บททั้งหมดของ เสพติดรักเมียอวบของบอสสายดุ: บทที่ 151 - บทที่ 160

"เมื่อกี้กลางโต๊ะอาหาร พี่เล่นซะผมไปไม่เป็นเลยนะ เรื่องแฝดสี่น่ะ" แทนไทพูดขึ้น พลางหมุนแก้วคริสตัลทรงเตี้ยในมือไปมา เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วดังกริ๊กเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงบของระเบียงกว้างชั้นสอง "ฉันพูดจริง ไม่ได้ล้อเล่น" พีรวิศตอบเรียบๆ เขายกแก้ววิสกี้ในมือขึ้นจิบช้าๆ นัยน์ตาคมกริบทอดมองไปยังสระว่ายน้ำข้างล่างที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟติดผนัง "บอส เอ้ย พี่วิศ" แทนไทเปลี่ยนสรรพนามใหม่ที่ยังไม่ค่อยชินปากนัก "ขอบคุณนะครับ ที่ชวนผมมาอยู่ด้วยกันที่นี่" "บอกแล้วไงว่าบ้านเราห้องมันเหลือ" พีรวิศหันมามองเสี้ยวหน้าของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกัน "อีกอย่าง อิงเขาติดพี่ เขาอยากให้พี่มาอยู่ใกล้ๆ จะได้ไม่ต้องเหงา" แทนไทยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูเป็นผู้ใหญ่ ขัดกับบุคลิกโวยวายขี้เล่นในเวลางาน "พี่รู้ปะ ตอนที่พ่อแม่พวกผมเสียไปกะทันหัน ตอนนั้นผมเพิ่งจะอายุแค่สิบห้าเองนะพี่" แทนไทเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย "ส่วนไอ้อิงก็ยังเด็กมาก เด็กจนจำหน้าพ่อแม่ตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ เด็กผู้ชายอายุสิบห้าคนนึง จู่ๆ ก็ต้องกลายมาเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ให้เด็กผู้หญิงตัวแค่นั้น พี่รู้ไหมว่าผมโคตรกลั

ปัง! เสียงแฟ้มเอกสารปึกใหญ่กระแทกลงบนโต๊ะทำเอาพีรวิศที่กำลังนั่งอมยิ้มดูรูปเมียรักในโทรศัพท์มือถือถึงกับชะงัก ซีอีโอหนุ่มเงยหน้าขึ้นขมวดคิ้วใส่ผู้มาเยือนทันที "เบาๆ หน่อยนพ โต๊ะกูเป็นรอยหมด แล้วมึงเป็นอะไรวะเนี่ย ทำหน้าอย่างกับซอมบี้ไม่ได้นอนมาสามวัน" นพลมหายใจออกมายาวเหยียด สภาพของเลขาคู่ใจและมือขวาคนสนิทที่ปกติจะเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า บัดนี้เนกไทถูกปลดให้หลวมลุ่ย กระดุมคอเสื้อเชิ้ตถูกปลดออก ใต้ตาคล้ำลึกอย่างเห็นได้ชัด "สิบสี่วันครับบอส ไม่ใช่สามวัน" นพตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าขั้นสุด "ห๊ะ มึงหมายความว่าไง" นพไม่ตอบคำถาม แต่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับไว้อย่างดีออกมาวางแหมะลงบนกองแฟ้มเอกสารตรงหน้าพีรวิศ "นี่ครับ" วิศหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาคลี่ดู ก่อนจะเบิกตาขึ้นเล็กน้อย "ใบลาพักร้อน สองอาทิตย์ เฮ้ย มึงจะบ้าเหรอนพ กูเพิ่งกลับมาทำงานวันแรกนะเว้ย มึงจะทิ้งกูเลยเหรอ" "ผมไม่ได้ทิ้งครับบอส ผมแค่ขอไปทวงคืนสติของตัวเอง" นพท้าวแขนทั้งสองข้างลงบนขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าไปหาเจ้านายที่พ่วงตำแหน่งรุ่นพี่คนสนิท "บอสฟังผมนะ... ตอนบอสขาหักนอนโรงพยาบ

"ไปทำมาใหม่! ผมบอกกี่รอบแล้วว่าสรุปการประชุมบอร์ดต้องไฮไลต์วาระสำคัญมาไว้หน้าแรก แล้วนี่อะไร ตัวเลขรายรับไตรมาสนี้ทำไมมันไม่ตรงกับที่ฝ่ายบัญชีส่งมาให้เมื่อเช้า!" เสียงตวาดลั่นห้องทำงานผู้บริหารทำเอาเลขาหน้าห้องคนมาแทนถึงกับสะดุ้งเฮือก มือสั่นงกๆ ขณะรับแฟ้มเอกสารที่ถูกเจ้านายโยนกลับมาทิ้งไว้บนโต๊ะ "ขะ... ขอโทษค่ะบอส เดี๋ยวหนูรีบไปแก้มาให้ใหม่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ" หญิงสาวละล่ำละลัก ตอบรับเสียงสั่นก่อนจะรีบคว้าแฟ้มกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องไปราวกับหนีตาย ทันทีที่ประตูห้องปิดลง พีรวิศทิ้งแผ่นหลังกว้างลงกับพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ อย่างคนหัวเสียขั้นสุด ลมหายใจร้อนๆ ถูกพรูออกมาติดกันหลายครั้ง "โอ๊ยยย แม่งเอ๊ย! กูจะบ้าตาย!" "บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลยนะคะท่านประธาน" เสียงหวานใสที่ดังมาจากโซฟามุมห้องไม่ได้ทำให้สิงโตหนุ่มอารมณ์เสียเพิ่มขึ้น กลับกัน มันคือเสียงเดียวที่ดึงสติของเขาให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง น้ำอิงละสายตาจากไอแพดในมือ เธอนั่งพับเพียบอยู่บนโซฟาวีไอพี ในชุดเดรสคลุมเข่าสีครีมดูสบายตา มองสามีตัวเองที่กำลังทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าคนด้วยความขำขันปนระอา "อิงจ๋า..." ว

พีรวิศถอนหายใจยาวเหยียด มือหนาดันกองแฟ้มเอกสารไปไว้มุมโต๊ะจนมันเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น เขาขยับเนคไทให้คลายออก ส่ายหน้าไปมา "ทำไมงานมันไม่ได้เรื่องสักอย่างแบบนี้วะ" เขาพึมพำกับตัวเอง ขยับเมาส์คลิกปิดหน้าจอแล็ปท็อป "อิงลงไปดูงานแผนกพยาบาลแค่แป๊บเดียว ทำไมห้องมันน่าหงุดหงิดขนาดนี้ ยัยเลขาหน้าห้องก็ทำงานไม่เข้าตาเลยสักนิด" เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองครั้งก่อนจะถูกผลักเปิดเข้ามาโดยไม่มีเสียงตอบรับอนุญาตจากคนด้านใน นี เลขาชั่วคราวที่ถูกส่งมาช่วยงานเดินสับส้นสูงเข้ามากระโปรงทรงสอบรัดรูปสั้นเหนือเข่าขยับไปมาตามจังหวะการเดิน "บอสขา" เสียงแหลมเล็กดัดจนหวานหยดย้อยดังขึ้น พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน "นีเห็นว่าบอสกำลังหงุดหงิดเรื่องงานที่คนอื่นทำพลาด นีก็เลยเอาไปจัดการแก้ตัวเลขให้ใหม่เรียบร้อยแล้วนะคะ รับรองว่าบอสต้องถูกใจงานของนีแน่นอนค่ะ" พีรวิศขมวดคิ้ว ปรายตามองแฟ้มบนโต๊ะโดยไม่คิดจะแตะต้องมัน "วางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวผมตรวจสอบเอง คุณออกไปทำงานของคุณต่อได้แล้ว" เขาสั่งเสียงเรียบ นีไม่ได้ขยับถอยหลัง เธอกลับเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดลอยปะทะจมูกจนพีรวิศต้องกลั้

"ไปเรียกยัยเลขาหน้าห้องมาพบกูเดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามของพีรวิศดังก้องทะลุประตูพนักงานข้างนอกสะดุ้งกันเป็นแถบ แฟ้มเอกสารปกแข็งถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะทำงานด้วยความเกรี้ยวกราด "บอส คือว่าพี่เขากลับไปแล้วค่ะ เห็นว่าไล่ออกนี่ค่ะ" เสียงสั่นๆ ของพนักงานฝึกงานหน้าห้องตอบกลับมาผ่านอินเตอร์คอม พีรวิศหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก สันกรามบดเข้าหากันจนเป็นเส้นนูน "เออ! ช่างแม่ง!" ซีอีโอหนุ่มทิ้งตัวลงกระแทกพนักเก้าอี้หนังอย่างหมดสภาพ ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ พรุ่งนี้เช้ามีประชุมบอร์ดบริหารนัดสำคัญเพื่ออนุมัติงบไตรมาสสี่ ตัวเลขและพรีเซนเทชันทั้งหมดนพเป็นคนเตรียมไว้ให้ก่อนบินไปพักร้อน แต่เลขาคนใหม่ที่บอร์ดส่งมากลับหาไฟล์นั้นไม่เจอ ซ้ำยังเอาไฟล์งบปีที่แล้วมาปริ้นท์วางไว้ให้เขาหน้าตาเฉย นี่มันจงใจกวนตีนกันชัดๆ "พี่วิศ ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะคะ คิ้วผูกเป็นโบว์หมดแล้ว" น้ำอิงที่นั่งอ่านหนังสือรอสามีเลิกงานอยู่ที่โซฟาวีไอพีมุมห้องลุกขึ้นเดินเข้ามาหา เธอวางแก้วน้ำเปล่าลงบนโต๊ะก่อนจะอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ วางมือป้อมๆ ลงบนไหล่กว้างแล้วออกแรงบีบนวดเบาๆ "อิงจ๋า พี่จะบ้าตายอยู่แล้ว ไฟล์ไอ้นพหายไปไหนก็ไม่รู้