All Chapters of แผนรักจากนายเซียน (Chef sian my love): Chapter 41 - Chapter 50

รถยนต์คันหรูของชายหนุ่ม ได้เข้ามาจอดภายในบ้าน แล้วสายตาของพวกเขา ได้มองไปเห็นรถอีกคัน ที่จอดอยู่ข้างๆ“พลอยกับพี่หมากน่าจะมาถึงกันแล้วนะคะ”“ครับ เราเข้าไปในบ้านกันเถอะ” ชายหนุ่มเดินไปที่หลังรถพร้อมกับนำวัตถุดิบอาหารที่พึ่งซื้อมา นำมาถืออย่างเต็มไม้เต็มมือ“ส่งมาค่ะ เดี๋ยวข้าวปั้นช่วย”“ไม่ต้องหรอกครับ แค่นี้สบายมาก พี่ยังแข็งแรงอยู่นะ ไม่เชื่อก็ดูกล้ามท้องพี่สิเห็นไหม” ชายหนุ่มที่ทำท่าจะเปิดเสื้อให้เธอดู แต่กลับโดนเธอพูดดักทางเอาไว้เสียก่อน“ไม่เห็นค่ะ แล้วก็ไม่อยากเห็นด้วย”“ดูสักหน่อยเถอะนะ พี่อยากโชว์ อุตส่าห์ออกกำลังกายทุกวันเลยนะ”“ออกกำลังกายอะไรคะ วันๆ เห็นแต่...”“แต่อะไรเหรอครับ”“ไม่มีค่ะ ไปได้แล้ว”“ไปครับ”เซียนใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือของมาจับมือของเธอไว้แล้วจึงเดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน พอเดินมาถึงห้องรับของบ้านก็พบกับหมากกับพลอยใสกำลังนั่งหยอกล้อลูกชาย พร้อมกับแม่อิ่มที่นั่งข้างๆ เมื่อได้เห็นภาพนี้เหล่านี้แล้ว เซียนและข้าวต่างยิ้มออกมาด้วยความสุข“อ้าวน้องอุ่น ดูสิครับว่าใครมาเอ่ย” พลอยใสเงยหน้าไปมองคนที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอข้าวปั้นและเซียนเดินไปนั่งที่โซฟา ข้างๆ เพื่อน

“พี่เซียน พี่เซียนคะ” ข้าวปั้นเรียกหาเซียน แต่กลับไม่พบ เธอจึงมองไปยังประตูห้องนอนที่ยังปิดสนิทอยู่ แล้วหันมามองหมากและพลอยใสที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะตัดสินใจ“พะ...พี่ เซียน” เสียงหวานยืนเรียกเขาอยู่ข้างๆ เตียงนอน ทำให้คนที่กำลังนอนอยู่ ได้ขยับตัวลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อมกับลืมตามองด้วยอาการตกใจ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเฮ้ย! “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นมาวะ” ชายหนุ่มถึงกับโวยวาย พร้อมมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาเห็นหมากและพลอยใสได้ยืนอยู่ปลายเตียงแล้วสายตาที่มองมานั้น แทบไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าจะมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับเซียน แล้วตามมาด้วยมิรินดา ที่ยังคงยืนยิ้มอย่างสะใจแต่คนที่เขาให้ความสนใจมากที่สุด ก็คงจะเป็นคนตัวเล็ก ที่ยืนอยู่ข้างๆ และเมื่อเขาได้มองใบหน้าของเธอ ได้พบกับดวงตากลมโต ที่ในตอนนี้ดูแดงก่ำ พร้อมกับหยาดน้ำใสๆ ที่ไหลลงมาอย่างไม่หยุดสายตาที่มองด้วยความผิดหวัง และไม่คิดว่าเรื่องที่ผู้หญิงคนนี้พูดนั้นจะเป็นความจริง แต่จะทำไงได้ในเมื่อเธอ กลับมาเห็นด้วยตาของตนเองแบบนี้ แล้วเธอควรจะทำเช่นไรต่อไป“ข ข้าวปั้น”“ฮึกๆ ฮือ พะๆ พี่เซียน” เธอได้เรียกชื่อเขา ด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน พร้

มิรินดาเดินไปคล้องแขนของเซียน พร้อมกับนั่งลงตรงเก้าอี้ว่าง แล้วศีรษะเล็กก็เอนไปซบลงไหล่กว้าง โดยไม่สนใจสายตาของใครๆ โดยเฉพาะคนรักของเขา แถมยังยิ้มเย้ยออกมา เหมือนกับว่าตนเองนั้นเป็นผู้มีชัยชนะ“ทำไมคุณยังไม่เลิกยุ่งกับผมอีก คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าต้องการแบบนี้” เขาถามเธออีกครั้งเพื่อความแน่ใจ และดูเหมือนว่าจะเป็นจริง ดังสิ่งที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด เขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องตามมาถึงที่นี่ และในเมื่ออยู่กันครบขนาดนี้ คงถึงเวลาที่จะต้องอธิบายเรื่องราววุ่นวาย ที่เกิดขึ้นจากฝีมือของมิรินดาให้กระจ่างแจ้งสักที“เซียน หมายความว่ายังไงคะ” มิรินดารู้สึกลังเลเล็กน้อย“ผมเคยเตือนคุณแล้วนะ แต่ในเมื่อคุณเป็นคนเลือกแบบนี้เอง ผมก็ช่วยไม่ได้ ทุกคนอยากรู้ใช่ไหม ว่าเรื่องวันนั้นเกิดอะไรขึ้น...”ทุกคนต่างรอฟังคำอธิบาย จากปากของชายหนุ่ม โดยเฉพาะข้าวปั้น ที่เอาแต่จ้องหน้าเขาอย่างเงียบๆ แต่ภายในใจนั้นสับสนไปหมด เพราะไม่รู้ว่าเรื่องใดคือเรื่องจริงกันแน่ แล้วก็อยากรู้ว่าจริงๆ แล้ว เกิดอะไรขึ้นกับเขาในคืนนั้นย้อนกลับไปในเหตุการณ์คืนนั้นณ ผับแห่งหนึ่งยามราตรีมิรินดาอยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีแดงกระโปรงสั้นสุดเซ็กซี่ ม

หมากที่ชอบสังเกตอะไรไปเรื่อยได้ละสายตาจากเซียนแล้วมองไปยังลานจอดรถกว้างของโรงแรม ก็พบว่ามีรถบัสทั้งสิบคัน ได้เข้ามาจอดเรียงกันเต็มลานจอดรถไปหมด ทำให้เขารู้สึกสงสัยขึ้นมา“เซียน...”“หะ...ว่าไง” เขาตอบรับ พลางตักอาหารเข้าปากไปด้วย“วันนี้คนในครัวอาหารไทยทั้งหมดไปสัมมนาที่ต่างจังหวัดไหมใช่ไหม” หมากถามเพื่อความแน่ใจ เพราะวันนี้ทางโรงแรมได้ส่งคนในครัวอาหารไทยทั้งหมด ไปสัมมนาแลกเปลี่ยนความรู้กับทางโรงแรมสาขาใหญ่ที่อยู่ต่างจังหวัด และตอนนี้เท่ากับว่าไม่มีใครดูแลครัวอาหารไทยเลยนอกจากเชฟคิมหันต์เพียงคนเดียว“มีอะไรหรือเปล่า”“ดูนั่นสิ” หมากชี้ไปที่ลานจอดรถ ที่มีผู้คนทยอยเดินลงมา ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นชาวต่างชาติเสียส่วนใหญ่ ถ้าเดาไม่ผิดพวกเขาน่าจะมาพักที่นี่แบบกะทันหัน เพราะไม่มีใครได้แจ้งอะไรเอาไว้ก่อน และเขาเองก็พึ่งจะรู้เรื่องเหมือนกัน“พี่เซียน วันนี้เรามีแขกกรุ๊ปใหญ่ด้วยเหรอคะ”“ในตารางวันนี้ก็ไม่มีนะ” หมากดูคิวนัดหมาย ในโทรศัพท์มือถือ“ดูแล้วน่าจะมากันเยอะ เหมือนกันนะคะพี่เซียน” พลอยใสพูดในสิ่งที่เธอคิด แล้วหันไปมองหน้าหมาก“เอาไงดีวะเซียน ครัวอื่นยังพอได้นะ แต่ถ้าเขาต้องการอาหารไทยล่ะก็ เ

แขกที่ได้จองโต๊ะเอาไว้ เดินมาเลือกที่นั่งของตนเอง พอดูจากสายตาของพวกเขาแล้ว น่าจะถูกอกถูกใจในหน้าตาที่สวยงามของอาหาร และการตบแต่งโต๊ะเป็นพิเศษและแล้วก็มาถึงการชิมอาหาร โดยที่ทุกคนต่างเฝ้ารอลุ้นว่าผลลัพธ์ จะออกมาเป็นเช่นไร แล้วจะถูกใจพวกเขาหรือไม่ทั้งสี่ได้เดินมารอที่เคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่ม ที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะอาหารเพียงแต่มีไม้ระแนงเป็นฉากกั้น พอมองจากมุมนี้แล้วสามารถเห็นผู้คนในห้องอาหารได้ทั้งหมด“พวกเขาจะชอบอาหาร ที่เซียนทำหรือเปล่าว้า” หมากได้แต่บ่นคนเดียวและไม่คิดว่าพลอยใสจะได้ยิน“ต้องชอบสิ ก็พี่เซียนน่ะทำอาหารเก่งมากๆ เลย ใช่ไหมข้าวปั้น” พลอยใสพูดเพื่อเป็นการให้กำลังใจ เซียนและข้าวปั้น“ใช่ พี่เซียนของข้าวปั้นน่ะ เก่งไปหมดทุกอย่างเลย” เธอหันหน้าไปมองเขา ทำให้เขาอดที่จะยิ้มตามไม่ได้“อิจฉา เซียนจังเลยเว้ย น้องข้าวปั้นนี่น่ารักจริงๆ”“นี่พี่หมาก ว่าพลอยไม่น่ารักเหรอ นี่แน่ะๆ”“โอ๊ย! น้องพลอยพี่เจ็บนะ อายคนอื่นเขาบ้าง” พลอยใสหยิกไปที่ต้นแขนแกร่งของเขา“อยากมาว่าพลอยเองนี่น่า ช่วยไม่ได้”หมากขยับหนีพลอยใส มาชนไหล่ข้าวปั้น ทำให้เซียนรู้สึกไม่พอใจจริงๆ“แล้วเอ็งช่วยไปยืนไกลๆ เมียข