพินาศ พวกเขาก็ต้องพินาศและสูญเสียทุกอย่างไปพร้อมกับเธอ ถงฮั่นสยงชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยเย่อหยิ่งพลันเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงและตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าฉลาดหลักแหลมเพียงใดและกุมหลักฐานสำคัญไว้มากแค่ไหน รังสีความอำมหิตปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่าโม่หย่าถิงเป็นตัวอันตรายที่ปล่อยไว้ไม่ได้อีกต่อไป เขาพุ่งตัวเข้าไปหาเธอด้วยความรวดเร็ว สองมือหนาและแข็งแรงคว้าเข้าที่ลำคอบอบบางของหญิงสาวอย่างรุนแรง โม่หย่าถิงพยายามดิ้นรนต่อสู้ สองมือเล็กจิกข่วนลงบนท่อนแขนของชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ แต่พละกำลังของสตรีไม่อาจสู้แรงของบุรุษที่บ้าคลั่ง ถงฮั่นสยงเพิ่มแรงบีบที่ลำคอจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาของเขาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเลือดเย็น ฉินโหรวหลันยืนมองภาพการฆาตกรรมตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจโดยไม่มีทีท่าว่าจะห้ามปราม อากาศในปอดของโม่หย่าถิงค่อยๆ หมดลง ความเจ็บปวดแสนสาหัสลุกลามไปทั่วสรรพางค์กาย สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน ทว่าในห้วงสุดท้ายของลมหายใจ ความแค้นที่สลักลึกถึงกระดูกดำกลับลุกโชนขึ้นราวกับเปลวเพลิงในนรก เธอจ้องมองใบหน้าของคนทรยศทั้งสองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง สาบานในใจด้วยหยาดเลือดและวิญญาณ ว่าหากสวรรค์มีตา เธอจะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างและลากพวกมันทั้งสองลงสู่ขุมนรกที่ลึกที่สุด ร่างบอบบางของโม่หย่าถิงกระตุกเกร็งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่แขนทั้งสองข้างจะตกลงแนบข้างลำตัว สิ้นลมหายใจลงอย่างโดดเดี่ยวและอนาถท่ามกลางความเลือดเย็นของคนที่เธอเคยรักและไว้ใจที่สุดในชีวิต