"ไม่เอายาเม็ด" เสียงทุ้มห้าวที่เคยโวยวายเมื่อครู่ เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงแหบพร่าและอู้อี้อยู่แถวๆ หน้าท้องของเธอ "พี่ต้องการยาแก้ปวด ที่ชื่อน้ำอิง" ไม่พูดเปล่า สองมือหนาที่กอดเอวเธออยู่ก็ออกแรงรั้งร่างอวบอิ่มให้ขยับเข้ามาแทรกกลางระหว่างหว่างขาของเขาที่อ้าออกกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นช้อนสายตามองภรรยา นัยน์ตาคมกริบที่เคยหงุดหงิดบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหิวกระหายและเว้าวอนอย่างปิดไม่มิด "พี่วิศ นี่มันออฟฟิศนะคะ" "ออฟฟิศแล้วไง เลยเวลาเลิกงานมาตั้งนานแล้ว ไม่มีใครกล้าขึ้นมาหรอก" วิศตอบหน้าตาย ก่อนจะรวบร่างของเธอให้ล้มลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างของเขาทันที "อ๊ะ! พี่วิศ!" พรึ่บ โครม ท่อนแขนแกร่งกวาดเอาแฟ้มเอกสารและกองกระดาษงบประมาณที่ไม่จำเป็นบนโต๊ะทำงานทิ้งลงไปกองกับพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะอุ้มร่างนุ่มนิ่มของน้ำอิงขึ้นไปวางแหมะบนโต๊ะตัวใหญ่แทนที่เอกสารพวกนั้น "พี่วิศ! แฟ้มกระจายหมดแล้วเนี่ย" "ช่างแม่ง เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้ยัยเลขานั่นมาตามเก็บ" วิศแทรกตัวเข้ามายืนระหว่างเรียวขาอวบ ดันให้มันแยกออกกว้างแล้วกักขังเธอไว้ด้วยร่างกายกำยำของเขา "ตอนนี้พี่เครียด รูหนูต้องรับผิดชอบนะอิงจ๋
อ่านเพิ่มเติม