All Chapters of แผนรักจากนายเซียน (Chef sian my love): Chapter 21 - Chapter 30

เซียนได้ไปลาออกจากที่โรงแรมแล้ว พร้อมกับเก็บข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านพัก มาใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทางหลายใบ และระหว่างที่เก็บของอยู่ สายตาก็พลางมองรอบๆ ห้องไปด้วยเนื่องจากเขาพักอยู่ที่มีมานมนาน ประมาณสิบกว่าปีก็ว่าได้ จนรู้สึกผูกพันขึ้นมา แล้วที่นี่เองยังเปรียบเสมือน บ้านหลังที่สองของเขาอีกด้วย“เซียนให้ข้าช่วยเก็บของไหม” หมากที่ยืนรออยู่หน้าบ้านได้ตะโกนเรียก“ไม่ต้องๆ กำลังจะลงไปแล้ว”เซียนถือกระเป๋าเดินทาง แล้วก้าวเท้าลงจากบันไดบ้าน ก็เห็นว่าป้าเจ้าของบ้าน กำลังยืนจ้องหน้าเขา เหมือนกำลังจะเอ่ยอะไรสักอย่าง“เอ็งจะไปจริงๆ เหรอลูก อยู่มาตั้งหลายปี ป้าคงคิดถึงเอ็งแย่เลย”“ผมไปจริงๆ ครับป้า และไม่รู้ว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกเมื่อไหร่”“ถ้าอย่างนั้น ขอให้เอ็งโชคดีแล้วกัน แล้วว่างๆ ก็แวะมาพักที่นี่ได้เสมอ สำหรับเอ็งป้าคิดราคาไม่แพงหรอก”“ผมก็นึกว่าแต่ป้าจะให้ผมพักฟรี”“ฟรีไม่ได้หรอกลูก ช่วงนี้ค่าใช้จ่ายป้าเยอะ ถือว่าช่วยๆ กันนะ”“ผมล้อเล่นน่ะครับป้า ถ้าอย่างนั้นผมลาเลยนะครับ” เซียนยกไหว้บุคคลตรงหน้า แล้วเดินไปหาหมาก“ไปๆ โชคดีลูก”ไม่นานก็มีรถตู้สีดำคันหรู ได้มาจอดเทียบฟุตพาธเพื่อรอรับพวกเขา อ

เซียนลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ พร้อมกับจับมือของเธอ แล้วเดินขึ้นมาภายในคอนโดแห่งนี้ด้วยกัน“พี่เซียนมันแพงเกินไปสำหรับข้าวปั้นค่ะ”“พี่ไม่ได้ให้เราเช่า แต่พี่ซื้อให้น้องต่างหากล่ะ คิดว่าเป็นของขวัญก่อนวันแต่งงานก็แล้วกันนะ”“แล้วใครจะแต่งงานกับพี่กัน ฝันไปเถอะ” คนตัวเล็กกำลังจะเดินหนีไปอีกทาง แต่ทว่าฝ่ามือหนา ได้รั้งต้นแขนของเธอไว้ทัน“เดี๋ยวก่อน จะรีบเดินไปไหนห้องน้องอยู่ตรงนี้ ส่วนตรงข้ามคือห้องของหมาก”“อ๋อ...เข้าใจแล้วค่ะ”“ลองเข้าไปดูในห้องสิ”เขายื่นคีย์การ์ดให้กับเธอ ฝ่ามือน้อยๆ รับมันอย่างลังเล ก่อนที่จะเปิดประตู แล้วเดินเข้าไปภายในห้องสุดหรู ที่ถูกตบแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวทันสมัยครบครันคนตัวเล็กเดินสำรวจไปทั่ว ทั้งในห้องครัว ห้องนอนที่มีห้องน้ำในตัว และไม่อยากจะเชื่อเลยว่าต้องพักอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ มันดูหรูหราใหญ่โตสำหรับเธอเกินไป จนคิดว่านี่คือความฝัน“คืนนี้พี่จะนอนเป็นเพื่อน ไม่สิต้องเรียกว่านอนเป็นแฟนต่างหากล่ะถึงจะถูกใช่ไหม”“แล้วพี่ไม่กลับบ้านเหรอคะ ข้าวปั้นนอนคนเดียวได้”“ไม่! ยังไงพี่ก็จะนอนที่นี่ ดูสิ พี่เอาเสื้อมาด้วยนะ” เขาคงคิดเตรียมการล่วงหน้าไว้แล้ว แต่เธอกล

ข้าวปั้นไม่รอช้าดีดตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว โดยไม่สนสายตาของใครๆ ว่าจะมองอย่างไร เพราะในใจนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนและวุ่นวาย ที่ได้ถาโถมเข้ามา ในขณะนี้จนเกินจะรับไหวแล้วจู่ ๆ น้ำตาที่ไหนก็ไม่รู้ไหลทะลัก ราวกับเขื่อนที่กำลังจะพังทลาย ไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามมิได้ ร่างบางเลยตัดสินใจเดินออกจากเหตุการณ์ตรงหน้า ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว เพียงคำว่าเหมาะสมเท่านั้นเองหรือ ที่เป็นตัวชี้วัดสำหรับความรักของพวกเราหัวใจรักที่มีต่อกัน คงตรงหยุดไว้เพียงเท่านี้จริงๆ สินะ“ข้าวปั้น เดี๋ยวสิ รอพี่ก่อน” เธอรีบสาวเท้าไป โดยไม่สนใจเสียงเรียกของชายหนุ่ม“ตาเซียนกลับมาคุยกับแม่ให้รู้เรื่องก่อน เป็นเพราะเด็กคนนั้นแท้ๆ ที่ทำให้แกเป็นแบบนี้”“คุณหญิงพอได้แล้ว เลิกพูดแบบนี้กับลูกสักที”“ผมบอกคุณแม่แล้วไงครับ ว่าน้องคือผู้หญิงที่ผมรัก ถึงคุณแม่จะคิดว่าเหมาะสมหรือไม่ก็ตาม ผมจะพิสูจน์ให้คุณแม่เห็น ว่าเราทั้งสองคนอยู่ด้วยกันได้ และเราก็จะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ด้วย”เซียนพูดออกมาด้วยความโกรธ ที่แม่ของเขาทำไมไม่เข้าใจบ้างว่าเขาจะรู้สึกยังไง ถ้าหากไม่มีผู้หญิงอันเป็นที่รักอยู่เคียงข้าง เขาพูดจบแล้ว จึงเดินออกม

ระหว่างที่นั่งรับประทานอาหาร พ่อกับแม่ของเธอต่างมีสีหน้าดูกังวลใจ เนื่องจากวันพรุ่งนี้จะมีตลาดนัดใหญ่ ซึ่งตรงกับช่วงสิ้นเดือนพอดี และผู้คนต้องมาเดินเลือกซื้อของ อย่างเยอะแยะแน่นอน“ข้าวปั้นพรุ่งนี้พ่อกับแม่จะไปดูไร่หน่อยนะ แต่ก็อดเป็นห่วงร้านไม่ได้อีก”“เอาอย่างนี้ไหมจ้ะ ถ้าอย่างนั้นพ่อกับแม่อยู่เฝ้าร้านเถอะจ้ะ เดี๋ยวข้าวปั้นไปดูเอง”“จะไปคนเดียวเหรอลูก”“พ่อกับแม่ก็รู้นี่ ว่าข้าวปั้นอยู่กับไร่มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ”“ถ้าอย่างนั้นพาพี่เขาไปด้วยสิลูก ไปเป็นเพื่อนกัน”“จะดีเหรอจ้ะแม่”“ดีสิครับ พี่ก็อยากเห็นไร่ของข้าวปั้นเหมือนกัน” ถึงเขาไม่เคยทำไร่มาก่อน แต่ก็อยากลองทำดู เพราะอนาคตต้องมาเป็นเขยของที่นี่ ก็อยากลองใช้ชีวิตให้เหมือนกับคนที่รักดูบ้าง คงไม่ยากเกินไปสำหรับเขาหรอกใช่ไหม“ไปด้วยกันนั่นแหละดีแล้ว ไปคนเดียวแม่เป็นห่วง”“เอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะแม่”เมื่อทานข้าวเสร็จ พ่อกับแม่ได้ขึ้นไปพักผ่อนชั้นสองของร้าน จากนั้นทั้งสองก็เดินทางกลับบ้าน โดยขึ้นรถของชายหนุ่มที่จอดไว้หน้าร้าน“พี่เซียน นอนที่หน้าทีวีได้ใช่ไหม”“พี่นอนกับข้าวปั้นบนห้องไม่ได้เหรอ อยากนอนกอดเมียนี่น่ะ”“เดี๋ยว

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านทางหน้าต่างไม้ ส่องมายังใบหน้าหวาน ที่กำลังนอนกอดร่างแกร่งอยู่บนที่นอน“เช้าแล้วเหรอเนี่ย ทำไมรู้สึกเหมือนกับไม่ได้นอนเลย” ดวงตากลมโต จ้องไปยังคนต้นเหตุ ที่ทำให้เธอไม่ได้หลับ ไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน“เพราะพี่เซียนคนเดียวเลย ตื่นมาเป็นเพื่อนข้าวปั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ” มือน้อยๆ เขย่าแขนของเขา แต่กลับว่าไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลยสักนิด“ไม่ตื่นก็ไม่ต้องตื่น เดี๋ยวจะให้นอนเฝ้าไร่อีกสักคืนคอยดู”คนตัวเล็กเดินไปยังห้องน้ำ เพื่อชำระร่างเสร็จแล้ว จึงมาปลุกชายหนุ่มต่อ“พี่เซียนตื่นได้แล้วค่ะ ตะวันส่องหน้าแล้ว”“ยังง่วงอยู่เลย เมื่อคืนออกกำลังกายเหนื่อยทั้งคืน”“ใครใช้ให้พี่ทำล่ะ พี่อยากทำเองนี่”“ก็ถ้าไม่ทำ เดี๋ยวเมียจะหาว่าไม่ทำการบ้านอีก” ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นไปกอดหญิงสาวจากด้านหลัง“ใครเมียพี่ เรายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย อย่ามามั่วนะ”“ถ้าอย่างนั้น...” เซียนจับมือของข้าวปั้นมาจุมพิต จากนั้นจึงสวมแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้าย แบบไม่ทันตั้งตัว“อะไรเหรอคะ”“แหวนไงครับ ไม่รู้จักเหรอ” พร้อมกับจับมือเล็กพลิกไปพลิกมา“รู้จักค่ะ แต่คิดจะสวมก็สวมให้แบบนี้เลยเหรอคะ แล้วคิดว่าข้าวปั้นจะตอบตก