All Chapters of Ruthless CEO and Her Fake Husband: Chapter 181 - Chapter 190

Hindi alam ni Anton kung paano ilalarawan si Falcon.Sa kabuuan, mahusay itong tao—matalino, malakas, at may kakayahan. Ngunit isa rin itong tuso at mailap na tao. Bihira itong magsalita, at walang sinuman ang nakaaalam kung ano talaga ang nasa isip nito."Iwan muna natin ang ugali ni Falcon. Kung usapang pamumuno ng squad, hindi siya kwalipikado," sabi ni Dos. "Masyado siyang mayabang. Hindi niya kayang makisalamuha sa mga tauhan niya, kaya wala ring tunay na gumagalang sa kanya. Ikaw naman, sa lahat ng aspeto, ikaw ang pinakaangkop na maging commander-in-chief.""Isa akong tauhan ni Uno noon. Hindi ka ba nag-aalala?" tanong ni Anton."Nagtitiwala ako sa sarili kong paghuhusga. Ikaw ay si Anton. Hindi ka pag-aari ninuman." Mariing tumingin si Dos sa kanya.Matapos ang ilang sandaling katahimikan, nagsalita si Anton. "Sayang. Malaya na ako ngayon. Sabihin mo na ang pangalawa mong pakay, pagkatapos ay uuwi na ako sa asawa ko.""Ang ikalawang dahilan, gusto kong imbestigahan mo ang isan

Maya-maya, nagmamadaling bumalik si Amanda kasama ang tatlong babae, na bawat isa ay may dalang malaking supot ng mga pinamili.May baka, tupa, manok, baboy—halos lahat ng klase ng karne, maliban na lang sa laman ng tao. May mga isda, hipon, alimango, at iba't ibang uri ng shellfish. Mayroon pa ngang apat o limang klase ng gulay.Ano ba ito? Ginawang palengke ang bahay?Napangiwi si Anton nang makita ang dami ng kanilang dala. “Ang dami naman nito. Mauubos ba natin lahat?”Ngumiti si Amanda. “Iba-iba ang panlasa ng bawat isa. Pumili lang tayo ng dalawa o tatlong putahe bawat isa. Hindi naman puwedeng may mapabayaan sa atin, di ba?”“Bayaw, ikaw na ang bahala rito. Andrea, tara, bumalik tayo sa kuwarto at manood ng TV. May ilang episodes pa tayong hindi natapos kagabi.”Hinila ni Abigaile si Andrea at umakyat sa kuwarto.“Alam mo namang hindi ako ganoon kagaling sa kusina. Baka lalo ko lang guluhin ang pagluluto,” walang magawa na sabi ni Marionne. “Ang init pa naman. Pinagpapawisan n

Alas-onse na ng gabi nang tuluyang lumapag ang eroplano sa Venido.“Bakit ba palaging delayed ang mga flight?” inis na reklamo ni Abigaile habang bumababa ng eroplano.“Tatlumpung minuto lang naman ang delay. Hindi naman ganoon katagal,” sabi ni Andrea.“Gutom na gutom na ako!” Hinaplos ni Abigaile ang kanyang tiyan at kaawa-awang tumingin kay Anton.“Bayaw, bilisan mo naman! Dalhin mo kami sa may masarap na pang-midnight snack!”“Sige. Maghanap muna tayo ng makakainan. Dito na tayo magpalipas ng gabi sa provincial capital, tapos bukas na tayo sumakay ng bus pauwi sa Santa Catalina,” sabi ni Anton.Nakahanap ang apat ng isang maliit na puwesto ng mga pagkaing panggabi malapit sa paliparan at doon umupo. Matao ang lugar at halo-halo ang mga taong naroon.Pagkaupo pa lamang ng apat, agad na silang nakakuha ng maraming atensyon. Kapansin-pansin ang kagandahan ng tatlong babae. Kahit alin sa kanila ay kayang mapansin agad sa gitna ng dose-dosenang dalagang naroon.Malamig at elegante ang

Hindi ngayon ang oras para alamin kung sino ang may kasalanan. Ang pinakamahalaga ay mahanap agad si Abigaile.Hindi maaaring umasa sa pulis. Mula sa pag-uulat ng krimen, pagsasampa ng kaso, hanggang sa pagpapadala ng mga pulis sa lugar, kakailanganin ng sapat na oras. Kapag nangyari iyon, maaaring lumampas na ang pinakamahalagang oras para mailigtas si Abigaile.Ang pinakamabilis na paraan ay gamitin ang kapangyarihan ng mga tao sa underground world. Pagdating sa bilis at pagiging epektibo, mas mabilis kumilos ang mga siga kaysa sa mga pulis.“Sino ang pinakamalaking pinuno sa lugar na ito?” tanong ni Anton.“Natural lang na si Boss Leon ng Stallion Gang. Siya ang kumokontrol sa lugar na ito at daan-daan ang tauhan niya,” sagot ni Zorren.“Dalhin mo ako sa kanya,” utos ni Anton.“Ano?” Nagulat si Zorren at mabilis na umiling. “Hindi basta-basta makikita ng isang tulad kong hamak si Boss Leon. Kuya, huwag mo naman akong pahirapan. Bukod doon, araw ngayon ng hatian ng kita ng Stallion

Nang dukutin si Abigaile, kapwa napakita ng dalawang lalaki ang kanilang mga mukha. Kaya kung hahanapin sila ng mga tao, posibleng makilala sila. Iba naman ang pangatlong lalaki dahil siya ang nagmamaneho at hindi nakita ang mukha. Malaki ang posibilidad na hindi siya makilala ng sinuman.“Ako na ang bababa at titingin,” sabi ng pangatlong lalaki bago lumabas ng kuwarto.Nanatili sa bintana ang magkapatid na panganay at pangalawa. Bahagya nilang binuksan ang kurtina at sumilip sa ibaba.Sa sandaling iyon, may tatlong siga na nakatayo sa tabi ng van. Ang isa sa kanila ay nasa labimpito o labingwalong taong gulang, ahit ang buhok nang maikli at may maliit na peklat malapit sa mata, kaya medyo nakakatakot ang kanyang dating.Mabilis na nagpalipat-lipat ang kanyang mga mata sa mga paupahang kuwarto sa itaas. Maya-maya, napansin niya ang bahagyang nakabukas na kurtina ng isang kuwarto at ang isang taong sumisilip mula roon.Sandali niya itong pinansin na parang walang nakita, bago agad yum