Semua Bab Ruthless CEO and Her Fake Husband: Bab 121 - Bab 129

Hindi na alam ni Anton kung paano niya naubos ang ikasampung baso. Ang tanging naramdaman niya ay ang matinding pagkahilo.Pagkatapos ay bumagsak siya sa sofa. Hindi niya alam kung kailan natapos ang salu-salo o kung sino ang nagbuhat sa kanya pabalik sa silid.Nang magising siya, alas-kuwatro o alas-singko na ng madaling-araw. Malaki ang naging kapalit ng gabing iyon.Muntik na siyang mawalan ng asawa, at napagastos pa siya nang malaki. Hindi niya akalaing magkakamali siya sa napakahalagang sandali.Tumayo siya at uminom ng tubig. Unti-unting nawala ang epekto ng alak at luminaw ang kanyang isipan.Kinuha niya ang kanyang cellphone at tiningnan ang oras. Lampas alas-kuwatro na ng umaga. Naalala niya ang sinabi ni Marionne bago ito umalis, kaya muli siyang nakaramdam ng pagkabalisa.Nagpasya siyang samahan si Marionne kinaumagahan upang kunin ang kanilang divorce certificate.Tungkol naman sa pag-imbita sa kanila ng tiyahin nito ay bahala na. Tutal, sanay na rin naman silang magkunwar

"Magandang gabi sa inyong lahat... ay, hindi pala—magandang umaga na pala." Pagkababa ni Anton sa sasakyan, nakangiti niyang binati ang mga lalaki at babaeng nakapaligid sa kanya."Sino ka ba?"Mula sa karamihan ay lumapit ang isang babaeng kulay ube ang buhok. Makapal ang makeup sa kanyang mga mata at mukha siyang lider ng isang gang."Kumusta naman si Alfred?" tanong niya."Hindi ko alam.""Kung ganoon, paano napunta sa'yo ang kotse niya?""Napulot ko."Nang makitang walang naniniwala sa kanya ang mga tao sa paligid, seryoso niyang ipinaliwanag,"Naglalakad lang ako sa bundok nang makita kong may kotse sa gitna ng kalsada. Walang tao sa loob, pero naiwan ang susi. Baka may isang pabaya na nakaiwan nito. Kaya minaneho ko pababa para sana dalhin sa istasyon ng pulis. Huwag na ninyong itanong ang pangalan ko."Halos mapasubsob sa lupa ang lahat ng naroroon. Hindi pa sila nakakita ng taong ganoon kakapal ang mukha. Malinaw na ninakaw niya ang kotse, pero nagawa pa niyang palabasing guma

Napatawa si Anton, ngunit kakaiba ang naging tawa niya.Bakit kaya napakakapal na ng mukha ng ilang babae sa panahon ngayon?Si Susan ay matagal nang naging babae ni Alfred at hindi na mabilang kung ilang lalaki na ang nakarelasyon niya. Sa tingin ba niya, karapat-dapat pa siyang pag-agawan? O iniisip ba niyang hindi pa nakakakita ng babae si Anton?"Kung ganoon, mag-striptease ka," walang pakialam na sabi ni Anton. Pagkatapos ay sumigaw siya sa mga taong nakapaligid. "Gusto ba ninyong manood ng striptease ni Susan?""Gusto!" Sabay-sabay na sigaw ng mga tao.Alam ng lahat na ginamit ni Susan ang kanyang katawan upang makalapit kay Alfred. Marami ang humahamak sa kanya. Pero hindi maikakailang napakaganda pa rin niya. At kung libreng striptease ang pag-uusapan, sinong lalaki ang tatanggi?"Ikaw... napakabastos mo," malambing na sabi ni Susan.Nang makita ni Anton ang mapagkunwari niyang kilos, lalo lamang siyang nandidiri. "Ginagamit mo lang ako para makatakas sa kontrol ni Alfred. Ang

Lumabas na ang sinabi ni Anton ay tama, lalo na ang linyang, "Para kang isang hedgehog. Puno ka ng mga tinik sa labas, pero kapag nabunot ang mga iyon, wala nang matitira." Talagang tumama iyon kay Sammy."Kung hindi ako nagkunwaring parang hedgehog, matagal na siguro akong inaapi nang husto."Tahimik na nakatingin si Sandra sa direksiyong nilakaran ni Anton, habang paulit-ulit na naaalala ang mga sinabi nito kanina. Hindi maipaliwanag ang bigat ng nararamdaman niya.Kinuha niya ang kanyang telepono, hinanap agad ang numero ni Anton, at tinawagan ito. Pagkasagot ng tawag, agad siyang nagsalita nang sunod-sunod."Akala mo kung sino kang magaling, ano? Ang sarap ba sa pakiramdam na pagalitan ang iba? Ang totoo, nagpapanggap ka lang din. Mayaman ka nga, so what? Marunong kang lumaban, so what? Akala mo hindi ko nakikita? Hindi ka masaya. Nagpapanggap ka lang na masayahin, pero ikaw ang pinakamasakit ang dinadala sa lahat.""Baliw ka ba?" Malamig na boses ni Alissa ang sumagot sa kabilang

Mahigpit niyang hinawakan ang tubo ng tubig at sa ilang mabilis na galaw, maayos na nakalapag siya sa balkonahe. Para sa isang eksperto na tulad niya, napakadali lamang ng pag-akyat sa mga tubo ng gusali.Idinikit niya ang katawan sa dingding sa tabi ng pinto, inilabas ang kanyang itim na sandata, mahigpit itong hinawakan, huminga nang malalim, at sinipa ang pinto.Madilim ang silid. Walang ilaw na nakabukas.Isang malamig na kislap ang mabilis na sumugod sa kanya, dala ang nakapangingilabot na layunin na pumatay.Napakahusay!Sa isang galaw pa lamang, alam na niyang halos kapantay niya ang lakas ng kalaban. Mula nang mapadpad siya sa Santa Catalina, ito ang unang pagkakataong nakatagpo siya ng isang napakalakas na kalaban.Agad na kumulo ang dugo ni Anton sa pananabik. Binaligtad niya ang hawak sa kanyang sandata at sumugod.Sa dilim, nagpalitan sila ng pito o walong hampas bago sabay na huminto. Pareho nilang alam na wala nang saysay ang ipagpatuloy pa ang laban.Bumukas ang ilaw sa