All Chapters of แผนรักจากนายเซียน (Chef sian my love): Chapter 31 - Chapter 40

ในอาทิตย์ที่ผ่านมา ข้าวปั้นไม่ได้เจอกับเซียนเลย พอได้คุยกันเขายังมีท่าทีแปลกๆ ถามคำตอบคำ บ้างก็บอกว่าติดธุระ บ้างก็บอกว่างานยุ่ง จนเธอไม่อยากถามอะไรต่ออีกแล้วพอมานึกดูดีๆ อีกครั้ง เขาดูเหมือนกับคนที่กำลังมีความลับซ่อนอยู่และเธอต้องหาคำตอบเรื่องนี้ให้ได้“เป็นอะไรหรือเปล่าข้าวปั้น ทำหน้าอย่างกับบอกบุญไม่รับแน่ะ”“แค่เบื่อๆ นิดหน่อยน่ะ” เธอทำหน้าเบื่อโลก พร้อมกับจัดเรียงขนมไปด้วย“ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกับพี่เซียนล่ะสิ”“คุยกันทีไรก็บอกไม่ว่างตลอด ข้าวปั้นไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ต้องรู้สึกแบบไหนแล้ว” ทั้ง ๆ ที่เขาพึ่งจะขอเธอแต่งงานไปหยก ๆ แต่ตอนนี้กลับทำตัวเหินห่าง จนเธอเริ่มรู้สึกกลัว กลัวว่าจะเป็นเหมือนกับอดีตที่ผ่านมาเหลือเกิน“ข้าวปั้น นี่พี่เซียนนะ ไม่ใช่คนอื่น พลอยว่าข้าวปั้นอย่าคิดมากเลยนะ มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้”ข้าวปั้นยังคงหน้างออยู่“_”“เอาแบบนี้ดีไหม ไหน ๆ พรุ่งนี้เราสองคนก็หยุดพร้อมกันแล้ว เราไปเที่ยวพักผ่อนดูไหม เผื่อข้าวปั้นจะได้สบายใจมากขึ้นไง”“ก็ได้ ว่าแต่จะไปที่ไหนเหรอ”“เดี๋ยวก็รู้เองแหละ” ข้าวปั้นสังเกตเห็นพลอยใสยิ้มแบบมีเลิศนัย ทำให้เธอเกิดความรู้สึกสงส

และแล้วเวลาก็ล่วงเลย มาจนถึงพิธีการสุดท้าย นั่นก็คือการส่งตัวเข้าหอ พ่อกับแม่ของข้าวปั้น เมื่ออวยพรเสร็จแล้ว จึงขอตัวไปกลับพักผ่อนก่อน และในตอนนี้จะเหลือเพียงแต่ พ่อกับแม่ทางฝ่ายชายซึ่งผู้เป็นของแม่สามี มีสีหน้าที่ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจ และไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็ขัดลูกชายมิได้ เพราะกลัวว่าเขาจะหนีเตลิดไปอีก เหมือนกับที่ผ่านมา“แต่งงานไปแล้ว แม่อยากให้ลูก มาอยู่ที่บ้านของเรา แล้วจะพาเมียมาด้วยก็ได้นะ”“จริงเหรอครับแม่ แต่แม่ต้องสัญญากับผมก่อนนะ ว่าแม่จะไม่ทำอะไรข้าวปั้น”“นี่ลูกคิดว่า แม่ใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ ใช่สิ เดี๋ยวนี้เห็นแม่เป็นหัวหลักหัวตอแล้วนี่ ลูกรู้ตัวไหม ว่าตอนนี้หลงเมีย จนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว อยากรู้จริงๆ เด็กนี่มีอะไรดีหนักหนา ถึงทำให้ลูกเป็นแบบนี้ได้”“เราเคยคุยเรื่องนี้กันหลายรอบแล้วนะครับ และผมจะไม่พูดเรื่องนี้อีก”“ใช่สิ แม่ก็เป็นคนอื่นสำหรับลูกแล้วนิ ถ้าอย่างนั้นจะไปอยู่ไหนก็ตามใจแล้วกัน ไม่ต้องมาสนใจแม่หรอก”“คุณค่อยๆ พูดกับลูกสิ”“ก่อนที่คุณจะมาว่าฉัน ดูลูกชายคุณบ้างนะ ตอนนี้เห็นฉันเป็นคนอื่นไปแล้ว”เมื่อเห็นว่าสองแม่ลูกทะเลาะกัน ในเรื่องของเ

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ ที่ตั้งไว้อยู่ข้างอ่างล้างจาน ในตอนแรกเธอจะถ่ายวีดีโอ ตอนที่กำลังทำอาหาร แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ จะใช้เป็นหลักฐาน เพื่อเป็นการยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเอง“เธอจะมาไม้ไหนอีกล่ะก็เห็นๆ กันอยู่”“คุณอย่าพึ่งตัดสินสิ ฟังหนูข้าวปั้นบ้าง”“คุณก็เอาแต่ข้างลูกสะใภ้ตัวดีนั่นแหละ”“ผมไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้น ผมแค่อยากให้ความเป็นธรรมกับทั้งคู่ ไม่ใช่ฟังความแค่ข้างเดียวอย่างคุณ”“ผมว่าอย่าพึ่งเถียงกันเลยครับ ไหนพี่ขอดูหน่อย” ชายหนุ่มมองเห็นภาพวีดีโอแล้วถึงกับพูดไม่ออก“เป็นยังไงบ้างตาเซียน”“ผมว่าทุกคนดูเอาเองดีกว่านะ”ภาพวีดีโอได้ปรากฏต่อสายตาของทุกคน ภาพที่เห็นคือแพรชมพูทำร้ายตัวเองและยังพูดจาดูถูกข้าวปั้นสารพัด จนทุกคนถึงอึ้งในการกระทำของเธอสายตาของทุกคน ได้มองมาอย่างไม่เข้าใจ ว่าอะไรที่ดลใจทำให้เธอกล้าคิดและกล้าทำได้ถึงเพียงนี้“คือแพร อธิบายได้นะคะ”“นี่มันอะไรกันหนูแพร น้าไม่คิดเลย ว่าหนูแพรจะเป็นคนแบบนี้ น้าผิดหวังในตัวแพรมากเลยนะ”“พี่แพร พี่ทำอะไรของพี่ ผมไม่คิดเลยว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้”“แพรผมคิดว่าเราคือเพื่อนกันมาตลอด ทำไมคุณต้องทำแบบนี้กับข้าวปั้นด้วย”“เออ ก็เพราะทุ

8 เดือนผ่านไปเซียนและข้าวปั้น ได้ดำเนินชีวิตกันไปอย่างมีความสุข ในทุกๆ วัน และในเวลานี้ท้องของเธอได้โตขึ้นมาก และอีกไม่กี่วันนี้ ก็จะถึงกำหนดคลอดแล้วเขาจึงให้เธอหยุดพักทำงานทุกอย่าง แม้กระทั่งงานในบ้าน ก็สั่งห้ามทำหยิบจับ หรือทำอะไรทั้งสิ้น เพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อลูกน้อย และที่สำคัญคือกลัวเธอจะเหนื่อยอีกด้วย“เดี๋ยวกวาดบ้านสักหน่อยดีกว่า ตรงนี้รู้สึกจะมีฝุ่นเยอะเลย เดี๋ยวพี่เซียนกลับมาแล้ว จะจามไม่หยุด”หญิงสาวเดินไปหยิบไม้กวาด ที่วางข้างระเบียง ร่างบางรู้สึกว่าตนเองนั้น หยิบจับอะไรไม่สะดวกเหมือนที่เคย จะทำอะไรก็ต้องคอยระวังเป็นพิเศษ ต้องคำนึงถึงอีกหนึ่งชีวิต ที่อยู่ในท้องด้วย เพราะจากนี้ไป เธอไม่ได้อยู่ ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว“ลูกจ๋า เดี๋ยวแม่ขอทำงานก่อนนะจ๊ะ” มือบางลูบที่ท้องนูนๆ ของเธอ จากนั้นจึงกวาดพื้นห้องอย่างช้าๆแก๊ก! เธอหันไปมองยังต้นเสียง“นี่น้องทำอะไร พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องทำ ไปนั่งพักก่อนเลย” เมื่อถึงเวลาเลิกงาน เขาจะรีบกลับมาที่บ้าน เพื่อมาดูแลเธอและลูก“ให้อยู่เฉยๆ ก็เบื่อเป็นนะ ก็พี่เซียนเล่นไม่ให้ข้าวปั้นทำอะไรเลย”“ก็ถ้าน้องอยากได้อะไรก็บอกพี่สิครับ หรือไม่

กริ๊งๆ ๆ! เสียงออดดังอยู่หน้าบ้านระหว่างที่เธอกำลังนั่งคุยอยู่กับพ่อและแม่ก็ได้ชะเง้อคอมองออกไปยังประตูบานใหญ่หน้าบ้าน“มีใครมาเยี่ยมหนูอีกหรือเปล่า”“นั่นสิจ้ะแม่ หรือว่าจะเป็นพลอยใส”เธอแปลกใจ เพราะตอนที่ขึ้นรถมา พลอยใสเป็นคนโทรบอกว่าจะมาถึงในช่วงเย็น หรือพวกเขาอาจจะมาถึงก่อนเวลาก็ได้จันทร์แรมสาวใช้ของที่นี่ กำลังรถน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน เลยวิ่งไปดูว่าใครกัน ที่เป็นคนกดออดหน้าบ้านไม่ยอมหยุดพอเดินมาถึงหน้าบ้าน จันทร์แรมมองไม่เห็นใครเลย นอกจากรถยนต์สีแดงคันหรู ที่ได้สตาร์ทเครื่องเอาไว้“รถของใคร แขกของคุณเซียน หรือว่าแขกของคุณท่าน”และแล้วคนที่กดออดก็ได้ ลดกระจกลงมา พร้อมกับถอดแว่นตากันแดดแบรนด์เนม“เซียนอยู่หรือเปล่า จำฉันไม่ได้เหรอจันทร์แรม”จันทร์แรมสงสัย ว่าทำไมถึงเรียกชื่อถูก พอลองมาคิดๆ ดูแล้ว ก็หน้าคุ้นๆ เหมือนกับว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน“คุณคือ...”“ฉัน มิรินดา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”“คุ คุณ มิรินดา”“ก็ใช่ไง ทีนี้ให้ฉันเข้าไปได้รึยัง”“คือว่า...”“เปิดประตูสิ เร็วๆ ด้วย”จันทร์แรมหันซ้ายหันขวาเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงเปิดประตูตามคำสั่งแบบขัดมิได้ผู้หญิงคนนี้ได้ขับรถ เข้ามาจอ