All Chapters of Ruthless CEO and Her Fake Husband: Chapter 101 - Chapter 110

Pagkalabas nila ng restaurant, hindi napigilan ni Trese na magtanong. "Master, bibigyan n'yo talaga siya ng kalahating buwan para hanapin ang pumatay? Sa tingin ko, madaldal lang ang lalaking iyon at hindi mapagkakatiwalaan."Ngumiti nang bahagya si Sophia. "Hindi ko siya binigyan ng kalahating buwan. Ang totoo, binigyan ko ang sarili natin ng kalahating buwan. Kakabalik lang natin dito, at mahigpit tayong minamanmanan ng pulisya. Wala pa tayong sapat na pundasyon para makipagsagupaan nang harapan. Bigyan mo lang ako ng kaunting panahon para makapagtatag ng matibay na puwesto rito. Pagkatapos, dahan-dahan nating sisingilin ang utang niya."Nag-atubili si Trese bago muling nagsalita. "Pero... paano kung hindi talaga siya ang pumatay? Kung sakaling wala talaga siyang kasalanan... pakakawalan n'yo ba siya?"Malamig na ngumiti si Sophia. "Pakakawalan? Paano ako mabubuhay sa bansang ito kung ganoon? Kapag hinayaan kong yurakan ako nang walang kapalit, ano ang iisipin ng mga tao? Sa tingin

Bagama't ganoon ang sinabi niya, wala talaga ni katiting na kumpiyansa si Anton.Nahihirapan na nga siyang labanan ang isang ikatlong-henerasyong gene warrior kapag nagta-transform, at ang berdeng-matang halimaw sa kanyang harapan ay malamang na isang ikalawang-henerasyong gene warrior. Kapag ito ay nag-transform, wala talagang pag-asang manalo si Anton.Maliban na lamang kung siya mismo ang magta-transform.Ang problema, bagama't hinihinala ni Anton na isa rin siyang gene warrior—at posibleng isang mas mataas pang unang-henerasyong gene warrior—wala siyang ideya kung kaya ba niyang mag-transform, o kung ano ang magiging kapalit nito.Sa huli, hindi itinurok ng berdeng-matang halimaw ang syringe sa katawan nito. Ibinalik lamang nito iyon."Gusto mo talagang patayin kami, hindi ba? Ano'ng problema? Natatakot ka ba sa magiging epekto ng transformation? O baka may limitasyon ang oras ng transformation mo? Hindi ka sigurado na mapapatay mo ako bago ito matapos?" panunuyang sabi ni Anton.

Talagang nahulog siya sa sarili niyang bitag. Talagang hindi kaaya-aya kapag masyadong matalino ang isang babae.Buti na lang at mabilis mag-isip si Anton. Agad siyang nagpaliwanag. "Si Abigaile mismo ang nagsabi sa akin. Noong huli niya akong tinawagan, ikinuwento niyang may lalaking kaklase siyang nagbigay sa kanya ng kuwintas na nagkakahalaga ng mahigit sampung libo. Tinawag pa niya akong kuripot dahil hindi raw ako gumagastos para sa kanya. Hindi ba't para rin iyon sa ikabubuti niya? Bata pa siya. Madali siyang masanay sa magastos na pamumuhay."Patuloy lang siya sa pagsisinungaling.Sa sobrang inis, nagngitngit ang mga ngipin ni Marionne.Matagal na niyang nalaman ang buong pangyayari. Ipinagyabang pala ni Abigaile ang kuwintas sa paaralan. Nang makarating iyon sa tainga ng kanyang ama, natakot itong magkaroon ng masamang impluwensya kaya kinumpiska ang kuwintas at tinanong pa si Abigaile kung saan niya iyon nakuha. Nangyari iyon noong araw na sinamahan ni Anton si Abigaile sa pa

Kinabukasan ng umaga, maagang nagising si Anton. Inimpake niya ang kanyang mga gamit at naghanda na pagkatapos ng almusal ay sasama siya kay Marionne upang tapusin ang proseso ng kanilang diborsyo.Pagbaba niya sa ibaba, wala roon si Marionne. Tinanong niya si Aling Carol at nalaman niyang maaga itong umalis sakay ng kotse.Tinawagan ni Anton si Marionne."Hindi ba't napagkasunduan nating magpapadiborsyo tayo ngayon? Bakit ang aga-aga ay wala ka na?""May aasikasuhin ako ngayon. Abala ako," sagot ni Marionne."E di bukas na lang.""Hindi rin ako libre bukas.""E di sa makalawa.""Hindi ko rin alam kung magiging libre ako sa makalawa."Pakiramdam ni Anton ay parang pamilyar ang eksenang ito. Maya-maya ay naalala niyang noong nakaraang araw, nang banggitin ni Marionne ang diborsyo, ganoon din ang mga dahilan na ginamit niya para umiwas. Hindi niya akalaing makalipas lamang ang isang araw ay mababaligtad ang sitwasyon.Bakit ayaw na niyang makipagdiborsyo? Hindi ba siya natatakot na maul

"Kulang pa kami ng limang daang libo."Napabuntong-hininga si Kimberly at sinabi, "Sandra, hindi sa ayaw kitang tulungan, pero ginawa na ng tiyahin mo ang lahat ng makakaya niya. Huwag kang magpalinlang sa nakikita mong maayos ang buhay ko ngayon. Sa totoo lang, wala rin naman akong gaanong ipon. Noong huli siyang naoperahan, malaking sakripisyo na ang tatlumpung libo na ibinigay ko sa inyo.""Tita, huwag mo akong lokohin. Hindi ka ba masyadong madamot?" may bahagyang galit na sabi ni Sandra."Paano mo nagawang sabihin iyan? Akala mo ba ayaw kang tulungan ng tiyahin mo?" Nagalit si Kimberly sa sinabi ni Sandra. "Ang ama mo ay sarili kong kapatid. Sa tingin mo ba pababayaan ko siyang mamatay kung may pera ako? Pinaghihirapan ko ang bawat sentimo ng kinikita ko rito. Gabi-gabi akong nagpupuyat sa pag-aasikaso ng mga kliyente. Akala mo ba madali ang buhay ko?"Tinitigan siya ni Sandra habang mariing nagkasalubong ang kanyang mga ngipin."Narinig kong kumikita ka rito ng halos tatlumpung