Semua Bab องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ: Bab 1 - Bab 10

บทนำ ถ้อยคำที่เก็บงำ ภายในห้องนอนกว้างที่ติดตะเกียงให้แสงสลัวเอาไว้ มีชายผู้หนึ่งกำลังพรมจูบดวงหน้าอ่อนหวานของสตรีด้วยความทะนุถนอม ร่างเปลือยเปล่าของฝ่ายสตรีถูกปิดบังไว้ด้วยผ้าห่มผืนบาง ผิดกับบุรุษที่กำลังตักตวงของหวานจากปากอิ่ม เขาเปิดเผยมัดกล้ามเด่นชัดที่กระจายอยู่ทั่วร่างอย่างไม่อายฟ้าดิน“ออกไปนะ อื้อ เจ้าเป็นผู้ใด” “เป็นผู้ใดสำคัญด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงปล่อยตนเองให้เมามายถึงเพียงนี้ ต้องการเช่นนี้มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”“มะ..ไม่ใช่นะ”ก่อนหน้านั้นสิบชั่วยาม… ปลายพู่กันตวัดลงบนหน้ากระดาษครั้งแล้วครั้งเล่า ข้อความที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจของสตรีที่เปี่ยมไปด้วยความหวังที่จะได้ใกล้ชิดกับชายในดวงใจมากกว่าสถานะที่เป็นอยู่ในยามนี้ หากไม่ติดว่าต้องการให้จดหมายฉบับนี้ถูกเขียนด้วยลายมือที่สวยงามเป็นระเบียบ เจ้าของพู่กันคงกรอกสุราเข้าปากเพื่อเพิ่มความกล้าหาญให้บรรยายความรู้สึกที่มีต่อบุรุษที่นางปักใจ นับตั้งแต่วันปักปิ่นขององค์หญิงเจ็ดเมื่อสามปีก่อน เสิ่นเฟยโจวก็อยู่เคียงข้างกายหมิงลี่ถิงในฐานะองครักษ์เสมอมา เขาเลือกเช่นนั้นท่ามกลางความสับสนของผู้คน เพราะบุรุษผู

บทที่ 2 ไม่ต้องมารับผิดชอบ เสิ่นเฟยโจวยอมยกไหเหล้านั้นขึ้นดื่มจนหมด แล้วส่งกลับไปให้หมิงลี่ถิงตรวจสอบ องค์หญิงเจ็ดปาลงกับพื้น ก่อนจะประกาศว่า “ผู้ใดทำให้เขาเมาได้ก็ไปรับเงินที่วังรองกับเปิ่นกงพันตำลึงทองแล้วกัน” เช่นนั้นแล้วความวุ่นวายก็บังเกิด เสิ่นเฟยโจวถูกมอมเหล้ามากมายพอๆ กับท่านอาของตนเอง และไม่แน่ว่าอาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ ส่วนลี่ถิงที่ดื่มสุราของขุนนางขั้นหกจนหมดสิ้นก็เริ่มลามไปดื่มน้ำเมาจากจอกของผู้อื่น ตามองดูเขาถูกผู้อื่นรุมราวกับว่าเป็นชัยชนะเล็กๆ ผู้คนในงานบริเวณนั้นตกลงกันว่าจะแบ่งเงินกันอย่างเท่าเทียม จึงไม่ได้มีผู้ใดหันมามองว่าองค์หญิงเจ็ดนอนคว่ำหน้าอยู่ข้างสุราไหใหญ่เสียแล้ว เสียงเอะอะดังขึ้นต่อเนื่อง แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ช่วยเรียกสติของหมิงลี่ถิงเลยสักนิด องครักษ์เสิ่นที่แม้จะเป็นวรยุทธ์ แต่เมื่อเจอคนเมาจับกดกับพื้นแล้วกรอกเหล้าให้ดื่มไม่เว้นช่องเช่นนี้ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ เพราะหากออกกระบวนท่ารุนแรงเกินไปจะกลายเป็นว่าเขาทำร้ายแขกในงานเลี้ยงของท่านอา เรื่องราวความวุ่นวายเหล่านี้ในที่สุดก็ไปเข้าหูองค์ชายรองที่คุยงานกับขุนนางชั้นผู้ให

บทที่ 4 ชมจันทร์        ยามอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงสีส้มแดงทอดยาวผ่านหน้าต่างตำหนักองค์หญิงเจ็ด หมิงลี่ถิงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้นางกำนัลแต้มแป้งบางเบาลงบนผิวหน้าอย่างระมัดระวัง “เบามือกว่านี้อีกหน่อย” นางเอ่ยเสียงเรียบ “รอยตรงหางตายังเห็นชัดอยู่แต่ใต้ตาไม่ต้องเพิ่มแล้ว”        นางกำนัลรีบก้มหน้ารับคำ หากองค์หญิงถึงขั้นต้องเอ่ยแปลว่าวันนี้ฝีมือของนางไม่เป็นที่พอพระทัยอย่างร้ายแรง “เพคะ”         คนรับหน้าที่แต่งโฉมให้องค์หญิงเจ็ดสูดหายใจรวบรวมสติตน วันนี้หน้าที่ที่ได้รับยากเย็นนัก เพราะแม้จะใช้ผงไข่มุกบดและชาดแดงช่วยแต่งแต้ม แต่ดวงตาขององค์หญิงก

บทที่ 6 อย่าได้ล้ำเส้น       หลังผ่านไปเพียงไม่กี่วัน หนังสือเชิญจากวังรองก็ถูกส่งไปยังจวนสกุลตง ตงหย่าถงจึงได้ก้าวเข้าสู่วังรองในฐานะ “ผู้ถูกพิจารณาดูตัว” อย่างเป็นทางการท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คน       องค์ชายรองหมิงหลงอันเป็นผู้เรียกพบด้วยตนเอง ทั้งสอบถามเรื่องหน้าที่ราชการ ความเห็นต่อการคลังของแผ่นดิน ตลอดจนความสัมพันธ์ระหว่างสกุลตงกับขุนนางฝ่ายต่างๆ        ตงหย่าถงตอบได้สุขุม ไม่โอ้อวดเกินควร ท่าทางมั่นคงสมฐานะบุตรชายคนโตของเสนาบดีคลัง        หมิงลี่ถิงนั่งอยู่ด้านข้างตลอดเวลา นางแทบไม่ปิดบังความสนใจที่มีต่อเขาเลยแม้แต่น้อย 

บทที่ 8 ปั่นหัว เสิ่นเฟยโจวจับข้อมือนางไว้ ครานี้จุมพิตกลับรุนแรงกว่าเดิม ราวกับจงใจลงโทษ“อื้อ!”“หากองค์หญิงยังตบหน้ากระหม่อมอีก” เขากระซิบชิดริมฝีปากนาง “กระหม่อมก็จะมอบรสจูบที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน เช่นนั้นก็มาดูกันว่าผู้ใดจะหมดเรี่ยวแรงก่อน” ดวงตาของหมิงลี่ถิงแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอ แต่คราวนี้นางกลับไม่ยอมตบเขาอีก พอดีกับที่รถม้าหยุดลงหน้าวังรอง องค์หญิงเจ็ดรีบผลักประตูลงจากรถม้า ก่อนจะวิ่งกลับตำหนักทันที นางทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ คำว่า “เป็นเรื่องของกระหม่อม” ของเสิ่นเฟยโจว ไม่ต่างอันใดกับการยอมรับตรงๆ ว่าเขาชอบเมิ่งฟางซินจากใจจริง แล้วตัวนางเล่า…ก็เป็นเพียงสตรีไร้ค่าที่ครั้งหนึ่งเคยเมามายทอดกายให้เขาเท่านั้น ทว่าเสิ่นเฟยโจวยังไม่ทันได้ตามไป องค์ชายรองหมิงหลงอันก็เรียกเขาไว้เสียก่อนองครักษ์หนุ่มจึงจำต้องตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้องหนังสือ“วันนี้ไปกับคุณหนูเมิ่ง ได้ความอันใดมาบ้าง”“ยังมิได้อันใดชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ แต่ก็มิใช่ว่าสูญเปล่า” เสิ่นเฟยโจวตอบเสียงเรียบ “คุณชายตงกับผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าผู้หนึ่งไปพบบิดาของคุณหนูเมิ่ง กระหม่อมจะลองตรวจสอบความเชื่อมโยงดูก่